Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Pascal Plantinga - Interview
Score 166, 08 05 2012



DE VERVAGENDE GRENS TUSSEN OMGEVINGSGELUID EN MUZIEK

Pascal Plantinga over zijn soundscapes voor 170 Hz


Over de onvoorwaardelijke liefde tussen twee tieners, de 19-jarige Nick en de 16-jarige Evy, daar gaat het over in de Nederlandse film 170 Hz. Hun liefde gaat gepaard met stilte, want beiden zijn doof. Nick is ook een rebel die een moeizame relatie onderhoudt met zijn vader en die ruzie zoekt met Evy’s vader. Wanneer de ouders van Evy hun relatie afkeuren, besluiten ze te vluchten en zich schuil te houden in het wrak van een onderzeeër. 

Regisseur Joost van Ginkel heeft de doofheid van zijn belangrijkste karakters gebruikt om een film te maken zonder omgevingsgeluid maar met vervormde soundscapes. Hij laat gesproken dialogen weg en ondertitelt de gebarentaal. Dat bijzondere geluidsontwerp moet de belevingswereld van doven en slechthorenden overbrengen. Zo krijg je subjectief geluid, of zoals Van Ginkel dat noemt: point of hearing naar analogie van de point of view. 

Geluidsontwerper Marco Vermaas kreeg de opdracht om in het filmgeluid verschillende soorten doofheid weer te geven. Wanneer we Nick volgen, horen we bijvoorbeeld alleen extreem lage geluiden. De titel verwijst naar de hoogste van de lage tonen die Nick nog kan horen. Evy vangt alleen het hele hoge register op, terwijl we haar ook meemaken in een flashback naar een tijd dat ze meer hoorde. Het was niet de inzet om het geluid dat sommige doven horen exact na te bootsen. Geprobeerd is vooral het gevoel van verschillende soorten doofheid te benaderen. 

Pascal Plantinga (1968) maakte de muziek voor deze film. Muziek die zich op ingenieuze wijze naar het geluidsontwerp voegt. Hij is een nieuwkomer, als het om filmmuziek gaat. Zijn roots liggen in de experimentele elektronische popmuziek. Hij leverde bijdragen aan de soundtrack voor de dansvoorstelling Haikus Urbains van de Zwitserse choreograaf Yann Marussich en maakt remixen voor bijvoorbeeld de Japanse band After Dinner en het Hawaiiaanse Exoticacollectief Don Tiki. In 2003 verscheen zijn debuutalbum A Hammer A Day Keeps The Headache Away. Later verscheen Arctic Poppy (2005) op het Düsseldorfse platenlabel Ata Tak van zijn vaste producer Pyrolator (pseudoniem van de Duitser Kurt Dahlke). Onlangs bracht hij maar liefst drie platen tegelijk uit op Ata Tak, alle op vinyl: Yo-naguni Shonkane – Bashofu, Even Angels Take Detours – Live at The Stone, March 29, 2009 en Promises of Pleasure

Karakteriseer je muziek eens?

Pascal Plantinga: ‘Dat is moeilijk te zeggen. Ik word al vanaf mijn dertiende vooral geïnspireerd door experimentele popmuziek. De eerste helft van de jaren tachtig was dat vooral de Neue Deutsche Welle. Denk aan: Palais Schaumburg, Der Plan, Andreas Dorau, Einstürzende Neubauten, Pyrolator. In de tweede helft van de jaren tachtig oriënteerde ik mij vooral op de experimentele jazzscene van downtown New York: muzikanten als John Zorn,  Arto Lindsay, Christian Marclay. Dat heeft zich verder ontwikkeld: ik ben bevriend geraakt met mensen uit die Duitse scene. Pyrolator is nu de vaste producer van mijn platen. Eén van mijn drie recente platen is live opgenomen in de New Yorkse club van John Zorn: The Stone, maar ik heb hem samen met Pyrolator gemixt in de Ata Tak studio in Düsseldorf.  Beide werelden zijn dus door elkaar geroerd in mijn muzikale bestaan.’

John Zorn heeft allerlei connecties met filmmuziek. Dat is nu ook met jou het geval. Met 170 Hz debuteer  je als filmmuziekcomponist.

‘Ja. Vaker zeiden mensen tegen me dat mijn muziek zo filmisch is: als ze hun ogen dichtdeden, onstonden er spontaan beelden, zeiden ze. Ongeveer twee jaar geleden heb ik daarom Joost van Ginkel, de regisseur van 170 Hz, gebeld. Ik kende hem uit de televisiewereld waar ik werk als video-editor. Ik heb hem vrijblijvend een paar van mijn instrumentale tracks opgestuurd, die bedoeld waren voor de lp Promises of Pleasure. Een paar maanden later belde hij terug; tijdens het schrijven van het scenario voor zijn nieuwe film 170 Hz draaide hij voortdurend een stuk van mij. Dat inspireerde kennelijk. Hij wilde daar een aantal verschillende versies van. Die heb ik gemaakt. Nadat ik een eerste versie van het scenario had gelezen, heb ik op verzoek van Joost nog meer muziek opgenomen. Heel autonoom dus;  zonder dat er een beeld geschoten was.’  

                             Michael Muller in 170 Hz
 
Hoe heb je de muziek gemaakt?

‘Voor een groot deel is de muziek gebaseerd op omgevingsgeluiden die ik ooit al eens had opgenomen op Schiphol, binnen in de grote hal. Die zijn op elektronische wijze bewerkt door Pyrolator, die op dat gebied echt een wizard is. Zo ontstonden er allemaal soundscapes die elk op zich heel goed waren. Maar zonder dat ik wist hoe ze in de film zouden worden toegepast.’ 

Er is een sounddesign gemaakt voor de film. Moest jij je daar dan niet naar voegen met je muziek?

‘Ik heb gewoon het materiaal aangeleverd. Marco Vermaas heeft het design gemaakt en het is zijn verdienste dat de film klinkt zoals die klinkt. Toen ik de film zag, in september 2011 tijdens de Nederlandse Filmdagen in Utrecht, was het precies zo geworden als ik had gehoopt: de grens tussen omgevingsgeluid en muziek was nog nauwelijks waar te nemen. Een echte soundscape dus. Vermaas is toen terecht genomineerd voor een Gouden Kalf voor het beste geluidsontwerp.’

Klassieke filmmuziek is het dus allesbehalve. Heb je niettemin nog plannen om de muziek afzonderlijk uit te brengen?

‘Nee, je krijgt inderdaad geen Hans Zimmer-achtig thema of zo te horen, of een heel orkest.  We zijn er nog niet over uit of we de muziek afzonderlijk uitbrengen. Er wordt niet gesproken in de film, dus ik zou zeggen draai gewoon de dvd, dan heb je de muziek ook.’

Houd je eigenlijk van de meer klassieke filmmuziek?

‘Ik ben wel een liefhebber van jaren vijftig filmmuziek. De score die Frank DeVol maakte voor Pillow Talk (1959) bijvoorbeeld vind ik – afgezien van de melige liedjes – prachtig. Of de muziek die Frederick Hollander schreef voor The 5,000 Fingers of Dr. T. (1953) – die vind ik ook heel goed. Totaal andere muziek dan ik zelf maak. Joost van Ginkel is een echte David Lynch fan, en ik denk dat de muziek voor 170 Hz wel hier en daar vergelijkbaar is met het werk van Lynch, vooral met de dreiging die uitgaat van de soundscapes in zijn films. Maar de filmmuziek van Angelo Badalamenti voor de films van Lynch vind ik soms op de rand van kitsch.’ 

            Gaite Jansen in 170 Hz
  
Ga je nog meer filmmuziek maken?

‘Dat weet ik niet. Ik ben geen ambachtsman die overal een muzikale mouw aan kan passen. Ik kon nu volledig mijn eigen gang gaan. Zo wil ik het graag hebben.’

Meer over het werk van Pascal Plantinga via:

www.atatak.com 
www.pascalplantinga.com
www.doobeedoobeedoo.info/2012/01/21/vinyl-and-dvd-reviews-pascal-plantinga-moody-pop-sensibility-from-holland
 
Meer over de film 170 Hz via:
www.170hz.nl

HM

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 166
Andere artikelen:
Cd-recensies
Boekbespreking - Zwijgende films bestan niet
Oscar 2012 - De debutant en de gevestigde heren
Pascal Plantinga - Interview
Abel Korzeniowski - Interview
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy