Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Oscar 2013 - Muziekgeluiden die abrupt eindigen
Score 176, 27 05 2014



OSCAR 2013 - Muziekgeluiden die abrupt eindigen

Op de klanken van Vertigo betrad Kim Novak vorige week zondag het podium van het Oscargala in gezelschap van Matthew McConaughey om de Oscars voor de beste animatiefilms (kort en lang) uit te reiken. Het orkest onder leiding van William Ross wist zoals altijd de juiste muziek bij de vele gevende en nemende sterren in te zetten. Zo treedt filmmuziek heel even op de voorgrond, maar binnen de vele te vergeven prijzen speelt het daarentegen een bescheiden rol. Dankzij de zeven Oscars voor Gravity konden we muziek uit deze film het vaakst horen gaandeweg de avond/nacht. En helemaal toen de man die de originele score voor het ruimteavontuur had geschreven zijn prijs kwam ophalen.

Nadat Jessica Biel zijn naam had genoemd konden we Steven Price (foto) in een zijloge zien opstaan en de handen schudden van vakbroeders John Williams en Thomas Newman die aldaar keurig op een rij waren geplaatst. Anders dan de grote sterren op de eerste rijen duurde het even voordat Price op het podium het felbegeerde beeldje in ontvangst kon nemen. En zo konden we extra lang genieten van zijn triomferende muziek. De overwinning van de 36-jarige Brit maakt hem tot een van de jongste winnaars in deze categorie. Het is een teken dat de Academy of Motion Picture Arts and Sciences (AMPAS) langzaamaan een verjonging doorvoert wat ook te merken is aan de leeftijd van twee andere genomineerde componisten, namelijk die van William Butler (31) en Owen Pallett (34). Dat is gemiddeld vijftig jaar jonger dan nestor Williams die onlangs 82 is geworden.

Maar er was dit jaar nog iets opmerkelijks aan de hand. In tegenstelling tot voorgaande jaren waren niet alle genomineerde scores verkrijgbaar op cd. Zo verscheen de muziek van Philomena pas vlak vóór deze 86ste Oscaruitreiking op cd (een download was er wel al geruime tijd). Maar nog vreemder was het dat de score van Her (nog) niet op geluidsdrager of als download beschikbaar was. Over een eventuele uitbreng hield componist William Butler zich aanvankelijk nog wat op de vlakte, maar onlangs gaf hij toe dat eerdaags een cd zou verschijnen. Volgens andere bronnen zou Arcade Fire, de band waarvan Butler lid is en die de muziek van Her uitvoert, het in oktober 2013 uitgebrachte album Reflektor niet teveel in de weg willen zitten qua verkoop. Hoe dan ook, hier is in ieder geval van een primeur sprake, hoewel Oscarwinnaar Up van Michael Giacchino bij zijn victorie in 2010 nog geen cd-release kende (die zou pas een jaar later volgen).

Nieuw dit jaar was een Oscar Concert met alle genomineerde liedjes en met muziek uit alle genomineerde scores dat op de donderdag vóór de uitreiking plaatsvond in de Royce Hall in Los Angeles. De genomineerde componisten werden telkens kort geïnterviewd waarna een suite uit hun genomineerde score te horen was. Het organiserende AMPAS hoopt dat dit concert navolging zal krijgen in de komende jaren teneinde meer ruchtbaarheid aan de fraaie muziek te geven. Voor de rest blijft nog veel bij het oude. Alle componisten waren van het mannelijke geslacht, kwamen uit verschillende landen (Verenigde Staten, Engeland, Frankrijk en Canada) en de opnamesteden blijven Londen (Philomena en Gravity) en Los Angeles (The Book Thief en Saving Mr. Banks). Her werd in Montréal, de thuisbasis van Arcade Fire, opgenomen. En dan waren er weer de scores die het niet haalden zoals All Is Lost (won in januari wel de Golden Globe), Nebraska en The Hobbit: The Desolation of Smaug.

                Kristen Anderson-Lopez en Robert Lopez ontvangen hun oscar
 
Ten slotte was er heibel rond de liedjescategorie, al jaren een zorgenkindje sinds het aantal nominaties hier begon te variëren met als minimum slechts twee genomineerde liedjes in 2011. Dit jaar waren er weer als vanouds vijf nominaties en de kwaliteit van de liedjes mocht er zijn: van het spaarzaam georkestreerde The Moon Song van Karen O en Spike Jonze uit Her tot de vrolijke meezinger Happy van Pharrell Williams uit Despicable Me 2. Al vanaf de bekendmaking van de nominaties op 16 januari jongstleden fronste menigeen de wenkbrauwen bij het obscure Alone Yet Not Alone uit de gelijknamige film. Niemand leek die film te hebben gezien hoewel het liedje was geschreven door de wat in de vergetelheid geraakte Bruce Broughton (op tekst van Dennis Spiegel). Groot was de verbazing dan wel verbijstering toen het liedje enkele weken later werd teruggetrokken uit de race vanwege onhandig gelobby van Broughton. Een kleine rel ontstond zo met uitgebreide verklaringen van zowel de componist als de muziekafdeling van de Academy. Let It Go uit Frozen, geschreven door het echtpaar Kristen Anderson-Lopez en Robert Lopez, ging er uiteindelijk met de buit vandoor.

Zoals elk jaar rijst de vraag of de uiteindelijke scorewinnaar een terechte was. Andermaal worden de vijf genomineerde scores aan een klein onderzoek onderworpen om aan de hand van de goede + en de minder goede - kanten van de scores vast te stellen welke de beste was.

DE VIJF GENOMINEERDE SCORES
THE BOOK THIEF - JOHN WILLIAMS

John Williams is een klasse apart. Het merendeel van zijn scores van de afgelopen tien jaar kreeg een nominatie. Zijn laatste overwinning dateert alweer van twintig jaar geleden: Schindler's List. Ook de score voor The Book Thief die overigens niet werd geregisseerd door Steven Spielberg maar door Brian Percival ontving een nominatie. Dat betekent dat al diegenen die denken dat Williams zonder Spielberg niet meer in staat is tot mooie muzikale dingen het mis hebben. 

The Book Thief is een uiterst melodieuze en tegelijk ook erg serieuze score die geen moment verveelt en steeds weer voor een prachtig luistergenot zorgt. Dit is geen bombastische heldenmuziek, maar een prima afgewogen reeks thema's die veelal een tedere indruk maken en op een enkel moment een blijmoedige naklank hebben. Het knappe van deze score is dat deze in zijn geheel een ingetogen, beheerst karakter heeft, ook als het orkest de piano en het woud aan strijkers ondersteunt. Williams houdt zijn muziek binnen de grenzen bij het gevoelige oorlogsdrama. 

- Ondanks het vakkundige biedt deze score geen nieuwe vergezichten. Is dat erg? Nee, want het is een puur genot om naar deze score te luisteren. Toch hoop je nog steeds dat de oude, doch vitale meester ooit nog eens met een surprise komt.

Technische gegevens: 22 tracks, 52:46.

Oscarhistorie: dit is alweer de 49ste nominatie voor Williams. In totaal vijf Oscars staan bij hem thuis in de vitrinekast: Fiddler on the Roof (1971), Jaws (1975), Star Wars (1977), E.T.: The Extra-Terrestrial (1982) en Schindler's List (1993).
 
GRAVITY - STEVEN PRICE

Gravity is pas de derde score van Steven Price. Om dan met je derde score meteen door te stoten naar the big league en vervolgens een Oscar winnen is zonder meer een knappe prestatie.

+ Het beluisteren van de muziek van Gravity is net zo'n opwindende belevenis als het zien van de film. Steven Price begint met muziek die veel weg heeft van metalige geluiden en mechanisch gegrom en die regelmatig huiveringwekkend en abrupt eindigt. Vooral de track Debris is een voorbeeld van dit muzikale geluid. Via Don't Let Go waar de emotie zijn muzikale intrede maakt te midden van enkele ge-luidseffecten en aan het einde gezang raast de score verder via rockmomenten naar de drie laatste stukken die - in een traditioneler idioom - naar een heroïsch einde trekken. Als kijker leef je terstond mee met hoofdpersonage Sandra Bullock en aldus word je net zo snel meegezogen in dit avontuur dat zich in amper 90 minuten razendsnel voltrekt. Dat de muziek op eigen kracht dit ruimteavontuur nog eens dunnetjes over weet te doen is misschien wel het meest opmerkelijke aan deze score. 

- Het is een kwestie van smaak natuurlijk maar niet iedereen zal van deze score genieten, met uitzondering wellicht van de laatste tracks. Maar zoals dat voor complexe werken geldt: je moet ervoor gaan zitten om de pracht en de kracht van deze enerverende score optimaal te kunnen herkennen dan wel waarderen. We hebben hier natuurlijk te maken met filmmuziek, oftewel muziek die een film begeleidt en niet voor de volle honderd procent welluidend hoeft te zijn.

Technische gegevens: 16 tracks, 71:52.

Oscarhistorie: dit is de eerste nominatie voor Steven Price.

HER - WILLIAM BUTLER, OWEN PALLETT

De score werd geschreven door William Butler en Owen Pallett en uitgevoerd door de Canadees/Amerikaanse band Arcade Fire waarvan Butler lid is. Pallett arrangeerde de violen voor hun albums waaronder Reflektor, het laatste album van de toonaangevende groep. 

+ De muziek brengt de innerlijke gevoelens en gedachten van het hoofdpersonage Theodore Twombly tot uitdrukking. De piano is hierbij de muzikale leidraad met regelmatig cellogeluiden en na een sober georkestreerd begin met veel solopiano en in een minimalistische uitvoering is er tijdens een orgasmescène een brede elektronische begeleiding die vreugdevolle, extatische gevoelens suggereert. Tegen het einde, tijdens de aftiteling, is even een volledige band aan het werk. Hier horen we de instrumentale versie van het nummer Supersymmetry, dat oorspronkelijk voor deze film werd geschreven en ook als afsluitende track op het album Reflektor van Arcade Fire is te horen. Heel knap weten Butler en Pallett met hun pianospel een bijna permanent gevoel van vervreemding, onzekerheid maar ook korte geluksmomenten en uitgesproken emoties op te roepen tegen regelmatig terugkerende soundscapes op de achtergrond. 

- De score werkt goed in de film die een futuristische wereld uitbeeldt, maar zonder de beelden is het even doorbijten voordat de prachtige composities contour krijgen. Dit kan nauwelijks een orkestrale score worden genoemd, maar meer een modernistische popscore die niet iedereen zal aanspreken. 

Technische gegevens: de score is (nog) niet op cd verschenen of als download verkrijgbaar. 

Oscarhistorie: dit is de eerste nominatie voor zowel William Butler als Owen Pallett.

PHILOMENA - ALEXANDRE DESPLAT 

Alexandre Desplat leek het in 2013 iets rustiger aan te doen, maar dat is slechts schijn. Twee van zijn films van verleden jaar - Marius en Fanny, beide geregisseerd door Daniel Auteuil - waren alleen in Frankrijk te zien en Zulu gaat bij ons in mei pas in roulatie. Van de twee resterende films is La Vénus à la fourrure nog niet in de Verenigde Staten te zien geweest. Blijft over Philomena van Stephen Frears. Die film deed het goed in de Verenigde Staten en zo kreeg de Franse filmcomponist zijn zesde nominatie.

+ Het thema voor de vrouw uit de titel is gegoten in een pakkend walsritme en keert veelvuldig terug. Voor Martin, de journalist die met Philomena een speurtocht begint naar haar weggevoerde zoontje, schreef Desplat een gehaast en springerig thema, wat een treffend contrast met Philomena's thema vormt. De muziek kent zijn plek in de film en dringt zich nergens op storende wijze op. De nummers kennen alle een ingehouden emotie en zijn zonder uitzondering serieus van toon. Het geheel maakt een uitgesproken lieflijke indruk en in het creëren van dergelijke verstilde, tedere klanken is deze componist een meester. 

- Eigenlijk heeft Desplat niets nieuws of iets verrassends te melden. Deze score is andermaal een bewijs van zijn verbluffende vakmanschap. Een echt minpunt is misschien toch wel dat hij hier teveel op de automatische piloot lijkt te componeren.

Technische gegevens: 19 tracks, 51:06.

Oscarhistorie: Alexandre Desplat ontving eerder nominaties voor The Queen (2006), The Curious Case of Benjamin Button (2008), Fantastic Mr. Fox (2009), The King's Speech (2010) en Argo (2012). 

SAVING MR. BANKS - THOMAS NEWMAN

In deze film over de ontstaansgeschiedenis van de populaire filmmusical Mary Poppins (1964) zitten veel van de bekende liedjes uit deze lucratieve Disneyfilm. Het is dan ook een zware en enigszins ondankbare taak om originele muziek te componeren tussen de liedjes door. 

+ De score komt het best tot zijn recht gedurende de vele herinneringen van P.L. Travers aan haar betreurde vader in de jaren waarin zij opgroeide in Australië. De vaak onwereldse klanken zorgen voor een sprookjesachtige sfeer en worden gespeeld door traditionele maar bovenal exotische instrumenten. In de scènes met de volwassen Travers valt Newmans muziek minder op wat vrijwel geheel te danken is aan de liedjes voor de film in wording Mary Poppins. Zoals dat bij Newman vaak het geval is betekent het luisteren naar zijn muziek geen straf. Deze score zet dankzij enkele fraaie thema's een soms onsamenhangende film met een onvriendelijk hoofdpersonage vreugdevol in beweging.

- Hoe mooi het ook allemaal klinkt, Newman biedt ons geen aha-erlebnis, behalve dan zijn uit duizenden herkenbare signatuur die nog steeds weet te boeien. Om deze score een slap aftreksel van eerdere baanbrekende successen te noemen gaat echter veel te ver.

Technische gegevens: cd 1 - 31 tracks, 46:09; cd 2 - 9 tracks, 23:24 (Deluxe Edition). Op cd 1 staat de originele score, afgewisseld door enkele liedjes. Cd 2 kent louter liedjes uit de film alsook enkele zogeheten pre-demo-opnamen.

Oscarhistorie: Newman werd elfmaal eerder genomineerd, voor Little Women (1994), The Shawshank Redemption (1994), Unstrung Heroes (1995), American Beauty (1999), Road to Perdition (2002), Finding Nemo (2003), Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events (2004), The Good German (2006), Wall-E (score en liedje Down to Earth, liedje met Peter Gabriel) en Skyfall (2012).

DE WINNAAR ....
In feite stonden in dit Oscarjaar drie door de wol geverfde 50-plussers (Desplat, Newman en Williams) versus drie jonge honden (Butler, Pallett en Price) die de grenzen van de filmmuziek elk op hun eigen wijze opzochten en gedurfde keuzes maakten die de betreffende films Her en Gravity een relatief nieuw, verrassend geluid meegaven. Wat de andere drie scores het meest kenmerkt is hun beproefde vakmanschap en geoliede werking in de bijbehorende films, hetgeen een nominatie zeker rechtvaardigt. De Academy kijkt - terecht - verder dan louter vakmanschap en dan is Gravity een uitstekende keuze. Steven Price (foto) heeft, rekening houdend met zowat alle facetten van de film - in het bijzonder geluid en niet te vergeten het 3D-formaat -, een ware tour de force afgeleverd die deze dollemansvlucht door de ruimte een kloppend hart alsmede een superieure muzikale begeleiding heeft weten mee te geven.

PS

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 176
Andere artikelen:
Boekbespreking - Fantasymuziek ontleed
Riz Ortolani - In memoriam
Oscar 2013 - Muziekgeluiden die abrupt eindigen
Wojciech Kilar - In memoriam
Zsófia Tallér - Interview
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy