Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
David Wingo - Interview
Score 174, 02 01 2014

FILMMUZIEK UIT HET DIEPE ZUIDEN

David Wingo over zijn carrière ver buiten Hollywood


De afgelopen maanden gingen twee films met muziek van David Wingo in Nederland in roulatie: het veelgeprezen Mud en het hilarische Prince Avalanche. Het gitaarspel van de Amerikaan Wingo verrijkte beide films die zich ver buiten Hollywood op het Amerikaanse platteland voltrekken. Met Score sprak hij over deze films en hun talentvolle makers.


Mud is een door pers en publiek geprezen coming-of-age-drama met Matthew McConaughey in de rol van de voortvluchtige Mud. Regisseur Jeff Nichols werd geroemd voor zijn trefzekere, aangrijpende film. Twee jaar geleden verraste Nichols pers en publiek reeds met de verontrustende film Take Shelter over een huisvader die zijn stormkelder uitbreidt vanwege naderend onheil dat hem steeds meer in de greep weet te krijgen. De net als Nichols in Austin, Texas woonachtige David Wingo componeerde voor deze film een nagenoeg geheel elektronische score die een zeker ontzag diende uit te drukken. Waarom wilde Nichols dat? ʽHet hoofdpersonage heeft steeds weer visioenen die hem helemaal gek maken. Tegelijkertijd heeft de daaruit volgende obsessie om de schuilkelder te bouwen iets religieus. Daarom wilde Jeff dat de muziek vrees en doem moest uitdrukken maar daaroverheen wilde hij een nog groter gevoel: iets overweldigends dat niet te vatten is en dat evenzeer schoonheid en een religieuze dimensie nodig had.ʼ Geen gemakkelijke opgave dus, deze ontzagwekkende muziek. Hoe bereik je een zo overweldigende compositie? ʽDeze film was vooraf zo goed uitgedokterd dat alles vanzelf ging zoals het acteren, de beelden, het scenario en de montage. Daardoor was het voor mij niet erg lastig er muziek bij te maken ook omdat het zo helder was waar de film uiteindelijk naartoe wilde.ʼ

Hoe beviel de samenwerking met Jeff Nichols? ʽHeel goed. Jeff en ik kenden elkaar al voordat we aan de film begonnen. Wanneer we elkaar zagen had hij het steeds over zijn film. Ik las vervolgens het script - volgens mij het beste script dat ik ooit heb gelezen - en daarna spraken we steeds vaker over de film.ʼ Heeft Nichols verstand van muziek? ʽIk denk van niet. Als we een langere postproductie hadden gehad, dan was zijn muzikale voorkeur vast beter naar voren gekomen. Jeff liet alles aan mij over wat de muziek betrof, zo gaf hij me nooit voorbeelden om naar te luisteren. Hij was meer gefocust op de montage terwijl ik met de score bezig was.ʼ

         Tye Sheridan, Jocob Lofland en Matthew McConaughey in Mud.
 
Huckleberry Finn

De opmerkelijke score die Wingo maakte voor Take Shelter leidde ertoe dat Jeff Nichols hem opnieuw vroeg, nu voor zijn volgende film Mud. ʽDeze film heeft veel weg van een klassiek Amerikaans verhaal zoals Huckleberry Finn of The Night of the Hunter. Jeff is een grandioze verhalenverteller met een uitzonderlijk cinematografisch oog. Mud is beslist toegankelijker dan Take Shelter omdat in Mud een verhaal wordt uitgebeeld dat iedereen waar ook ter wereld zal weten te waarderen.ʼ Ook de muziek die Wingo voor Mud schreef is anders dan zijn voorganger: weinig elektronische muziek, niet alleen gitaarklanken, maar een volwassen score vol strijkers en pakkende thema's die niet alleen de onbestemde, zwoele sfeer van dit zuide-lijke drama weet te begeleiden, maar bovendien nadrukkelijker op de voorgrond treedt. ʽJeff  houdt van rustige momenten en daar moet de muziek dan ook rekening mee houden. Er zit veel gitaarwerk in de score. Zijn broer Ben Nichols is lid van de band Lucero en hij deed de muziek voor Jeffs eerste film Shotgun Stories. Voor Mud schreef hij enkele liedjes waar ik met mijn score weer op voort kon borduren. Dat kwam goed uit want aanvankelijk tastte ik in het donker over de juiste muziek. Ben's liedjes klonken zo goed dat ik elementen ervan heb overgenomen waardoor de score ook een zeker versleten gevoel kreeg. Daarna voegde ik een harp, strijkers en hoorns toe. Uiteindelijk is het een meer traditionele score geworden maar er is nog steeds genoeg ruimte voor de akoestische en elektrische gitaar om de vaart erin te houden. De score heeft een zuidelijke drive maar evenzeer is het een klassieke filmscore.ʼ 

David Gordon Green

Heel anders gaat het eraan toe bij David Gordon Green, de andere regisseur waarmee Wingo intensief heeft samengewerkt. ʽDavid luistert veel naar muziek en daardoor kan hij makkelijker met mij over dit onderwerp praten. Ook gaan we dieper op de muziek in vergeleken met andere regisseurs, ook omdat hij weet naar welke muziek ik ooit geluisterd heb. Op mijn beurt weet ik alles waarnaar hij heeft geluisterd. We zijn al sinds zijn achtste levensjaar goede vrienden waardoor de communicatie dan ook prima is.ʼ Die decennialange vriendschap resulteerde er onder meer in dat Wingo de muziek schreef voor de studentenfilm Pleasant Grove (1997) die Green maakte gedurende zijn studie aan de North Carolina School of Arts in Winston-Salem. Deze korte film vormde de basis voor zijn eerste lange film George Washington (2000) waarvoor Wingo (met Michael Linnen) de muziek schreef. 

Voor Green's eerste drie films George Washington, All the Real Girls (2003) en Undertow (2004) werkte hij samen met Michael Linnen. Philip Glass was eigenlijk de componist van Undertow, en daarom kregen Michael Linnen en Wingo de credit voor additional music. Over Glass: ʽHij is erg royaal en vond het daarom geen probleem dat we elementen uit zijn score wilden gebruiken.ʼ Daarna volgde Snow Angels (2007), een indrukwekkend drama met Kate Beckinsale waarvoor Wingo met Jeff McIlwain een ingehouden score schreef vol akoestische gitaarklanken tegen een toenemende elektronische achtergrond. Hollywood vroeg Gordon Green vervolgens voor een trio publieksfilms. Voor Pineapple Express (2008) en Your Highness (2011) werden meer gevestigde componisten uit Hollywood ingehuurd, maar voor de laatste van het drietal mochten Wingo en McIlwain wederom opdraven. The Sitter (2011), een ranzige tienerkomedie met Jonah Hill, kent zowaar een heuse mainstreamscore, compleet met enkele trendy liedjes van beide componisten. 

Green had na het tegenvallende The Sitter kennelijk even genoeg van Hollywood. Zijn volgende film werd ver weg in Texas gedraaid en is allesbehalve een publieksfilm. Prince Avalanche is een prettig gestoorde komedie over twee wegwerkers die worden gespeeld door Emile Hirsch en Paul Rudd. ʽIk werkte voor deze komedie nauw samen met de band Explosions in the Sky en dat betekende terug naar lowbudget. Ik heb voor alle films van David met anderen samengewerkt en dat is best wel grappig.ʼ Kenmerk van de band zijn de dialoogloze nummers die vrijwel geheel worden uitgevoerd door gitaren. Prince Avalanche verscheen ook op cd en kan buiten de film prima worden beluisterd dankzij de stemmige gitaarmelodieën van de band en Wingo. Die laatste is overigens ook lid van de band Ola Podrida, waarvan in april van dit jaar het album Ghosts Go Blind werd uitgebracht. Stil zitten zit er dus voorlopig niet bij.

PS


McCo

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 174
Andere artikelen:
Boekbespreking - Burt Bacharach autobiografie
Boekbespreking - Morricone oorboek
Suspense Cinema & Music - Verslag
Krakau Festival - Verslag
Bob Zimmerman - Interview
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy