Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Benjamin Wallfisch - Interview
Score 175, 16 03 2014

ʽ2013 WAS EEN OPWINDEND JAARʼ

Interview met Benjamin Wallfisch


Het plotselinge overlijden van acteur Paul Walker op 30 november jongstleden kwam als een schok. Twee weken na zijn vroegtijdige dood werd zijn nieuwe film Hours in de Verenigde Staten uitgebracht. Voor dit filmdrama dat zich afspeelt tegen de achtergrond van orkaan Katrina schreef Benjamin Wallfisch een gevoelige score. 2013 was een druk jaar voor de Britse filmcomponist die in Gent werd genomineerd voor de Discovery Award voor twee andere films van dit jaar: Hammer of the Gods en Summer in February, twee nogal tegengestelde scores. Met Score sprak hij over zijn tot nu toe opmerkelijke carriŤre.

Hours is een aangrijpend drama over een vader die alles op alles moet zetten om zijn dochter te laten overleven nadat orkaan Katrina heeft toegeslagen. Paul Walker speelt meesterlijk de rol van de vader, anders dan we van deze actieheld gewend zijn. Componist Benjamin Wallfisch (Londen, 1979) droeg de cd met de muziek van Hours op aan de betreurde acteur. Hij besloot daarnaast de royalties van de cd te doneren aan de non-profitorganisatie Reach Out Worldwide van de overleden acteur. Hours is de eerste score die de componist voor een grote Hollywoodproductie schreef. Wallfisch studeerde dirigeren in Londen bij Sir Charles Mackerras en Vernon Handley en in Duitsland bij Bruno Weil. Vervolgens werkte hij in Nederland. Wallfisch: ʽVan 2003 tot 2005 was ik als assistent dirigent werkzaam bij het Radio Filharmonisch Orkest. Het was mijn allereerste baan als dirigent en ik had het geweldig naar mijn zin.ʼ

Zijn eerste opdracht kreeg hij in 2004 toen hij een korte score schreef voor de Deense film Dear Wendy met in de hoofdrollen Bill Pullman en Jamie Bell. Hoe kwam het tot deze samenwerking met Thomas Vinterberg, regisseur van Dear Wendy? ʽDe makers waren op zoek naar een componist en hoorden op gegeven moment muziek van mij en op grond daarvan wilden ze mij ontmoeten. En dus vloog ik naar Denemarken voor een kennismakingsgesprek. Een dag later werd ik al gebeld en was de samenwerking een feit. Achteraf gezien verliep het allemaal nogal ongewoon omdat ze niets anders hadden dan de weinige muziek die ik tot dan toe had gecomponeerd om te beoordelen. De samenwerking met de geniale Vinterberg vond ik erg inspirerend. Ik had een deadline van slechts twee weken omdat er in eerste instantie geen originele score gepland was maar uitsluitend een heleboel liedjes. Voor het einde van de film, wanneer zich een onvermijdelijke tragedie voltrekt, wilde men uiteindelijk toch een originele score.ʼ Wallfisch voltooide de muziek binnen twee weken in de Zentropa Studio in Kopenhagen in nauwe samenwerking met regisseur Vinterberg. ʽHet had allemaal veel weg van een gecomprimeerde en intensieve masterclass van wat normaliter gangbaar is: een werkbespreking om de drie of vier dagen dan wel elke week. Bij deze film vond dat overleg dagelijks plaats omdat de opdracht heel snel moest worden afgerond. Het was voor mij tegelijkertijd een uitgelezen kans om te debuteren met een score die zowel melodisch, emotioneel als orkestraal was, geheel in overeenstemming met mijn achtergrond. Ik was nog erg jong, zeg maar een groentje en ik begreep de ins en outs van het scoren nog niet helemaal. Ook had ik geen eigen team, ik besefte amper dat filmcomponisten werden ondersteund door een orkestrator en andere mensen. Ik heb alles helemaal zelf gedaan met als gevolg heel wat stress. In die tijd was ik nog een onbekende jongen en ik denk dat het al met al heeft geloond.ʼ

Leerschool

Rond diezelfde tijd leerde Wallfisch filmcomponist Dario Marianelli kennen die op het punt stond om met zijn score voor Pride and Prejudice (2005) internationaal door te breken. ʽHij zocht iemand om hem te assisteren. Zoals ik al zei wist ik toen niet dat er zoiets bestond als een orkestrator omdat ik puur gericht was op een bestaan als componist. Hij vroeg me of ik hem wilde helpen. Ik zei: ʽWat bedoel je?ʼ Marianelli: ʽIk heb iemand nodig die me helpt bij het voltooien van mijn score.ʼ Ik op mijn beurt: ʽPrima, laten we het erop wagen.ʼ Vervolgens ontstond er een samenwerking die uitgroeide tot een ware leerschool voor mij. Ik kreeg heel wat verantwoordelijkheid en de mogelijkheid om te leren van iemand van zijn kaliber voelde als een godsgeschenk. We deden samen rond de twintig scores gedurende een periode van zes jaar. In die jaren waakte ik ervoor om fulltime orkestrator te worden omdat deze discipline heel ver af stond van hetgeen ik ambieerde, niettemin deed ik toch zoveel mogelijk mijn best om mijn werk doelgericht te doen. Gedurende deze leerzame periode deed ik ook eigen opdrachten zoals de muziek voor The Escapist. Ook componeerde ik veel werken voor de concertzaal: ik schreef kamermuziek, orkestraal werk en een paar dansopdrachten zodat ik ook mijn ontwikkeling als componist op deze gebieden verder kon verfijnen en niet alleen mijn werk voor film. En toen, op een dag, eindigde de samenwerking met Dario en sloeg ik een nieuwe weg in: de afgelopen twee tot tweeŽnhalf jaar heb ik alleen maar gewerkt als componist.ʼ

    Dan Stevens en Emily Browning in Summer in February.
 
Wat heeft Wallfisch geleerd van deze bij-zondere samenwerking met Marianelli? ʽIk denk vooral hoe je een drama met melodieŽn moet ondersteunen en hoe je in narratief opzicht muziek en drama zowel op organische als transparante wijze moet zien te verbinden. Dat is iets waar hij met name erg goed in is net zoals veel andere componisten. Toch denk ik dat het erg lastig is in kaart te brengen wat je allemaal leert om-dat je zoveel dingen in je opneemt. Daarnaast mag ik mij gelukkig prijzen dat ik - voordat ik Dario heb leren kennen - omringd werd door andere mensen aan wie ik heel veel te danken heb.ʼ

Na The Escapist (2008), waarvoor hij zijn tweede nominatie voor een Discovery Award ontving van de World Soundtrack Academy (zijn eerste nominatie kreeg hij voor Dear Wendy in 2005), werd Wallfisch gevraagd de muziek te doen voor een grote Turkse film, het epos Fetih 1453 (2012). Hoe kwam hij bij deze film terecht? ʽVia de sound designer, iemand met de naam Srdjan Kurpjel die de trailer van The Escapist had gezien en via mijn agent contact met mij zocht. Srdjan is afkomstig uit ServiŽ en een imposante verschijning. We konden het meteen goed met elkaar vinden. Hij vloog met me naar Turkije om de regisseur te ontmoeten en ook met hem verliep de samenwerking prima. Deze film bood mij de mogelijkheid om iets te schrijven wat ik erg graag mag, namelijk een epische score. Deze opdracht heb ik wel enigszins op goed geluk uitgevoerd, aangezien ik helemaal geen band had met Turkije. In ieder geval reisde ik met enige regelmaat naar Istanbul gedurende een maand of vijf.ʼ Deze in Turkije bijzonder populaire historische film over de verovering van Constantinopel werd geregisseerd door Faruk Aksoy en was verleden jaar ook in de Nederlandse bioscopen te zien.

Wallfisch heeft dit jaar voor vier films de muziek geschreven: Summer in February, een liefdesdrama dat zich afspeelt aan het begin van de vorige eeuw, Hours, Hammer of the Gods, een historische actiefilm en Bhopal: A Prayer for Rain, een onthutsende film die zich afspeelt ten tijde van de ramp van Bhopal in India in 1984. ʽHet is een enerverend en druk jaar geweest. Summer in February is een gevoelige, tamelijk ouderwetse score, die ik in feite rondom enkele prachtige melodieŽn heb geschapen. In Hours draait het allemaal om spanning, suspense en emoties. En Hammer of the Gods is totaal over de top: maf, agressief, elektronisch, maar ook best grappig en daarom een ware uitdaging voor mij. Ik nam deze opdracht aan in de wetenschap dat ik alles wat ik gewend was overboord moest gooien om iets geheel nieuws te kunnen maken. En dan was er nog een film die Bhopal: A Prayer for Rain heet, over de ramp in Bhopal in India en dat was opnieuw een opdracht die ik weer op een totaal andere manier moest aanpakken, zonder daarbij in de bekende clichťs te vervallen.ʼ

Elektronische instrumenten

Hammer of the Gods kent een behoorlijk luide, elektronische score. Was dat niet lastig voor Wallfisch die een traditionele, klassieke opleiding heeft genoten? ʽDat was het zeker. Kijk, er is gekozen voor luide muziek omdat de score naadloos moest passen bij deze film die volgestopt is met geweldsscŤnes. We hebben hier te maken met een genrefilm die uitzonderlijk wreed is, maar evengoed ironisch en ook best wel idioot is, al wordt er een serieus verhaal verteld in deze film die af en toe zelfs epische trekjes heeft. De film had dus een extreem randje nodig, iets zwarts en gewelddadigs en daarin zat de echte uitdaging. Ik was toe aan een score die haaks stond op alles wat ik tor dusver had geschreven. Ik heb altijd al een gezonde interesse in elektronische muziek gehad, alleen heb ik nooit eerder de gelegenheid gehad om met elektronica te werken. Hoewel mijn achtergrond klassiek en orkestraal is heb ik altijd geŽxperimenteerd met synths, sequencers en samplers wat leidde tot merkwaardige geluiden en nu had ik eindelijk de kans om met deze ervaring iets te doen.ʼ 

Drie jaar geleden verhuisde Wallfisch naar Los Angeles zonder evenwel zijn woning in Londen op te geven. Waar is hij op dit moment mee bezig? ʽOm te beginnen met een boeiende film die Desert Dancer heet en waarvoor ik al bijna twee jaar heb gewerkt. Omdat dans een belangrijk bestanddeel van de film is had de regisseur muziek nodig voordat hij kon beginnen met de op-namen. Deze film vormde voorts een ware ontdekkingsreis voor zowel de regisseur als mijzelf. We vertellen een verhaal dat we niet al te ingewikkeld willen maken. Ook proberen we het niet al te dramatisch te maken, het is op zich al een ongelofelijk verhaal. Ik weet niet precies wanneer de film uitkomt, maar waarschijnlijk zal dat ergens volgend jaar worden. Verder zijn er nog drie of vier projecten waarover ik tot mijn spijt niets kan vertellen, maar er zitten enkele opzienbarende dingen in de pipeline.ʼ

PS

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 175
Andere artikelen:
Boekbespreking - De kunst van het masteren
Benjamin Wallfisch - Interview
Jorrit Kleijnen en Alexander Reumers - Interview
George Fenton - Interview
Roque BaŮos - Interview
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy