Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Helge Slikker - Interview
Score 167, 13 07 2012



DE WARMTE VAN COUNTRYMUZIEK

Helge Slikker over zijn muziek voor Kauwboy
Buitenlands succes was de Nederlandse jeugdfilm Kauwboy al enkele maanden vooruitgesneld. In februari werd de film met twee prestigieuze prijzen op het Filmfestival van Berlijn onderscheiden en onlangs won de film prijzen in Frankrijk, ArgentiniŽ en Noorwegen. Bij de uitbreng in de vaderlandse bioscopen enkele weken geleden was de pers lovend over de film van regisseur Boudewijn Koole. Ook het natuurlijke spel van de jonge, onbekende Rick Lens als Jojo, alias de kauwboy, werd alom geprezen. De muziek werd geschreven door Helge Slikker (foto) die met enkele liedjes en de originele score ook een debutant was.

Helge Slikker (Utrecht, 1977) werkte na een opleiding aan de kleinkunstacademie Studio Herman Teirlinck te Antwerpen grotendeels in de toneelwereld. Vanaf 2002 was hij als acteur te zien in enkele stukken en schreef hij de muziek voor een lange reeks toneelstukken. Muziek werd al snel zijn hoofdbezigheid, ook  in diverse acts buiten de theaterwereld. Via via kwam hij in contact met Boudewijn Koole die bezig was aan Kauwboy, zijn eerste lange speelfilm. Voor de film over Jojo, een 10-jarige jongen die zich ontfermt over een kauw, had Koole enkele liedjes nodig die in de film worden gezongen door Jojo's afwezige moeder (Ricky Koole). Behalve You Are the One dat de film op iTunes en YouTube promoot, zitten er nog een paar liedjes in de film die Slikker schreef, alle in country-idioom. Slikker over deze stijl: ʽCountry heeft heel erg te maken met een soort aardsheid, een soort recht-door-zee-zielsgevoel. Klassieke muziek zou er niet bij gepast hebben en rock zou ik in dit geval te plat vinden. Wat ik mooi vind aan country van iemand als Dolly Parton is dat alles wat ze zingt glashard en helder is. Je zou bijna denken: moet ik huilen? Ja, ik kan er echt om huilen en dat moest ook bij deze film.ʼ

Moeder

Met de liedjes rond de moeder creŽerde Slikker een wereld teneinde de film rijker te maken en het verhaal een diepere laag te geven. Hierbij ging de componist net zo te werk als bij een toneelstuk: ʽIk maak in het theater heel veel muziek om de kleur van een familie te maken of aan te geven van welke muziek ze houden. Dat maak ik bijna allemaal zelf, terwijl ik van te voren weet dat niet alles in het stuk zal komen. Maar doordat het past bij de mensen of bij het gegeven zit je volgens mij bijna altijd goed. Vervolgens hoef je er maar iets uit te plukken en dat gaat werken. Precies dat wilde ik bij deze film ook, dat je voelt dat er achter die moeder nog meer muziek zit. Zo zijn er nog meer liedjes die niet in de film zitten; we moesten als het ware een concert kunnen bedenken bij die moeder. Op die manier kunnen we dan gaan schuiven met de liedjes onder de film naar de plekken waar ze uiteindelijk terecht moeten komen.ʼ 

Naast de liedjes schreef Slikker de rest van de muziek, de originele score. Slikker: ʽIk heb bij de underscore de country er een beetje uitgehaald door wat tegen te kleuren met pianopartijen. In het beeld zit een blauwige tint, die heb ik met pianomuziek proberen te versterken door de country er even uit te halen. En als dan de warmte van de countrymuziek terugkomt, denk je als toeschouwer onderbewust: Ha, daar is die moeder weer met die mooie stem. Dat was mijn vooropgezette plan.ʼ

De spaarzame originele score werkt terughoudend, vaak op de achtergrond, zonder het gebeuren muzikaal al te zeer aan te dikken. Piano en gitaar spelen hier de hoofdrol terwijl strijkers geheel achterwege blijven. ʽIk houd van strijkers, ik vind ze prachtig, alleen wilde ik mezelf ervoor behoeden dat als er emotionele dingen moeten gaan plaatsvinden, dat je dan naar de strijkers grijpt. Bij een volgende film zal ik dat misschien wel doen maar ik dacht nu nog even niet. De muziek bestaat nu uit warme country en een reeks verstillende pianoachtige meditatieve stukken die elkaar steeds afwisselen. Daar houd ik van bij een film, anders wordt het teveel een potpourri waarnaar je zit te kijken en te luisteren.ʼ 

Emotie

Het verlies van de moeder in Kauwboy is voor zowel vader als zoon een trauma waarmee beiden lang worstelen. Emoties als pijn en troost kenmerken dit verwerkingsproces en al te snel zou dit alles kunnen ontaarden in overkill. Slikker: ʽHet is altijd een lastig spelletje: waar mag de emotie er dubbel en dwars bovenop liggen en wanneer moet het eronder? 

Volgens mij is het bij deze film heel gedoseerd en goed gelukt.ʼ De laid-back gitaarklanken werken daarbij vooral sfeerbepalend. ʽIk wilde op geen enkele manier gaan schreeuwen in de film met mijn muziek, want dat moet het jongetje doen net als de vader. Als ik ook nog ga schreeuwen met mijn muziek, dan wordt het een overkill aan emoties. Maar goed, het blijft een zoektocht naar de juiste toon.ʼ

Een stapje verder gingen componist en regisseur bij de grafscŤne aan het einde van de film wanneer muziek helemaal ontbreekt. ʽMuziek kan hier niet, dan ga ik emotie maken, terwijl ik al een brok emotie zie. Dus daar hebben we de muziek meteen eruit gehaald en dat werkt zo uitstekend.ʼ 

Wat heeft Slikker gefascineerd aan deze eerste kennismaking met filmmuziek? ʽFilm heeft een oneindigheid, theatermuziek verdwijnt echter na een tournee. Wat ik ook mooi vind, is dat film een groter publiek kan bereiken. Bij theater is het heel specifiek, je speelt voor een man of 350. En wat ook heel leuk is bij een film is de spielerei. Ik kreeg voor Kauwboy altijd beelden thuis gestuurd en dan zat ik in mijn studio muziek eronder te leggen met de gedachte: dit is het niet, dit is het wel. Dat kan bij een theatervoorstelling allemaal niet. Dat spelen met beelden helpt mede je klankkleur te bepalen waardoor je op gegeven moment zegt: O.k. deze vier instrumenten gaan het worden.ʼ 

Straalt het succes van de film nu ook af op de componist? ʽHet is niet dat ik er nu direct een opdracht aan over heb gehouden, hoewel ik met een aantal mensen weer ga samenwerken die ik bij de film heb ontmoet. Natuurlijk hoop ik dat Boudewijn nog zo'n mooie film gaat maken. Daarnaast lijkt het me hartstikke leuk een keer een telefoontje te krijgen uit Frankrijk: ʽWil je de muziek komen maken?ʼ Natuurlijk, wie wil dat niet? Maar ik ben ook wel nuchter genoeg om te denken: dit is op mijn pad gekomen en wat er komt, gaat er komen.ʼ

PS

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 167
Andere artikelen:
Boekbespreking - Filmjaarboek 2011/2012
Frank Skinner - Portret
EYE heeft historisch bioscooporgel
Helge Slikker - Interview
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy