Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
George Fenton - Interview
Score 175, 16 03 2014

WEIDSE MUZIEK BIJ LANGE SHOTS

George Fenton over Planet Earth in Concert



Binnenkort vindt in de Ziggo Dome te Amsterdam een spectaculair concert plaats met de muziek die George Fenton (63) schreef voor de indrukwekkende natuurserie Planet Earth. Op een groot scherm worden delen van de serie geprojecteerd. De beelden worden begeleid door de muziek van de Britse filmcomponist die het Gelders orkest zelf zal dirigeren. Eerder dit jaar was een soortgelijk evenement met de muziek bij het even indrukwekkende Frozen Planet in de Ziggo Dome al een groot succes gebleken.

George Fenton (foto) is een veelzijdig componist die bekendheid verwierf met zijn muziek voor de sociaal bewogen films van landgenoot Ken Loach. Daarnaast schuwde hij praktisch geen enkel filmgenre getuige scores voor epische films als Gandhi (1982) en Cry Freedom (1987), beide van Richard Attenborough, alsmede een hele lange rij films als Dangerous Liaisons (1988), The Fisher King (1991), Groundhog Day (1993), Mary Reilly (1996), EverAfter (1998), Anna and the King (1999), Valiant (2005) en onlangs nog The Zero Theorem, de nieuwe film van Terry Gilliam. Naast honderd filmscores behaalde hij misschien wel zijn grootste triomf met zijn muziek voor de natuurseries van de BBC, te beginnen met The Blue Planet (2001) en niet lang daarna met Planet Earth (2006), Life (2010) en Frozen Planet (2011).

Hoe is het tot deze concerten gekomen? George Fenton: ʽToen ik in 2001 de muziek opnam voor The Blue Planet, vroegen de leden van het orkest mij of ik met hen een concert met deze muziek wilde dirigeren. Het toenmalig hoofd muziek van de BBC stelde voor de muziek uit te voeren met enkel de geprojecteerde beelden, dus zonder vertelstem, en zo is het allemaal begonnen. De daaropvolgende jaren deed ik over de gehele wereld diverse concerten met muziek van The Blue Planet. Daarna werd ik ook gevraagd om concerten van Planet Earth en Frozen Planet te doen. Frozen Planet heb ik in april van dit jaar in de Ziggo Dome gedaan en eind december dirigeer ik hier Planet Earth. Het is leuk als je een score schrijft die nog een leven heeft na voltooiing ervan, wanneer je die muziek naar de concertzaal brengt om die dan voor een publiek te spelen.ʼ

George Fenton tijdens de uitvoering van Frozen Planet in de Ziggo Dome, april 2013.
 
 
Hoe beviel het concert in april in de Ziggo Dome? Fantastisch. De Ziggo Dome is een enorme hal waar het orkest indertijd goed uit de verf kwam. De geluidsweergave was uitstekend en het publiek reageerde uitbundig. De voorstelling was helemaal uitverkocht. In Amerika spelen we vaak buiten zoals in de Hollywood Bowl of in Grant Park in Chicago, maar de Ziggo Dome is als concerthal werkelijk fe-nomenaal. Toen ik er in april vóór aanvang van het concert voor het eerst kwam, schrok ik vanwege de omvang van het bouwwerk. Maar eenmaal gevuld met mensen leek alles heel erg mee te vallen. Ik kijk erg uit naar het concert op 28 december.ʼ De nog maar anderhalf jaar oude concerthal is nu al een begrip vanwege de uitzonderlijke akoestiek. Fenton: ʽDe akoestiek is hier prima en dat is best opmerkelijk, want de meeste hallen met deze omvang hebben een rampzalige akoestiek.ʼ

Acht maanden

Denkt Fenton nog wel eens terug aan de tijd dat hij de muziek voor Planet Earth schreef? ʽJa hoor. Er zit heel veel muziek in de serie, zo'n elf uur. Het was een boeiende klus die heel wat tijd in beslag nam. Het is niet alleen een serie die elf uur duurt, maar net zo goed zijn het elf aparte films gemaakt door zes of zeven verschillende regisseurs en daarom heeft elke aflevering een eigen karakter. Hoofdzaak bij het componeren is naar mijn mening de relatie tussen filmmaker en componist, belangrijker nog dan alleen maar de beelden. Van groot belang is de werkwijze van de regisseur, zijn voorkeur en wat hij met zijn film beoogt en omdat dat met zoveel verschillende regisseurs telkens veranderde, was dit een boeiend project, volstrekt anders dan dat je dertien keer hetzelfde moet schrijven. Elke aflevering voelde als een geheel nieuwe film en ik vond het daarom geweldig om te doen. Over dit project heb ik een maand of negen gedaan, maar halverwege ben ik een maand gestopt, dus uiteindelijk duurde het acht maanden.ʼ

Een van de favoriete stukken in de enorme score is volgens Fenton de scène met de kraanvogels die over Mount Everest vliegen. Ook de scènes met de sneeuwpanter kunnen Fentons instemming vinden. ʽTijdens het concert laat ik soms verschillende scènes samensmelten of aanpassen zoals The Hunter and the Hunted, een krachtige, grootse sequentie die als zodanig niet in de serie voorkomt en ook ontbreekt op de cd. Net als al mijn filmscores zijn het als het ware mijn kinderen. Je houdt van elk van hen en dan verschijnt alweer de volgende en vervolgens steek je alles wat in je zit in de nieuw te scoren film.ʼ Tijdens het concert zal ook een zangeres haar opwachting maken. ʽEen van de instrumenten die ik in de score gebruik is de duduk. De dudukspeler die ik voor de concertreeks wilde vragen reist de hele wereld af en was daardoor niet beschikbaar. Daarom vroeg ik aan zangeres Haley Glennie-Smith om de dudukpartijen te zingen en wat blijkt: ze is geweldig, ze zingt als een duduk. Er is verder geen koor aanwezig, zij neemt alle zangpartijen voor haar rekening. Alleen al om haar te horen zingen is een bezoek aan het concert de moeite waard.ʼ

Weidse muziek

De score van Planet Earth ademt vaak klanken met een enorme reikwijdte. ʽInderdaad. Vreemd genoeg heb ik dergelijke weidse muziek sindsdien niet meer geschreven. Dat oneindige is inherent aan het filmmateriaal dat voor Planet Earth werd geschoten. De makers gebruikten een heligimbal, dat is een soort steadycam die onder een helikopter hangt en wordt bediend door een cameraman. Deze camera heeft een hoge zoomkracht en enorme lenzen. De bewegingen van de helikopter en de zoomkracht zorgen voor fascinerende shots waarbij wordt uitgezoomd van een enkel object naar weidse vergezichten. Toen ik die beelden voor het eerst zag kon ik het amper bevatten. Zoiets had ik nog nooit gezien. In een speelfilm duren shots hooguit acht seconden, maar in Planet Earth duren ze bij het uitzoomen wel 45 tot 50 seconden. De enige manier om deze lange, stilstaande shots kracht bij te zetten is om brede, weidse thema's te schrijven. Dit maakt Planet Earth zo bijzonder. Ik vraag me wel eens af of ik ooit nog een keer een score als deze zal schrijven.ʼ

PS

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 175
Andere artikelen:
Boekbespreking - De kunst van het masteren
Benjamin Wallfisch - Interview
Jorrit Kleijnen en Alexander Reumers - Interview
George Fenton - Interview
Roque Baños - Interview
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy