Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
George Fenton - Interview
Score 125, 23 12 2005



George Fenton - Veelzijdig talent boordevol toekomstplannen - Verschenen in Score 125, december 2002

Het Filmfestival van Vlaanderen werd dit jaar afgesloten met de muziek van Georges Delerue en George Fenton. Op de dag van het concert, zaterdag 19 oktober, spraken wij met een ontspannen, enthousiaste en jarige (!) George Fenton. Hij sprak openhartig over het concert, zijn muziek en zijn veelvuldige samenwerking met regisseurs als Richard Attenborough en Ken Loach. Fenton is enthousiast over de combinatie van zijn muziek met die van Delerue tijdens het concert: ‘Het wordt waarschijnlijk een interessante avond, aangezien mijn muziek heel anders is dan die van Delerue. Ik heb het orkest horen repeteren en ze zijn echt heel goed. Ik verheug me erop. Ik doe tegenwoordig veel optredens en ik vind het altijd fantastisch op te treden, wanneer dan ook, waar dan ook.’

De muziek voor de natuurserie The Blue Planet is momenteel razend populair en Fenton heeft al over de hele wereld Blue Planet-concerten gepland. Van Hong Kong tot Scandinavië en van Nieuw Zeeland tot Amerika. ‘De data zijn nog niet allemaal bevestigd, omdat ik de muziek zal spelen met lokale orkesten en die werken meestal twee, drie jaar vooruit. We boeken dus voor 2004, 2005!’ De serie concerten startte simpelweg in Londen met een speciale uitvoering voor de BBC. ‘De BBC vroeg mij of ik een live uitvoering van de muziek wilde doen ... met de beelden op grote schermen erbij! Welnu, het is vreselijk moeilijk om de muziek live precies op de beelden af te stemmen, vooral als er niets anders te zien is dan zwemmende vissen, dus heb ik een speciale show in elkaar gestoken, waarbij muziek en beeld ietwat zijn aangepast.’

Het is geen gemakkelijk programma voor Fenton, omdat hij tussen de fragmenten door ook nog het een en ander over de muziek en de serie vertelt. ‘Wat ik vertel, dat verzin ik ter plekke,’ vertelt hij. ‘Ja, het valt niet mee om je te concentreren op de muziek als je tussendoor ook nog iets moet vertellen. Maar het is geweldig om te doen, omdat er een ander soort publiek op afkomt. Het is niet het traditionele klassieke publiek. Bovendien is het leuk om met beelden te werken, omdat de muziek daar toch oorspronkelijk voor is geschreven.’

De componist kon zelf niet mee tijdens de opnames. ‘In sommige gevallen zou ik wel gewild hebben. Maar in sommige gevallen ook niet. Twee kilometer naar beneden in een duikboot, nee, dat zie ik niet zitten,’ lacht Fenton.

Een van Fenton's vruchtbaarste vormen van samenwerking is die met Richard Attenborough. Sinds Gandhi uit 1982 hebben ze al tal van keren samengewerkt. Wat heeft Fenton nu van Attenborough geleerd? ‘Dat is een moeilijke vraag! Wat hij mij heeft geleerd, is dit: ongeacht hoeveel druk andere mensen op je kunnen uitoefenen, het is nooit zo erg als de druk die je op jezelf legt! In Hollywood zijn er een heleboel mensen die allemaal hun zegje willen doen over de muziek, toch is dat minder beangstigend dan wanneer je het helemaal alleen moet uitzoeken. Er is immers niemand die kan bevestigen dat je op het goede spoor zit,’ licht de componist nader toe. ‘Richard Attenborough is een regisseur die niet naar de muziek komt luisteren totdat het klaar is. Een andere regisseur die nooit komt luisteren is Andy Tennant voor wie ik zojuist Sweet Home Alabama heb gedaan.’

Om de Amerikaanse regisseurs op hun wenken te bedienen, maakt Fenton eerst synthesizerdemo's van zijn muziek. ‘Vandaag de dag moet je wel. Tot 1993 werkte ik nooit met synthesizerdemo's. Ik schreef alles op de piano, orkestreerde het zelf en niemand hoorde iets totdat het klaar was. Dat is nu niet meer mogelijk. Iedereen wil op ieder moment iets horen. En eerlijk gezegd, als ik een regisseur was, zou ik graag van te voren iets horen. Er staat immers een hoop geld op het spel.’ En dan te bedenken dat componisten altijd op het laatste nippertje worden gebeld: ‘Ja, maar dat hoort erbij. Persoonlijk zou ik niet eens maanden achterelkaar aan een film bezig willen zijn. Met zoveel mensen om je heen is de druk om te presteren erg hoog. Ik heb liever dat het zo snel mogelijk weer voorbij is!’

Andy Tennant is ook de regisseur van Anna and the King, een episch drama waarvoor Fenton een groots opgezette score schreef. Het is haast niet te geloven dat Tennant zich niet of nauwelijks met de muziek bemoeid heeft. ‘Nou, ik heb hem een dingetje voorgespeeld op de piano en dat is het hoofdthema, wat sowieso een pianothema is,’ vertelt Fenton. ‘Natuurlijk hebben we van te voren wel gekeken waar muziek moet komen en ik belde Andy regelmatig op om over de film te praten. Weet je, het is misschien niet te vergelijken, maar ik denk dat Spielberg ook niet naar Williams' muziek luistert voordat het klaar is. Dat heeft enerzijds te maken met vertrouwen, maar het is voor een regisseur ook heel spannend. Op het moment dat de muziek erbij komt, wordt het een heel andere film. Het nadeel van synthesizerdemo's is dat er tijdens de opnamesessies geen verrassingen meer zijn. Dat is ergens wel goed, maar ook jammer,’ vindt Fenton.

Over Anna and the King vertelt Fenton: ‘We hebben er heel lang aan gewerkt, het is immers een grote score. Het was fantastisch! We hadden ontzettend veel percussie-instrumenten op de Fox Scoring Stage. We hadden zeker een halve zaal vol met verschillende soorten marimba's, gongs, werkelijk van alles! We hebben een hele dag alleen maar percussietracks opgenomen. Er waren acht percussionisten, waaronder de broer van John Williams!’

Fenton heeft de afgelopen twintig jaar muziek geschreven voor uiteenlopende films: komedies, drama’s, thrillers, een enkel epos, historische drama’s, enz. Op de vraag voor welk filmgenre hij nog eens de score zou willen maken, antwoordt hij: ‘Er zijn filmgenres die ik nog nooit heb gedaan, maar waar ik wel graag voor zou willen werken. Ik zou graag eens de score willen schrijven voor een sciencefictionfilm of voor een actiefilm. Ik heb dan wel eens gewerkt voor films waarin actie voorkwam, zoals Heaven’s Prisoners en in zekere zin Final Analysis, maar dat waren geen echte actiefilms. Echter, zouden al die toeschouwers mijn muziek wel avontuurlijk genoeg vinden? Ik denk dat ik geen kans zou maken!’ Overigens zou Fenton ook wel eens willen samenwerken met de door hem bewonderde Pedro Almodóvar, die in zijn film Tacones lejanos, ook wel bekend onder de titel High Heels (1991), muziek had gebruikt uit Fentons fraaie score voor Dangerous Liaisons (1988).

In de nabije toekomst mogen we van Fenton's hand Imagining Argentina verwachten. Dat is een historische film over de mensen die in het Argentinië van de jaren '70 gewoon van de straat geplukt werden. De film is geschreven en geregisseerd door Christopher Hampton, bekend van Carrington. ‘Het wordt een donkere film,’ licht Fenton toe, ‘zeker een stuk moeilijker te verteren dan Sweet Home Alabama!’ Dat is immers een romantische komedie met Reese Witherspoon in de hoofdrol. En dan is er ook nog Sweet Sixteen, de nieuwe Ken Loach, waarvoor Fenton zelf de gitaar ter hand nam. Ten slotte is er de wens om een ballet te schrijven: ‘Ik heb nog nooit voor ballet geschreven, maar ik zou het heel graag willen. Dus, als je iemand weet die een ballet geschreven wil hebben, laat het me weten! Ik denk dat ballet een heel goed medium is voor een filmcomponist, want het lijkt veel op film. Het is net of je voor beeld componeert.’

Paul S. / Peter S.

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 125
Andere artikelen:
Seminar filmmuziek - Verslag
Boekbespreking - Q - The Autobiography of Quincy Jones
Jean-Claude Petit - Interview
Patrick Doyle - Interview
Omniversum Festival - Verslag
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy