Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Oscar 2002: Howard Shore, een jaar lang Heer der Oscars
Score 123, 05 01 2006



Howard Shore: een jaar lang Heer der Oscars - Verschenen in Score 123, juni 2002

Stel, uw naam is John Williams en u dirigeert het Oscarorkest tijdens de 74ste Oscaruitreiking. Nadat de vijf nominaties in de categorie Beste muziek zijn voorgelezen - waaronder liefst twee van uw hand - wordt de winnaar bekendgemaakt, waarna het orkest volgens afspraak het thema uit de winnende film moet spelen. U wint niet, wat zou u dan doen? Natuurlijk zou u net als de echte Williams sportief de begintonen van het thema van The Lord of the Rings door het orkest hebben laten spelen. Immers, vakmanschap gaat voor alles. Ook in Hollywood.

Het was niet de eerste keer dat John Williams - de excellentie van Hollywood - met twee scores in één en dezelfde categorie acte de présence gaf. Eerder had hij dit wapenfeit al enkele malen gevierd. In 1996 stond hij zelfs op de rol met drie nominaties die geen van alle werden verzilverd. Wie productief is en daarnaast geliefd is bij de Academy moet deze teleurstelling nu eenmaal vaker verwerken. Maar als je dan ook nog de winnende score moet dirigeren vlak nadat je wederom hebt verloren ….. Williams moet echter niet klagen met reeds vijf beeldjes thuis op de schoorsteenmantel.

De vraag die dit jaar in filmmuziekkringen wellicht meer leefde, was of Howard Shore’s eerste nominatie meteen zou worden verzilverd. Immers, naar de score van The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring werd door velen reikhalzend uitgezien. Voor zo’n monumentale onderneming moet je van goeden huize komen en de idiosyncratische Canadees leek vooralsnog een wel erg eigenwijze keuze om deze imposante score te schrijven. Maar het resultaat stelde wellicht weinigen teleur. De muziek is net zo groots als de film alsmede de gehele Tolkienonderneming.

Anders dan de vijf genomineerden van vorig jaar kwamen de vijf kanshebbers dit jaar uit Noord-Amerika: drie Amerikanen en een Canadees. Maar 2001 was dan ook een jaar van solide, veilige blockbusters als Harry Potter en The Lord of the Rings en om het safe te spelen kiest de verantwoordelijke studio liefst een Amerikaanse componist en al gauw valt dan de naam Williams. Wat verder opviel aan vier van de vijf genomineerde scores was dat er een liedje in voorkwam dat soms met de haren erbij gesleept leek. Alleen Harry Potter moest het geheel alleen klaarspelen. Voorts barstten de cd’s zowat uit hun voegen. Behalve Monsters, Inc. duurden de genomineerde soundtracks meer dan 70 minuten, hetgeen niet altijd een genot bleek te zijn.

Eindelijk

En toen was er de kwestie Randy Newman. Zijn illustere oom Alfred heeft tijdens een veertig jaren durende carrière liefst acht beeldjes mee naar huis mogen nemen. Enkele jaren geleden verloor neef Randy driemaal in diverse muziekcategorieën. Dit jaar maakte hij met zijn score voor Monsters, Inc. wel erg weinig kans tegenover enkele oppermachtige opponenten. Maar gelukkig was daar de categorie Beste liedje waarin Newman andermaal figureerde. Handig deze constructie, en aldus won hij toch een prijs voor een overigens niet erg sterk, maar wel vakkundig en functioneel in de film passend liedje (If I Didn’t Have You uit voornoemde film).

Klassieke trend 

De afgelopen twee jaren wonnen scores van de hand van klassieke componisten (John Corigliano en Tan Dun). Deze ogenschijnlijk klassieke trend zette dit jaar met de bekroning van The Lord of the Rings niet echt door, want The Lord of the Rings is meer dan alleen klassieke muziek. Wel opvallend is dat behalve Monsters. Inc. de scores op een overduidelijk symfonische leest geschoeid waren. Even opvallend was de rol van sopraan Charlotte Church die een lied op de soundtrack van A Beautiful Mind zong. 


In het navolgende worden de vijf genomineerde scores aan een kritisch warenonderzoek onderworpen en na afloop zal blijken welke score uw redacteur terecht Oscarwaardig vond. De criteria die de uiteindelijke keuze bepalen zijn originaliteit, filmische ondersteuning, Oscarallure en aanschaf cd (is de cd zonder film de moeite waard?).

 
A.I. Artificial Intelligence - John Williams

Originaliteit: niet echt. De score klinkt te onevenwichtig, vooral omdat het niet bijster sterke thema iets te vaak wordt herhaald. Toch staan er enkele mooie stukken op de soundtrack. De lange eindscène bij voorbeeld kent wonderschone klanken. Verder dreunt af en toe een discobeat door de muziek heen: Williams gaat kennelijk met zijn tijd mee.

Filmische ondersteuning: de muziek ondersteunt de film in hoge mate, mogelijk zelfs iets te nadrukkelijk. Dit komt wellicht omdat er relatief weinig dialoog in de film voorkomt en de muziek soms wat overdadig lijkt. In ieder geval geeft de score de film het nodige psychologische reliëf evenals de broodnodige atmosferische achtergrond. Tijdens het zien van de film leek de muziek beter en meer tot zijn recht te komen dan op de cd.

Oscarallure: niet echt, daarvoor is de muziek opvallend ingetogen en soms onevenwichtig. De muziek heeft voorts een bescheiden experimenteergehalte.

Aanschaf cd: eigenlijk zou de luisteraar zijn/haar A.I.-soundtrack zelf moeten samenstellen uit de totale score. Veel muziek lijkt op de cd te ontbreken. Het thema wordt te vaak herhaald en halverwege de cd duikt een zangeres op die ditzelfde thema aan het einde nog eens overdoet. Los van de beelden klinkt de muziek toch wat stroef. Een onaf meesterwerk?

Technische gegevens: 13 tracks, 70 minuten. 

Williams heeft tot nu toe in totaal 41 nominaties ontvangen en komt nog vier nominaties te kort om het record van Alfred Newman te evenaren. Ondanks het feit dat Williams in februari van dit jaar 70 jaar werd, lijkt hij allerminst van plan om zich terug te trekken. Integendeel, als hij er elk jaar één nominatie bij krijgt, kan hij op zijn vroegst in 2006 al op gelijke hoogte komen met Newman. Vijf beeldjes heeft Williams reeds mogen ontvangen: voor Fiddler on the Roof (1971), Jaws (1975), Star Wars (1977), E.T. The Extra-Terrestrial (1982) en Schindler’s List (1993). Newman heeft echter acht beeldjes mogen verzamelen, dus moet Williams er nog minstens drie winnen, wil hij ook dit wapenfeit evenaren. Een greep uit zijn vele nominaties: Valley of the Dolls (zijn allereerste nominatie, 1967), The Towering Inferno (1974), Close Encounters of the Third Kind (1977), Superman (1978), The Empire Strikes Back (1980), Raiders of the Lost Ark (1981), Return of the Jedi (1983), Indiana Jones and the Temple of Doom en The River (beide in dezelfde categorie, 1984), Empire of the Sun en The Witches of Eastwick (beide in dezelfde categorie, 1987), Born on the Fourth of July en Indiana Jones and the Last Crusade (beide in dezelfde categorie, 1989), Home Alone (1990), JFK (1991), Nixon (1995), Sleepers (1996), Amistad (1997), Saving Private Ryan (1998), Angela’s Ashes (1999), The Patriot (2000).

Williams werd vijf maal genomineerd voor de muziek van een liedje: You’re So Nice to Be Around uit Cinderella Liberty (1973), tekst: Paul Williams, If We Were in Love uit Yes, Giorgio (1982), tekst: Alan en Marilyn Bergman, Somewhere in My Memory uit Home Alone (1990), tekst: Leslie Bricusse, When You’re Alone uit Hook (1991), tekst: Leslie Bricusse, Moonlight uit Sabrina (1995), tekst: Alan en Marilyn Bergman. Kan iemand een van de liedjes neuriën?

In 1978 won Williams de Oscar voor Star Wars en versloeg zo in dezelfde categorie zijn eigen Close Encounters of the Third Kind. In 1996 werd hij zelfs driemaal genomineerd: voor de scores van Nixon en Sabrina (in verschillende categorieën) en voor het liedje uit Sabrina. Hij ging met lege handen naar huis!

A Beautiful Mind - James Horner

Originaliteit: de score kent twee thema’s, het ene thema klinkt mooi en oorspronkelijk, het andere is wat larmoyant. De muziek klinkt soms als die van Philip Glass hetgeen de film enige rust geeft. De score kent echter teveel herhalingen, dat gaat steeds meer irriteren en daardoor verliezen de thema’s snel aan glans.

Filmische ondersteuning: de muziek heeft een voorname rol in de film. De gespletenheid van de hoofdpersoon wordt er goed door benadrukt. Ook tijdens diverse cruciale scènes werkt de weldoordachte rol van de score goed. Sinistere scènes bij voorbeeld krijgen zo extra spanning.

Oscarallure: niet echt, daarvoor is deze score opvallend bescheiden en niet veelzijdig genoeg.

Aanschaf cd: door de vele herhalingen van de hoofdthema’s klinkt de cd op den duur nogal vermoeiend en enigszins monotoon. Los van de film werkt de muziek minder goed. Inclusief de bonus (zie hierna) is dit wel een prachtige uitgave.

Technische gegevens: 16 tracks, 71 minuten. Bonus: de cd bevat de trailer van de film, foto’s van Russell Crowe, een kort interview (met bewegende beelden) met James Horner en interviews (alleen tekst) met Ron Howard en James Horner.

James Horner bezit reeds twee Oscars: één voor de score van Titanic (1997) en één voor het liedje uit deze film - My Heart Will Go On - dat hij schreef met Will Jennings. Nominaties ontving hij voor Aliens (1986), Field of Dreams (1989), Apollo 13 en Braveheart (beide in dezelfde categorie, 1995). Voorts ontving hij een nominatie voor de muziek van het liedje  Somewhere Out There uit An American Tail (1986) samen met Barry Mann (muziek) en Cynthia Weil (tekst).

Harry Potter and the Sorcerer’s Stone - John Williams

Originaliteit: dit is een erg symfonische score, met soms enkele klassiek getinte stukken, die ook nog eens rousing klinken. Heel erg Korngold dus! Het lieflijke thema met de zoete belletjes is pakkend, fris en wordt net iets te vaak herhaald. Maar daarvoor is het natuurlijk ook een leidmotief ….. 

Filmische ondersteuning: vrij groot. De muziek geeft de film vaart en zit vernuftig in mekaar. Gewoon vakmanschap dus.

Oscarallure: enigszins, het geheel klinkt niet echt divers, groots en overweldigend. Wel is het een goede mix van groot- en kleinschalige muzikale ondersteuning.

Aanschaf cd: mooie soundtrack die grotendeels boeit door een fraai thema plus enkele spetterende tracks, maar daarnaast enigszins door confectiemuziek wordt ontsierd.

Technische gegevens: 19 tracks, 73 minuten. Bonus: extra cd-rom met trailer in zes talen, wallpaper, posters en twee previews van videospelletjes.

Oscarverleden van John Williams: zie A.I. Artificial Intelligence.

The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring - Howard Shore

Originaliteit: zeer zeker. Naast imponerende stukken zijn er op de soundtrack verstilde, mysterieuze momenten en een direct herkenbaar, aansprekend Hobbit-thema te vinden. De score is rijk, divers, meeslepend, intiem en vrolijk en niet alleen symfonisch, maar ook folkachtig en new age. Kortom, stimulerende muziek met een herkenbaar karakter. Deze score had een bombastisch, van dik hout gehalte kunnen hebben, maar Shore heeft dat vermeden en zich uitstekend van een immense taak gekweten.

Filmische ondersteuning: zeker. De muziek is bij tal van scènes onontbeerlijk, zowel tijdens robuuste actiescènes, vrolijke Hobbittaferelen als verheven, filosofische momenten. 

Oscarallure: ja, dit is muziek van het grote gebaar. Een imposante score met overrompelende muziekstukken naast rustige, intieme thema’s. Kortom: het majestueuze naast het verfijnde.

Aanschaf cd: deze muziek verveelt in haar hoeveelheid (meer dan 70 minuten) en haar gevarieerdheid geen moment. Ze is rijk aan stemmingen en diepgang. Door de rijkheid zijn er weinig herhalingen. Ten slotte: de koren storen niet en Enya stoort eigenlijk alleen halverwege, maar niet echt aan het eind. 

Technische gegevens: 18 tracks, 71 minuten. Bonus: exclusieve weblink naar LOTR-site.

Dit was de eerste Oscarnominatie van Howard Shore. En meteen raak.

Monsters, Inc. - Randy Newman

Originaliteit: Newman maakt een vliegende start met uiteenlopende, sterke nummers. Maar al gauw wordt het pure confectiemuziek die de vele actiescènes moet ondersteunen: monotoon, lawaaierig, niet echt aantrekkelijk, maar wel functioneel.

Filmische ondersteuning: zeer. Zonder muziek was de film half zo leuk. Het liedje en de pakkende, rumoerige muziek vanaf track 10 geven de film vaart en gespetter tijdens de rollercoasterscènes.

Oscarallure: amper, daarvoor is de score onevenwichtig en vormt deze geen afgeronde eenheid vol afwisseling en imposante nummers.

Aanschaf cd: tot en met track 10 is dit zeer aantrekkelijke muziek: big band nummers, jazz, heerlijke muziek die zo uit musicals uit de jaren ’40 en ’50 lijkt weggelopen. Daarna wordt het puur filmische ondersteuning. Dat laatste is niet echt prettig om naar te luisteren, eerder om je bij af te reageren. Zonder film valt het tweede gedeelte van deze score niet echt te pruimen.

Technische gegevens: 25 tracks, 61 minuten.

Randy Newman won dan eindelijk met zijn zestiende nominatie een Oscar. Zijn andere nominaties vallen telkens in de categorieën muziek of liedje. Allereerst de muziek: Ragtime (1981), The Natural (1984), Avalon (1990), Toy Story (1995), James and the Giant Peach (1996), A Bug’s Life (1998), Pleasantville (1998). Liedjes: One More Hour uit Ragtime (1981), I Love to See You Smile uit Parenthood (1989), Make Up Your Mind uit The Paper (1994), You’ve Got a Friend in Me uit Toy Story (1995), That’ll Do uit Babe: Pig in the City (1998), When She Loved Me uit Toy Story 2 (1999), A Fool in Love uit Meet the Parents (2000).

 
Winnaar: De score die mij in meer dan één opzicht het meest aansprak was The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring. Deze rijke, welluidende en immer boeiende score past naadloos bij de film en is ook zonder de beelden het luisteren waard. Productie, orkestratie en compositie zijn alle van een hoog niveau en ontsnappen gelukkig aan het gevaar van overkill evenals logge last wat een gevaar is bij films van het kaliber van The Lord of the Rings. Ook weet Shore de valkuilen van overdadige new age-muziek bij de mystieke scènes evenals zoetsappige sentimenten bij de emotionele momenten te vermijden. Wellicht komt dit doordat hij lichtvoetige en humoristische elementen in de muziek integreert. Aan de hooggespannen verwachtingen heeft hij ruimschoots voldaan. Is hij in staat zichzelf te overtreffen met de twee volgende delen uit de trilogie? 

Noot: dit jaar werden nogal logge scores met de nodige bombast en overdaad genomineerd. Kleinschalige, ontroerende scores zoals die van Le fabuleux destin d’Amélie Poulain werden node gemist en dat is jammer want het uiteindelijke muzikale effect zit hem niet altijd in de omvang en de kracht, maar evenzeer of juist in het bescheiden gebaar. 

Paul S

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 123
Andere artikelen:
Sam Cardon - Portret
Oscar 2002: Howard Shore, een jaar lang Heer der Oscars
Craig Armstrong - Portret
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy