Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Goldstein en Tarrab - Interview
Score 179, 21 03 2015

‘AL ONZE MUZIEK KOMT UIT DEZELFDE PEN’

Andrés Goldstein en Daniel Tarrab over hun score voor Wakolda


Het heeft lang geduurd, maar binnenkort kunnen we dan eindelijk Wakolda, de nieuwe film van Lucía Puenzo, aanschouwen. Wakolda ging vorig jaar in wereldpremière op het Filmfestival van Cannes, werd vervolgens in tal van landen uitgebracht en eerder dit jaar dong de film namens Argentinië mee naar de Oscar voor de beste niet Engelstalige film. Net als voor haar vorige films schreven Andrés Goldstein en Daniel Tarrab de muziek voor deze beklemmende film van Puenzo. Wakolda is vanaf 6 november in Nederland te zien.

                              Andrés Goldstein en Daniel Tarrab
 
Lucía Puenzo is de dochter van Luis Puenzo, regisseur van onder meer La historia oficial (1985), winnaar van de Oscar voor de beste niet Engelstalige film in 1986. Lucía debuteerde in 2007 als regisseuse met het ook in Nederland uitgebrachte XXY, een indringend portret van een meisje met kenmerken van beide geslachten. De Argentijnse vervolgde haar carrière als regisseuse twee jaar later met El niño pez. Voor beide films componeerden landgenoten Andrés Goldstein (1954) en Daniel Tarrab (1958) de muziek (Laura Zisman werkte mee aan El niño pez). Beide componisten verwierven eerste bekendheid met hun overrompelende score voor La puta y la ballena (2004), overigens de laatste film die Luis Puenzo regisseerde. Voor XXY en Inheritance (2006) werden beide componisten in 2007 in Gent onderscheiden met de Discovery Award.

                            Natalie Oreiro als de moeder in Wakolda
 
Wakolda is de derde film die Goldstein en Tarrab met Puenzo maakten en heeft buiten Argentinië als titel The German Doctor. De film verhaalt over Joseph Mengele die anno 1960 in Argentinië ondergedoken leeft en op een dag moet vrezen dat zijn ware identiteit aan het licht zal komen. Hoe was de hernieuwde samenwerking met Lucía Puenzo? Andrés Goldstein: ‘Fantastisch. We voelen elkaar goed aan en iedere keer dat we samenwerken wordt dat alleen maar beter. We hebben steeds minder woorden nodig om elkaar te begrijpen. Interessant was dat Lucía geen muziek wilde uit de tijd waarin de film speelt. Het is dus geen muziek uit de jaren '60 geworden. Wij schreven moderne muziek met elektrische gitaar en vreemde geluiden.’

Fusie

De stijl van Goldstein en Tarrab is als zo vaak een fusie tussen orkestrale klanken enerzijds en gitaren en etnische instrumenten anderzijds. Daniel Tarrab: ‘Zoals de duduk, de oud en de saz, een Turks snaarinstrument. We zijn heel blij dat we ons in ons werk niet hoeven te beperken tot één enkele categorie muziek. Heel wat componisten worden in een hokje geduwd: die is geschikt voor orkestraal werk en die voor kleinschalige instrumentatie. Wij hebben onze eigen stem gevonden in velerlei muziekstijlen. Dat doen we het liefst.’ Goldstein vult aan: ‘Aan het begin van onze samenwerking speelden we rock and roll en jazz. Daarna richtten we ons steeds meer op het componeren en orkestreren van muziek.’

                   lex Brendemühl  en Florencia Bado in Wakolda
 
Hoe gaan Goldstein en Tarrab aan de slag met het scoren? Goldstein: ‘Na de bespreking met de regisseur verdelen we de te componeren cues. We hebben allebei een eigen studio en dus componeren we nooit met vier handen aan een piano. Van tijd tot tijd vragen we elkaars mening over de geschreven composities. Deze aanpak is een echte uitdaging want we moeten homogeniteit van de gehele score nastreven.’ Tarrab beaamt deze woorden: ‘Alles komt als het ware voort uit één en dezelfde pen, maar desondanks hoor ik mijn eigen stem terug. Alles wat we schrijven is dus een compositie van twee mensen.’ Lucía Puenzo kwam om de vier dagen langs om de opgenomen cues te beluisteren. De opnamen vonden plaats in hun studio. Bij een belangrijk orkestraal gedeelte was ze present.

Wreed

Dat Joseph Mengele een onaangenaam heerschap is behoeft geen betoog. Was het niet moeilijk om voor een dergelijk abject hoofdpersonage muziek te moeten schrijven? Tarrab: ‘Niet echt. Weet je, met Lucía's vader Luis werkten we aan some who lived ¹. We zagen toen alle denkbare gruwelen van de Holocaust en die ontroerden ons zo hevig dat ik mij nog steeds delen van de getuigenissen uit die film letterlijk kan herinneren. Toen we met Mengele aan de gang gingen wisten we wie hij was en we wisten ook dat Argentinië vele nazi's indertijd binnen liet. Wakolda is een thriller over dit monster en dus een speelfilm waarbij we niet de gevoelens van de kijker wilden raken.’ Inderdaad wilden de twee componisten niet op extreme wijze aantonen hoe wreed deze dokter was, want vult Goldstein aan: ‘Het is puur fictie.’ Vergeleken met de gevoelige muziek voor Inheritance en La puta ya la ballena is Wakolda nogal donker getoonzet, praktisch zonder herkenbare melodieën die de harten van de kijkers dienen te ontroeren. Wakolda werd in Argentinië goed ontvangen en Goldstein en Tarrab waren tevreden over hun score die anders was dan Inheritance maar toch hun kenmerkende stempel droeg.

Wat Goldstein en Tarrab graag willen weten van de regisseur met wie ze samenwerken is waarom en wanneer er muziek moet komen in de film. Soms is de muziek overdadig omdat er problemen zitten in het script die door de muziek moeten worden opgelost. De waarom-vraag is dan ook altijd legitiem. Maar ook vragen over de momenten waarop muziek te horen moet zijn, zijn van groot belang. Tarrab: ‘Wanneer moet de muziek beginnen en wanneer moet ze verstillen? Met Lucía, haar vader en andere regisseurs is dit allemaal zo helder dat wanneer je de film ziet je niet het gevoel hebt dat je wordt lastig gevallen door de muziek. Op sommige momenten besef je niet eens wanneer de muziek begon en wanneer ze verstilt. Dat is magisch!’ Wat vormt voor Goldstein de uitdaging van een score? ‘Wat me het meest boeit is het huwelijk tussen de muziek en het beeld. Toen ik Wakolda na voltooiing zag vormden de muziek en het beeld een eenheid en voelde ik dat we hadden bereikt wat we beoogden. Sommige scènes zou je kunnen ondersteunen met diverse soorten muziek, maar als je de perfecte muziek voor die ene scène maakt, dan is dat pure magie.’

PS

¹ some who lived (algunos que vivieron) is een gedeelte uit de documentaire Broken Silence (2002) dat werd geregisseerd door Luis Puenzo. De andere regisseurs waren Pavel Chukhrai, Vojtech Jasný, Andrzej Wajda en János Szász. De mede door Steven Spielberg geproduceerde vijfdelige documentairereeks die in vijf landen werd opgenomen laat de verschrikkingen van de Holocaust zien aan de hand van ooggetuigen van weleer. 

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 179
Andere artikelen:
John Williams - Boekbespreking
Elmer Bernstein - Boekbespreking
Goldstein en Tarrab - Interview
Krakau 2014 - Verslag
Matthijs Kieboom - Interview
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy