Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Oscar 2012 - De debutant en de gevestigde heren
Score 166, 08 05 2012



OSCAR 2012

De debutant en de gevestigde heren


In de aanloop naar de Oscaruitreiking van afgelopen zondag was al in een vroeg stadium duidelijk dat Ludovic Bource met zijn muziek voor The Artist met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid de hoofdprijs zou gaan winnen. De tot voor kort behalve in eigen land volstrekt onbekende Franse filmcomponist voegt zich met deze overwinning in één klap bij de top van de filmmuziek. Dat hij hiermee veteraan John Williams van een nieuwe overwinning wist af te houden, zal menigeen de wenkbrauwen hebben doen fronsen. Was de Fransman wel de terechte winnaar?


Het prijzenseizoen is de drie maanden durende periode waarin ieder jaar de belangrijkste filmprijzen worden vergeven. De aftrap wordt gedaan door de Europese Film Aca-demie die begin december de Europese Filmprijzen uitreikt. Op 3 december jongstleden won Ludovic Bource in Berlijn deze Europese prijs voor zijn score voor de Frans-Belgische coproductie The Artist. Daarna volgden de prijzen elkaar in een rap tempo op: een Golden Globe, een BAFTA Award, een César en twee dagen later de ultieme prijs, de Oscar. Weinig mensen deden het hem na. Feit is dat Bource (foto) er met de vijf belangrijkste prijzen vandoor ging; niet slecht voor een filmcomponist die amper een handvol scores op zijn naam heeft staan. 

Voor de 41-jarige Franse componist was de competitie dit jaar aan de sterke kant. Na een afwezigheid van zes jaar was John Williams weer terug. Met liefst twee scores was de onlangs 80 geworden nestor van de Amerikaanse filmmuziek weer present in het strijdperk. En ook de twee andere concurrenten - Howard Shore an Alberto Iglesias - zijn van oudsher artiesten om rekening mee te houden. Voor Williams betekenden de scores van The Adventures of Tintin en War Horse zijn respectievelijk 46 ste en 47 ste nominatie. Daarmee is hij vaker genomineerd dan recordhouder Alfred Newman, maar deze heeft van de 45 nominaties negen stuks verzilverd. Williams heeft tot nu toe vijf beeldjes mogen ontvangen en moet dus nog een tijdje doorgaan. Eind van dit jaar gaat volgens verwachting Steven Spielbergs Lincoln in première waarmee Williams opnieuw kans maakt op een Oscar en de achterstand op Newman iets kan inlopen.

Brussel

Met Williams' glorieuze rentree was het aandeel Amerikanen in de muziekcategorie iets gestegen vergeleken met vorig jaar toen slechts één Amerikaan meestreed. De andere compo-nisten kwamen uit Canada (Shore), Frankrijk (Bource) en Spanje (Iglesias). Een andere verschuiving die Williams veroorzaakte heeft betrekking op de studio. Vorig jaar werden vier van de vijf genomineerde scores in Londen opgenomen. Dit jaar is de verdeling heel anders: alleen Hugo en Tinker Tailor Soldier Spy werden in de Britse hoofdstad opgenomen, terwijl de twee scores van Williams in Los Angeles werden opgenomen. De filmopnames van The Artist vonden in Hollywood plaats, de muziek werd echter in Brussel opgenomen met het Brussels Philharmonic onder leiding van de Nederlander Ernst van Tiel, waarmee ons land toch nog een beetje deelde in de feestvreugde.

Net als vorig jaar waren alle vijf de films waarvoor de scores werden genomineerd vóór de Oscaruitreiking in Nederland te zien en alle vijf de scores verschenen op cd. Grote afwezige onder de genomineerde filmcomponisten was dit jaar Alexandre Desplat. Misschien was het voor de Academy moeilijk kiezen uit zijn acht scores van 2011. Andere afwezigen waren onder meer Cliff Martinez, Mychael Danna en Thomas Newman die ook terug leek van weggeweest en liefst vijf scores in de aanbieding had. Maar wellicht de grootste afwezigen waren de winnaars van vorig jaar: Trent Reznor en Atticus Ross. Hun score voor de nieuwe film van David Fincher, The Girl With the Dragon Tattoo, werd niet genomineerd en daarmee wist een net als The Social Network vernieuwende score niet mee te dingen. Hoe vernieuwend de vijf genomineerde scores van dit jaar waren blijkt uit ons jaarlijkse onderzoek naar de beste score. Ook wordt onderzocht hoe goed de scores hun film wisten te ondersteunen en hoe aantrekkelijk de scores klinken op cd, dus zonder de film. Alle vijf de cd's hebben een speelduur van minstens een uur. Als een jonge onbekende filmcomponist de hoofdprijs wegkaapt, ligt de vraag voor de hand of deze overwinning terecht was. Tijdens de strak verlopen Oscaruitreiking op televisie zei de commentaarstem over de Fransman: ‘Ludovic Bource heeft geen opleiding in compositie en orkestratie gehad. Tijdens accordeonlessen gedurende zijn jeugd heeft hij geleerd muziek te lezen en in zijn tienerjaren studeerde hij jazz. Dit is zijn eerste Academy Award en nominatie.’

DE VIJF GENOMINEERDE SCORES
THE ADVENTURES OF TINTIN: THE SECRET OF THE UNICORN - JOHN WILLIAMS

Algemeen: met deze film over de avonturen van stripheld Kuifje is zowel Steven Spielberg als John Williams terug na een afwezigheid van vier jaar (hun laatste film was Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull uit 2008). Voor beiden was dit ook hun eerste animatiefilm. Deze nominatie was overigens de enige voor de film met Kuifje die in de Verenigde Staten nagenoeg onbekend is.

Vernieuwend: op bepaalde momenten wijkt Williams af van de traditionele wijze van scoren zoals in de openingstrack waar geluiden, jazzy klanken en modernistische akkoorden de muziek kwiek en vermakelijk maken. Ook de passage met het brekende glas is een creatieve vondst. Maar net als het gebruik van de accordeon voor de Franse (!) couleur locale is dit alles niet echt vernieuwend, want Williams compo-neerde voor Catch Me If You Can (2002) een soortgelijke openingstrack.

Ondersteuning: zoals gebruikelijk bij een animatiefilm is ook Kuifje sterk gebaat bij een wervelende score en daarin voorziet Williams in ruime mate. Hij geeft de vele doldwaze avonturen van de jonge Belgische reporter een enorme vaart waardoor de film zich ontwikkelt tot een opwindende rit over een achtbaan en ook nog eens korter lijkt te duren dan hij in werkelijkheid is. In zijn streven de broodnodige spanning, humor en opwinding te creëren haalt Williams werkelijk alles uit zijn orkest, tot de laatste speler die net als de rest heel even op de voorgrond mag treden. Geen moment klinkt de score echt angstaanjagend, waardoor jong en oud kunnen genieten van deze stimulerende muziek.

Cd: door zijn speelse momenten, de noodvaart en het hoorbare avontuur is het meestentijds prettig luisteren naar de score, dit in tegenstelling tot menig andere animatiescore die vaak halverwege strandt door een overdosis lawaai en oppervlakkigheid. Niet John Williams, die gaat verfijnder te werk en bewaart daarnaast ook nog eens het hoogtepunt voor de afsluitende track The Adventure Continues. Wordt vervolgd .....

Technische gegevens: 18 tracks, 65:44.

Oscarhistorie: Williams heeft met deze score zijn 46 ste nominatie op zak. Vijf Oscars heeft hij reeds mee naar huis mogen nemen: voor Fiddler on the Roof (1971), Jaws (1975), Star Wars (1977), E.T.: The Extra-Terrestrial (1982) en Schindler's List (1993). Zijn laatste nominaties ontving hij in 2006 voor zowel Memoirs of a Geisha als Munich. Niet alleen voor originele scores ontving hij nominaties, ook voor een aantal liedjes werd hij in het verleden genomineerd.

THE ARTIST - LUDOVIC BOURCE

Algemeen: vanuit het niets kwam Ludovic Bource tot ons. Althans zo leek het, want geheel onbekend is hij niet, zeker in eigen land niet. Met regisseur Michel Hazanavicius heeft hij al een aantal films gedaan. Dankzij het onverwacht grote succes van The Artist promoveerde de Franse componist met de rest van zijn filmteam naar de eerste divisie van de internationale filmwereld.

Vernieuwend: daarvan is niet of nauwelijks sprake, want deze score is meer een retroscore. Maar deze klus is meesterlijk geklaard door een praktisch nieuwe artiest in de filmmuziekwereld. Bource heeft, zo blijkt uit het cd-boekje, grondig studie gemaakt van gelauwerde filmcomponisten en hun scores van weleer. De score van The Artist klinkt verrassend authentiek; inderdaad, alsof hij werd geschreven in die gouden jaren '20 en '30. De controverse omtrent een fragment uit de score van Vertigo van Bernard Herrmann kan aan dat wapenfeit niets veranderen.

Ondersteuning: The Artist moet voor Bource een ware uitdaging zijn geweest, immers in meerdere opzichten is een score voor een zwijgende film uitzonderlijk: de hoeveelheid muziek, het regelmatig op de voorgrond treden, een liefst zo gevarieerd mogelijke reeks composities etc. Bource kwijt zich voortreffelijk van deze immense taak. Hij weet feilloos het onzegbare te laten weerklinken en de uiteenlopende emoties gepast te onderstrepen en soms ietsje aan te dikken, geheel volgens de wetten van de zwijgende filmmuziek.

Cd: 100 minuten duurt de film en op de cd staan 78 minuten muziek, dus met een gerust hart kan worden gesteld dat we met deze cd het leeuwendeel van de muziek te horen krijgen. Door de rijke thema's, uiteenlopende muziekstijlen en tot uitdruk-king gebrachte emoties is The Artist steeds weer een plezierige luisterervaring. Vooral de vele opgewekte, onbekommerde nummers kennen een enorme energie en vaart, waardoor deze cd je uiteindelijk een vrolijk gevoel geeft. En de onstilbare behoefte om nog eens te gaan luisteren.

Technische gegevens: 24 tracks, 77:57.

Oscarhistorie: voor Bource was dit zijn eerste Oscarnominatie en meteen ook verzilvering.

HUGO - HOWARD SHORE

Algemeen: Hugo is de vierde film die Martin Scorsese en Howard Shore samen deden. In tegenstelling tot de drie voorgaande is de score van Shore in Hugo overheersend, van begin tot eind en dat zijn we niet zo gewend van Scorsese die voor zijn films graag bestaande muziek uitzoekt zoals bij Shutter Island (2010) weer eens bleek. 

Vernieuwend: niet of nauwelijks. Net als The Artist is de score van Hugo eerder een retroscore waarbij Shore gebruikmaakt van voor de hand liggende instrumenten (ac-cordeon) en een chanson. Dat hij in zijn composities af en toe neigt naar een mini-malaanpak is ook allang geen teken meer van innovatie op filmmuziekgebied.

Ondersteuning: de score verraadt vanaf de eerste klanken de couleur locale van de film. Eigenlijk is de accordeon een cliché in dit verband, maar daar maakt ook Williams gebruik van (zie The Adventures of Tintin). Ook het veelvuldige walsritme en authentieke Franse composities die in twee nummers deels werden verwerkt, lijken de Parijse ambiance te moeten benadrukken, wat te midden van de onberispelijk Engels sprekende Britse acteurs in een Engelse filmstudio misschien wel een verstandig idee was. Voorts weet Shore met zijn kleinschalige muziekgezelschap het fantasygehalte van de film meesterlijk te versterken. Opmerkelijk is ten slotte dat de score aan het einde van de film naadloos overgaat in het liedje Cœur volant (gezongen in het Frans).

Cd: van deze lange score valt buiten de film prima te genieten dankzij een reeks melodieuze, ontroerende stukken die in diverse variaties telkens verrassen en uit-nodigen de cd meermaals te beluisteren.   

Technische gegevens: 21 tracks, 67:44.

Oscarhistorie: dit is de vierde nominatie voor Shore. De vorige drie werden alle verzilverd: beste score voor The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001) en The Lord of the Rings: The Return of the King (2003). Voor Into the West, het liedje uit de laatste film, kreeg hij een Oscar samen met Fran Walsh en Annie Lennox.

TINKER TAILOR SOLDIER SPY - ALBERTO IGLESIAS

Algemeen: niet de score die Alberto Iglesias schreef voor Pedro Almodóvars meest recente film La piel que habito kreeg een nominatie, maar deze weinig toegankelijke voor het Britse spionnendrama Tinker Tailor Soldier Spy. Ook voor de vorige verfilming van een roman van John le Carré - The Constant Gardener (2005) - schreef Iglesias de muziek en werd hij genomineerd.

Vernieuwend: wie bekend is met het werk van de Spaanse filmcomponist zal deze score nauwelijks meer vernieuwend vinden. Iglesias heeft een geheel eigen wijze van scoren zoals nu weer blijkt. Een betrekkelijk klein orkest, geleid door piano, voert een stroom basale composities uit die af en toe atonale en avant-gardistisch aandoende zijwegen bewandelen om in de tweede helft van de film dankzij een iets bredere orkestbezetting zo nu en dan wat meer op drift te raken en uiteindelijk te culmineren in een lange track die een ontlading met zich meebrengt.

Ondersteuning: Iglesias speelt een vernuftig spel en weet bij de kijker ongemerkt (zoals het in feite hoort) gevoelens van claustrofobie, spanning en immer op de loer liggende dreiging op te wekken. De muziek weet deze sfeer op regelmatig fluisterende wijze op te roepen en soms lijkt het alsof de muziek tot stilstand komt waardoor een surrealistisch onheil niet ver weg lijkt. De schaarse actiescènes krijgen door deze verstilde klanken een extra zeggingskracht, want met stiltes werken is voor virtuoze filmcomponisten geen probleem. Isolatie werd zelden beter verklankt.

Cd: de score kent weinig afgeronde thema's met uitzondering van George Smiley. Tussen deze openingstrack en de laatste, het titelnummer, neemt Iglesias de luisteraar mee op een barre tocht die pas na diverse luistersessies iets van zijn geheime krachten prijsgeeft. Misschien is deze score beter op zijn plaats binnen de film.

Technische gegevens: 19 tracks, 59:31.

Oscarhistorie: dit is de derde Oscarnominatie voor Alberto Iglesias na The Constant Gardener (2005) en The Kite Runner (2007).

WAR HORSE - JOHN WILLIAMS

Algemeen: met War Horse voeren Steven Spielberg en John Williams de kijker terug naar de Eerste Wereldoorlog nadat ze samenwerkten voor enkele films die zich afspeelden gedurende de Tweede Wereldoorlog zoals 1941 (1979), Schindler's List (1993) en Saving Private Ryan (1998). War Horse speelt zich in de eerste helft af op het Engelse platteland en in de tweede helft aan het front in Frankrijk. 

Vernieuwend: deze score klinkt niet erg vernieuwend. Nee, Williams laat zich van zijn meest ambachtelijke kant zien en schreef een vrij traditionele score die uitblinkt in melodie, passie en heroïek. Toch horen we in het tweede gedeelte enkele hoekige passages, maar het is dan ook oorlog. The Homecoming is daarentegen een voorbeeld van puur vakmanschap, traditioneel misschien maar bovenal meeslepend.

Ondersteuning: we horen gedurende de eerste helft van de film heroïsche evenals pastorale muziek die het nog onbekommerde leven op het platteland kleurrijk begeleidt, waarbij Williams een enkele keer wat al te triomfantelijk uitpakt. In de tweede helft wordt de muziek grimmiger en valt op dat Williams zich weet te beheersen in enkele stukken die de gruwelen op het slagveld gemakkelijk zouden kunnen aandikken. Zo weet hij zich bijvoorbeeld in te houden tijdens de aangrijpende scène waarin het op hol geslagen paard verstrikt raakt in prikkeldraad tussen de loopgraven van de strijdende partijen; een meester waardig. 

Cd: de score is voor het grootste gedeelte zeer boeiend om naar te luisteren. Aan de basis staan enkele prachtige thema's die een breed palet aan emoties weergeven en soms een tikkeltje te sentimenteel worden. En niemand schrijft zo'n prachtige muziek voor de end credits als John Williams.

Technische gegevens: 16 tracks, 65:35.

Oscarhistorie: met War Horse komt Wil-liams uit op zijn 47 ste nominatie. Zie The Adventures of Tintin.


DE WINNAAR .....

Met de keuze voor de muziek van The Artist heeft de Academy niet zozeer vernieuwing in het scoren onderscheiden, maar meer de overtuigende kracht en welluidendheid van deze unieke score voor een zwijgende film anno 2011. Tijdens het kijken naar The Artist valt de muziek veel meer op dan bij een sprekende film waar met name de dialogen de muziek meer naar de achtergrond duwen. Dankzij deze prominente plek lijkt de score van Ludovic Bource (foto) als een extra personage het filmdoek te betreden, een eigenschap die sommige scores van sprekende films ook eigen is. De enorme drive die de Fransman zijn muziek meegaf en die zowel de toeschouwer in de bioscoop als de luisteraar thuis moeiteloos weet te overrompelen rechtvaardigt zijn overwinning.  

PS

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 166
Andere artikelen:
Cd-recensies
Boekbespreking - Zwijgende films bestan niet
Oscar 2012 - De debutant en de gevestigde heren
Pascal Plantinga - Interview
Abel Korzeniowski - Interview
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy