Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Martin van Wouw - Interview
Score 172, 08 08 2013



ENNIO MORRICONE MAGAZINE MSV STOPT:

EINDE VAN EEN TIJDPERK

Twee filmmuziekcoryfeeën zitten tegenover elkaar: Julius Wolthuis (66 jaar), oprichter van het filmmuziekmagazine Score, nu te lezen als e-zine en Martin van Wouw, oprichter van het blad Musica Sul Velluto, geheel gewijd aan Ennio Morricone. Martin (53 jaar), woonachtig in Alkmaar, werkzaam als leraar Grieks en Latijn in het voortgezet onderwijs, stopt ermee. Na 116 nummers kan hij het niet meer combineren met zijn drukke werkzaamheden. Reden om daar toch even bij stil te staan. Met elkaar in gesprek over MSV in het bijzonder.

Hoe begon hij ook al weer?

Martin: ʽJij hebt het blad Max Steiner Music Society in 1971 opgericht waarvan de naam later veranderde in Score. Ik kocht de lp van My Name is Nobody, gevolgd door elke lp die ik van Morricone in Nederland tegenkwam. Het Gebeurde in het Westen was voor mij de derde lp in de tijd dat Willem Duys die zoveel aandacht gaf. Pas na verloop van tijd, toen Morricone na 400.000 in Nederland verkochte exemplaren in 1978 bij Willem Duys kwam, kwam voor mij Score in beeld. Toen verscheen ook een Ennio Morricone Special van de redactie van Score en toen ben ik lid van het blad geworden. Daarin zag ik advertenties van platenzaken als Bongiovanni en Soundtrack & General. Ik nam contact met hen op. Later kwam er nog een tweede Morricone-special uit bij Score en die was veel dikker. Een overzicht van al het werk van deze Italiaanse componist. Voor mij een adembenemend boekwerkje omdat ik niet wist dat er zo veel van Morricone was. Aan jou stelde ik toen de vraag of er een Morricone Society was. En die was er niet. Dus zei jij: waarom begin je er zelf niet mee? En zo ontstond het idee een blad te beginnen over de muziek van Ennio Morricone.ʼ

Op 6 maart 1980 verscheen het eerste nummer van Musica Sul Velluto, vernoemd naar de allereerste lp met muziek van Morricone (hij componeerde daarvan niet de muziek, deed alleen de muziekarrangementen). Geen fanclubmagazine, maar een blad voor verzamelaars van de muziek van de Italiaanse componist. Het blad kreeg inhoudelijk vorm door vaste rubrieken, nieuws over nieuw uitgekomen lp’s van hem bij CAM, General Music, RCA of Cinevox, plaatbesprekingen, de plannen van Morricone voor nieuwe filmmuziek, een inhoudelijk artikel over Cometa, inge-zonden brieven, lp’s die te koop werden aangeboden en altijd vanaf dit eerste nummer op de laatste bladzijde in overzicht de nieuw verschenen soundtracks: Il prato van CAM, I comme Icare van General Music, Buone notizie van Cometa, Orient-Express van RCA, La violenza: Quinto potere van Cometa etc.

Maar waarom nu juist Morricone?

Martin: ʽAndere componisten kende ik in die eerste jaren gewoon niet! Die interesse kwam pas veel later (Goldsmith, Barry, Williams, Horner, maar ook veel Italiaanse componisten). Ik richtte me op zijn muziek, het zoeken naar platen en het contact leggen met verzamelaars, zoals Don Trunick uit Amerika, Michael Marx uit Duitsland. Mensen die toen al alles van Morricone op single en lp hadden. Zo breidde het aantal adressen zich snel uit en het blad kreeg meer lezers, allemaal in Morricone geďnteresseerd.ʼ

Inmiddels is Ennio Morricone bijna 85 jaar, componeert nog steeds, vooral voor Italiaanse tv-series en doet vele concerten per jaar. Martin van Wouw kent hem, al jaren. In de afgelopen dertig jaar zag en sprak hij hem een vijftiental keren, meestal in Italië waar Martin niet helemaal toevallig op vakantie was.

Wanneer sprak je hem voor het eerst?

Martin: ʽDat was in de zomer van 1978, in de Forum Studio’s in Rome, toen nog Orthophonic Studio geheten. Ik had een paar lp’s meegenomen voor een handtekening. Ik sprak toen nog geen woord Italiaans, een taal die ik mede op zijn aandringen ben gaan leren. De andere ontmoetingen waren of in studio’s of bij hem thuis, in Rome. Daar woont hij al heel lang met zijn vrouw Maria en vier kinderen in een monumentaal pand vol kunst. Een van die kinderen is Andrea Morricone (nu 48 jaar) die ook veel filmmuziek maakt, vooral voor Italiaanse films. Met zijn vader tekende hij voor de muziek van Cinema Paradiso. Op deze manier heb ik Morricone ook goed leren kennen. Eigenlijk is het een heel stugge man in de dagelijkse omgang, die wars is van uiterlijk vertoon. Beschouw hem als een intellectueel die een vreselijke hekel heeft aan door journalisten gestelde domme vragen. Je moet hem wat beter leren kennen, dan is hij vriendelijk, geduldig, legt alles goed uit wat hij doet. De laatste keer sprak ik hem in 2000, in Gent bij een concert in het Kuipke. Een van zijn meest opmerkelijke uitspraken was altijd wanneer ik vroeg naar zijn beste muziek. “Mijn laatste werk is het beste,” sprak hij altijd.ʼ

Martin van Wouw heeft alles van Morricone wat ooit op single, lp, cd, verzamelalbum is uitgebracht. Daarmee is hij een van de grootste Morriconeverzamelaars op deze aardbol. In Groningen woont er nog iemand, Sijbold Tonkens, die ook alles heeft. Zelfs eigenlijk nog meer met bandopnamen van muziek die nooit werd uitgebracht.

Wat beschouwt hij zelf als de beste muziek van Morricone?

Martin: ʽNatuurlijk alle grote titels, maar ik zou het in drieën willen opsplitsen. Allereerst de muziek voor zijn westerns. Als tweede bijna alle muziek die hij maakte voor de films van een van zijn vaste regisseurs, Giuseppe Tornatore (56 jaar). Films als Cinema Paradiso, Stanno tutti bene, Malčna en La sconosciuta. En op de derde plaats de muziek voor de vele Italiaanse mini-tv-series (meestal in twee delen van elk 90 minuten), zoals Il segreto del Sahara, Padre Pio, Karol, Il papa buono, Cefalonia, In fondo al cuore, Pane e libertŕ, Come un delfino, waaronder feitelijk alle titels van regisseur Alberto Negrin.

Terug naar MSV (een idee van Morricone om het blad na een paar jaar niet langer Musica Sul Velluto te laten heten maar gewoon MSV, met als ondertitel Ennio Morricone Society). 32 jaar lang dat blad samenstellen kostte Martin veel tijd en energie. 116 nummers vullen, artikelen verzamelen van anderen, nieuws genereren.

Toch om trots op te zijn?

Martin: ʽZeer trots. Het viel niet altijd mee. Het kost veel tijd alle kopij te verzamelen. MSV heeft zich inhoudelijk sterk ontwikkeld tot een blad voor verzamelaars van de muziek van Ennio Morricone, maar vooral ook over de muziek van Morricone. De eerste nummers vulde ik vooral zelf en in die beginjaren kwam het blad trouw elke twee maanden uit. Ik bezocht platenmaatschappijen in Italië en had alle informatie uit de eerste hand. Vaak had ik exclusieve nieuwtjes over nieuwe platen of de titel van een film die Morricone ging doen. Geleidelijk trok ik me terug en schreven er andere mensen. Het blad werd gedegener en blonk uit door zijn vele muziekanalyses en de kennis van de schrijvers. Soms tot filosofische beschrijvingen aan toe. En zo is het altijd gebleven.ʼ

In november 2012 verscheen nummer 116. Vijftig pagina’s dik. Hoesafdrukken, muziekbesprekingen over Ogro, I maniaci, Il segreto, Days of Heaven, Karol en Diabolik. En op de laatste bladzijde een overzicht van 26 nieuwe cd-titels. En een afsluitend woord van Martin in zijn voorwoord: ʽ... after ample thinking I have decided that this will have to be the final issue of MSV. After almost 34 years I quit.ʼ

Martin stopt nu echt. Bijna niet te geloven na bijna 34 jaar. Even niet meer de druk een blad te maken. Tijd om nu onbekommerd veel meer te luisteren naar de muziek van Morricone. Morricone zelf schrijft nog steeds en doet vele concerten per jaar, gewoon omdat hij veel wordt gevraagd. MSV bestaat dan niet meer op papier, op internet leeft het blad voort onder de naam Maestro. MSV-getrouwe Patrick Bouster heeft in samenwerking met Didier Thunus elementen uit het blad geďntegreerd in de Morriconesite www.chimai.com, the Ennio Morricone Online Community (nu dus ook met een eigen e-zine, waarvan nummer 1 net in februari jongstleden is verschenen), die al enkele jaren bestaat.

JW

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 172
Andere artikelen:
Boekbespreking - Afgewezen scores
Armando Trovajoli - In memoriam
Martin van Wouw - Interview
Paul M. van Brugge - Interview
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy