Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Alex Heffes - Interview
Score 173, 14 10 2013

RITME ALS BASIS VAN EEN PAKKENDE SCORE

Alex Heffes over het belang van ritme

Dankzij de rol van Forest Whitaker als dictator Idi Amin was The Last King of Scotland zeven jaar geleden een groot succes. Voor deze film van Kevin Macdonald schreef Alex Heffes (foto) een door ritme en Afrikaanse instrumenten gedreven score. Na dit succes nam Heffes' carrière langzaam een vlucht. Momenteel opereert de Britse filmcomponist vanuit Hollywood en werkt hij steeds vaker voor grote producties.

The Last King of Scotland was de derde film van Kevin Macdonald waarvoor Heffes (1971) de muziek schreef. Hun eerste samenwerking was de met een Oscar onderscheiden documentaire One Day in Sep-tember (1999) over het bloedbad van de Olympische Spelen van München in 1972. Nadat hij was afgestudeerd zette Heffes zijn eerste muzikale schreden binnen de Britse muziekwereld, onder meer als arran-geur en componist voor artiesten als Elton John en Blur. Al gauw componeerde hij muziek voor enkele korte films en tv-series. One Day in September was een belangrijke film. Hoe raakte hij bij deze productie betrokken? Heffes: ʽCraig Armstrong zou de film doen, maar uiteindelijk lukte hem dat niet. Kevin zocht toen een vervanger en deed een beroep op mij. We konden het vervolgens goed met elkaar vinden.ʼ Hun tweede samenwerking volgde vier jaar later met Touching the Void (2003), eigenlijk een documentaire en speelfilm ineen, over een bergbeklimmer die een fatale afdaling in de Andes op wonderbaarlijke wijze overleeft.

Zowel voor Macdonald als Heffes betekende The Last King of Scotland (2006) de doorbraak naar een groter publiek. De Oscar die Forest Whitaker won voor zijn indrukwekkende vertolking van Idi Amin droeg zeker tot dit succes bij. Tijdens de voorbereidingen sprak Heffes niet zo graag met Macdonald over muziek, ook al had deze een grote muzikale interesse. Liever sprak hij met zijn regisseur over de karakters en hun dramatische ontwikkeling in de film. ʽHoe zit Idi Amin in elkaar en wat is in grote lijnen de ontwikkeling die hij doormaakt gedurende de film? Voor mij is een score niet enkel een verzameling korte cues, maar een afgebakend geheel dat een duidelijke richting opgaat. Dat is niet altijd even gemakkelijk want je moet de blik blijven richten op het grote geheel, vooral als je korte stukjes moet schrijven. De omstandigheden waaronder je moet werken kunnen daarnaast erg lastig zijn. Soms begin je aan het eind van de film waarna je naar het begin gaat en dan moet je het middenstuk schrijven waarna je het einde weer moet veranderen en dan het begin etc.ʼ Macdonald had een stimulerende invloed op Heffes. Zo stond hij erop dat Heffes mee zou gaan naar Oeganda voor de filmopnamen, maar ook om er de muzikale sfeer te proeven.

De laatste gezamenlijke film van Macdonald en Heffes dateert alweer uit 2009. State of Play was een grotendeels Amerikaanse productie en voor beiden een nieuwe ervaring. ʽWe hadden een groter budget, gerenommeerde acteurs als Russell Crowe en voor de regisseur betekende het dat de studio voortdurend in zijn nek blies.ʼ Heffes prijst de manier waarop Macdonald uit een complex verhaal dat vele kanten op kan gaan toch de belangrijkste verhaallijn weet te destilleren. The Last King of Scotland en State of Play kenden vele subplots maar die werden allemaal door Macdonald in één richting gedirigeerd zodat de kijker moeiteloos de gebeurtenissen wist te volgen. ʽHij kan dat als geen ander, en op soortgelijke wijze denkt hij over de rol van de muziek: die moet de grote lijnen accentueren of een drive geven aan een deel van het verhaal. Voor State of Play gebruikte ik veel percussie om de vaart erin te houden.ʼ

Ritme

Een steeds terugkerend kenmerk van Heffes' scores is het gebruik van percussie, nu eens traditioneel, maar vaak met behulp van inheemse instrumenten. ʽIk ben geen percussiespeler, maar ik heb er altijd een willen zijn. Ik vind het leuk om op dingen te slaan, ik weet niet wat je daarachter moet zoeken. Percussie werkt goed in een bepaald soort films, het gaat door heel wat muziekgeluiden heen en is daardoor erg aanwezig. Ook kun je met percussie dingen doen die niet melodisch zijn, het kan zelfs als motief fungeren zoals in State of Play.ʼ Dankzij het grote budget voor deze film kon Heffes tijdens een grote sessie experimenteren met diverse voorwerpen en instrumenten die ritmische muziek en geluiden voortbrachten. De opnamen van deze sessie kwamen moeiteloos in de film terecht, juist omdat ze uitstekend werkten.

Bij dat gevoel voor het perfecte ritme moet Heffes altijd denken aan wat Jerry Goldsmith ooit tijdens een voordracht opmerkte. ʽHij zei dat hij bij het componeren van een cue altijd zocht naar het juiste tempo. Dat was volgens hem cruciaal. Helemaal mee eens, die opmerking is mij altijd bijgebleven, want door het gebruik van percussie ga je nadenken over het natuurlijke ritme van een cue waarna de rest vanzelf komt, althans dat denk ik.ʼ Een van de boeiendste instrumenten die Heffes tijdens zijn vele verblijven in Oeganda heeft leren kennen is de marimba, een instrument dat overigens vaak te horen is in de scores van Thomas Newman. Heffes: ʽTom is een grote held van me, juist omdat hij zoveel beter zichzelf kan zijn (lacht).ʼ Had ik maar geleerd te drummen, heeft Heffes menigmaal verzucht. Maar ondanks lessen van Chris Witten, een befaamd drummer die onder meer speelde met Paul McCartney en Dire Straits, kreeg hij het drummen nooit goed in de vingers. Voor het ontroerende drama The First Grader (2010) van Justin Chadwick, over een 84-jarige Keniaan die alsnog zijn diploma wil behalen, maakte Heffes opnieuw veelvuldig gebruik van percussie, wat een opmerkelijke score opleverde die aangenaam laveert tussen enerzijds aanstekelijk ritme en anderzijds orkestrale klanken. Voor de drumpartijen had hij wel vijf paar handen nodig: om het ambachtelijk te laten klinken, aldus de componist.

Nederland

Een gevoel voor ritme valt ook te beluisteren in de score voor Vet hard (2005) van Tim Oliehoek. Hoe kwam Heffes in vredesnaam bij deze productie terecht? Na enig nadenken: ʽTeun Hilte, de producer van de film, woont in Londen en bracht me in contact met Tim Oliehoek en die vroeg me of ik de film wilde doen. Ze lieten me enkele fragmenten zien vol special effects. Ik was verbluft: het zag er allemaal vermakelijk en grappig uit, soms een tikkeltje zwartgallig en op het randje, maar goed.ʼ Wijzend op de platte titel: ʽIk heb ook nog enkele Nederlandse woorden geleerd die ik maar beter niet kan herhalen. Maar al met al was het een prettige ervaring en vooral de opnamen met het Metropole Orkest in Hilversum waren leuk.ʼ Een van de liedjes in de film was Una Paloma blanca van George Baker. Heffes verwerkte de internationale hit uit 1975 in de score. ʽGeorge Baker kwam naar een van de opnamesessies toen we een grote orkestrale versie van zijn liedje aan het opnemen waren en hij was zichtbaar verguld.ʼ

Als zoveel Britse filmcomponisten maakte Heffes de overstap naar Hollywood, drie jaar geleden. ʽMisschien niet voor altijd, maar het moest er ooit van komen. Er is hier meer werk omdat Hollywood nu eenmaal Hollywood is. Wat filmmuziek betreft lijkt het allemaal erg op de situatie in Londen. Maar er zijn meer faciliteiten en het is er allemaal groter en alles loopt er gesmeerd. Om zoveel films te kunnen maken heb je een machinerie nodig met veel meer mensen om je te helpen.ʼ Gevraagd naar grote Hollywoodproducties: ʽHet gaat hier allemaal vliegensvlug. Zo kreeg ik Red Riding Hood van de ene op de andere dag.ʼ En zo wisselde Heffes van Inside Job (2010) - de met een Oscar bekroonde documentaire over de oorzaken van de huidige financiële crisis - af met grote producties als The Rite (2011) en dit jaar Emperor en
Love and Honor. Die laatste film ging onlangs in Nederland in première. Het balletje is blijkbaar flink gaan rollen want de volgende blockbuster dient zich in oktober aan met Escape Plan van Mikael Håfström met zowel Schwarzenegger als Stallone in de hoofdrol. En in december volgt dan een hernieuwde samenwerking met Justin Chadwick, getiteld Mandela: Long Walk to Freedom. Dat betekent weer een bezoek aan Afrika. En ritme.                         
 
PS

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 173
Andere artikelen:
Boekbespreking - Stanley Kubricks muziek
Alex Heffes - Interview
De soundtrackverzamelaar anno 2013
Guy Farley - Interview
Fimucité 2013 - Verslag
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy