Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Meirmans/Oonk/Wiegel - Interview
Score 182, 12 05 2015

WISSELING VAN DE WACHT

Componistentrio gaat in gewijzigde samenstelling verder


In 2007 maakten ze met hun muziek voor het populaire Alles is liefde voor het eerst naam. Daarna stroomden de aanbiedingen bij het Amsterdamse componistentrio binnen. Tussen de drukke bedrijven door wisselde het drietal van samenstelling. Met twee recent uitgebrachte succesvolle films op zak en alweer een derde voor de boeg wordt het tijd om bij te praten met het driemanschap uit de Jordaan.


                 Melcher Meirmans, Chrisnanne Wiegel en Joris Oonk.
 
Melcher Meirmans, Merlijn Snitker en Chrisnanne Wiegel: dat waren de mannen van het oorspronkelijke Amsterdamse componistentrio. Ze werden als drietal een begrip binnen de hoofdstedelijke filmmuziekscene dankzij hun scores voor succesfilms als Alles is liefde (2007), Komt een vrouw bij de dokter (2009), Nova Zembla (2011), De marathon (2012) en Smoorverliefd (2013). Merlijn Snitker wilde op een dag voor zichzelf beginnen en verliet in 2013 om deze en enkele andere redenen REC Sound, zoals de bv van Meirmans en Wiegel heet. Enter Joris Oonk. Officieel was Bloed, zweet & tranen de eerste film die Oonk met Meirmans en Wiegel samen deed, maar daarvoor werkte hij reeds voor de scores van films als Briefgeheim (2010) en Pak van mijn hart (2014), eveneens producties van dezelfde studio. Wiegel over de recente wisselingen: ‘Van drie naar twee naar drie.’ Meirmans benadrukt het teamverband waarin bij REC Sound graag wordt gewerkt: ‘Ik ben sterk gehecht aan een team, ook omdat ik denk dat je in je eentje niet alles kunt en dat het heel fijn is dat er anderen zijn waaraan je dingen kunt laten zien of laten horen. Iedereen heeft zo zijn specialiteiten, ideeën, creativiteit en dat lijkt me alleen maar nuttig.’

Leeftijdsverschil

Oonk is met zijn 33 jaar nu de jongste van het driemanschap. Het bevalt hem goed bij REC Sound. ‘Ik kom uit de wereld van de commercials. Die waren allemaal wat korter en sneller en makkelijker, maar films zijn wat meer van een hogere orde. Op gegeven moment krijg je er een soort neusje voor, maar de jaren ervoor is het een beetje in het duister gokken op wat zou kunnen werken. Daarna begrijp je de relatie tussen beeld en geluid en muziek beter en wordt het steeds makkelijker. Wat je onder de beelden legt, hangt heel erg af van hoeveel muziek je ooit hebt beluisterd. Het is belangrijk dat je heel veel hebt opgezogen voordat je uiteindelijk als componist gaat werken.’ Wat het leeftijdsverschil met Wiegel (59) en Meirmans (46) betreft, merkt de laatste op: ‘Je neemt bagage mee: muziek en kennis. Als je muziek maakt, dan gebruik je allerlei dingen die je opgeslagen hebt in je geheugen. Dus je refereert altijd aan melodietjes, akkoordenschema's of bepaalde thema's, maar ook aan klanken of instrumentatie of hoe de productie is gedaan en dat sla je op, onbewust. Je kunt daaruit putten, als je dit werk doet. En als er verschil in leeftijd is, is dat heel prettig, want als je dat kunt samenvoegen, heb je heel veel muziek om aan te refereren of om inspiratie uit te halen.’ Wiegel beaamt dit: ‘Je hebt meer creatieve input en dus uiteindelijk meer output als je met meerdere mensen samenwerkt, daar komt het eigenlijk op neer.’ Meirmans tot slot: ‘Als je alle drie hetzelfde zou zijn, dan kan het heel goed dat misschien één stijl een sterke troef wordt. Ik denk echter dat het in Nederland makkelijker is als je meerdere kanten op kan. Dat je niet heel erg narrow-minded bent, dus niet: dit is mijn muziek, ik ben alleen maar goed in jazz, of alleen maar in klassiek, of ik houd niet van commercieel.’

                                          Isa Hoes in De ontsnapping.
 
De ontsnapping is de meest recente film van het trio. De verfilming van de bestseller van schrijfster Heleen van Royen werd geregisseerd door Ineke Houtman met wie Meirmans, Wiegel (en Snitker) eerder werkten aan De indiaan (2009) en Mijn opa de bankrover (2011). Wiegel over de continuering van de samenwerking met Houtman: ‘Het is vooral een kwestie van vertrouwen en dat is heel fijn, ze weet dat het goed komt en dat voel je ook. Dan wordt het ook met kritiek allemaal makkelijker en dat is heel prettig werken.’ In De ontsnapping speelt Isa Hoes de rol van Julia, een werkende moeder met een pijnlijk verleden, die op een dag zomaar uit het niets naar Portugal reist om aan haar verstikkende bestaan te ontsnappen. Aan het begin van de film zien we een vermoeide Julia druk in de weer met haar huishoudelijke en moederlijke taken. Hectische, jachtige muziek begeleidt de beelden van de gestresste hoofdfiguur en wanneer haar weinig begripvolle echtgenoot Paul 's avonds dan ook nog de slaapkamer binnenkomt voor de wekelijkse vrijpartij, houdt de muziek abrupt op. Meirmans: ‘Dat is heel bewust gedaan. Dit is haar leven en het was ook een grappig moment; om daar dan overheen te gaan zou jammer zijn. We hebben nog wel een poging gedaan om de muziek daarna weer op te pakken en tot aan de hoofdtitel weer door te laten lopen, maar de keuze om te stoppen heeft Ineke gemaakt.’

                          Isa Hoes en Edwin Jonker in De ontsnapping.
 
Twee verhaallijnen

Na deze hilarische binnenkomer ontwikkelt zich de score grotendeels via twee verhaallijnen: merendeels orkestrale muziek voor het onbevredigende leven dat Julia leidt en muziek voor het verleden waarin Julia's terminale jongere broer een grote rol speelt. Meirmans: ‘Een van de twee is een flashbacklijn. Als ze denkt aan het verleden is voor een heel andere sfeer gekozen. Ik wil niet zozeer zeggen een hele droneachtige sfeer, want het zijn allemaal gesamplede en bewerkte strings, maar wel dronige lagen voor de verhaallijn die zich afspeelt in het verleden van haar broer.’ Wiegel over deze flashbacklijn: ‘Die eindigt met een strijkersstuk. Dit flashbackstuk komt twaalf keer voor in de film, en dat is eigenlijk gereversed aan het stuk wat dan komt op het moment dat haar broer overlijdt. Dat is eigenlijk een lijn die zich op het laatste moment ontpopt.’

De lijn uit het heden kent zowel een vleugje couleur locale zoals het gebruik van de Spaanse gitaar om Portugal te benadrukken als her en der een romantisch element. Daarnaast schreven de drie componisten te midden van veel bestaande liedjes ook zelf een liedje. Wanneer Julia in Portugal wacht op een gigolo die haar zal komen verwennen in haar vakantiehuis horen we Evil Little Thing. Meirmans, die het nummer ook zong: ‘Julia gaat zichzelf moed indrinken. Ze is bezig met iets stouts, dus het heeft iets ondeugends, dat was eigenlijk de insteek.’ Hadden de drie ook bemoeienis met de andere liedjes? Meirmans: ‘We zijn er wel bij betrokken geweest in de zin van: wat vinden jullie van de liedjeskeuze? Maar in de montage koos Ineke de favoriete dan wel de beste liedjes die ze maar kon bedenken en het was maar de vraag of dat allemaal te betalen was qua rechten. Heel specifiek ging het om één nummer dat niet gecleared kon worden, waardoor de vraag kwam of wij iets konden maken wat daar zou kunnen passen. Ik wil niet zeggen dat het helemaal soundalike is, maar het heeft wel een beetje de sfeer van wat het oorspronkelijk was.’ Voor enkele gevoelige evenals cruciale momenten was er ten slotte de piano, het instrument waar Wiegel graag mee werkt.

Tegen het einde van de film komende beide muzikale lijnen bij elkaar wanneer Julia eindelijk uit de doeken doet hoe haar broer precies is overleden. Meirmans: ‘Die dronelaag oordeelt niet. Het is dus niet: kijk, ze is zo zielig met die broer want hij is ziek. Of: oh wat erg, dat moeten we als kijker allemaal voelen. Nee, het is vrij rein en neutraal, het zijn basisakkoorden zonder veel toevoegingen.’ Problematisch was vooral om de gevoelige pianostukken enerzijds en de muziek van de flashbacklijn aan de andere kant tot één enkele muzieklijn samen te voegen. ‘Het idee - wat Chris reeds opmerkte - was dan ook om die flashbacklijn, die reeks van akkoorden, als het ware letterlijk achterstevoren op te schrijven en die reeks als een soort van oplossing te laten werken, ook doordat de instrumentatie niet meer die dronelaag is maar juist die piano met strijkers. De werelden komen bij elkaar, de ontknoping is er en zo komt het geheim dat Julia al die tijd bij zich heeft gedragen tot uiting.’

Eigen werkplek

De drie componisten hebben bij REC Sound elk een eigen werkplek. Hoe pakken ze een nieuwe opdracht met zijn drieën aan? Meirmans schetst het werkproces: ‘Iedereen heeft zijn rol. Je kunt bijna zeggen: meestal per lijn of misschien soms wel als het op zichzelf staande cues zijn. Het kan zijn dat Chris achter de piano iets heel moois heeft gemaakt, dan is hij de initiator. Maar het kan ook dat hij dat aan Joris geeft en die zegt: weet je wat, ik doe er dit mee, en dan denk ik: dat is wel leuk, maar als ik dit zo en zo maak, dan wordt het weer anders. We moeten het dan wel met elkaar eens zijn. Het kan ook voorkomen dat bijvoorbeeld een bepaalde cue de een beter ligt dan de ander of dat een andere cue typisch iets voor één van ons is. Op deze wijze, eigenlijk vrij natuurlijk, wordt het een beetje verdeeld.’ Wiegel voegt hieraan toe: ‘Heel vaak doen we dingen door elkaar heen. Onlangs zaten we zowel aan Ventoux als aan Bloed, zweet & tranen te werken. Dan lopen we wel eens bij elkaar binnen en als we ideeën nodig hebben, dan zitten we bij elkaar en gaan we ideeën spuien. Ja, zo gaat dat hier.’ 

Indien een stuk met een specifiek instrument nodig is, komt een dergelijke opdracht op het bordje van degene die het bewuste instrument het best beheerst. Wiegel: ‘Ik ben niet per se de pianist, maar ik ben wel het snelst degene die dan achter de piano wat dingen gaat proberen.’ Met welk instrument werkt Oonk het liefst? ‘Aanvankelijk ook de piano, daarna ben ik gitaar gaan spelen, wat bij mij beter heeft uitgepakt.’ En Meirmans? ‘Ik ben begonnen met van alles: met bandrecorders en met orgel en ik ben gaan zingen. En daarnaast ben ik steeds meer gitaar gaan spelen.’ De muziek van De ontsnapping werd in Skopje opgenomen door het Macedonian Radio Symphony Orchestra. Vanuit hun studio in Amsterdam hadden de componisten via Skype contact met de opnamestudio in de Macedonische hoofdstad. Meirmans: ‘We hadden contact met de dirigent en met de regieruimte. Dat liep allemaal vrij soepel. Maar daar zit ook heel veel voorbereiding aan vast. Alle partituren gaan dan ook eerst via de mail naar Skopje. Omdat we daar al eens geweest zijn en de dirigent kennen, is het net alsof je in de regieruimte zit. De dirigent staat toch meestal in de zaal, dus met hem heb je minder direct contact.’

België

Terwijl De ontsnapping momenteel met groot succes in de vaderlandse bioscopen draait, staat alweer een nieuwe film met muziek van het componistentrio op ons te wachten. Ventoux van Nicole van Kilsdonk gaat komende donderdag in roulatie. In de boekverfilming van Bert Wagendorp beklimmen vier vrienden op hun racefiets de Mont Ventoux, net zoals ze dat dertig jaar geleden ook deden. Voor de scènes die zich in het verleden afspelen werden vooral popliedjes gebruikt, voor de hedendaagse scènes voornamelijk originele scoremuziek. Wiegel: ‘Vriendschap, ook een beetje uit welke tijd komen die jongens, wat voor jongens zijn het, dat wordt allemaal neergezet met de popsongs.’ Oonk: ‘De filmscore is vooral in de stijl van: gewoon wat frisser, luchtiger en niet al te moeilijk doen met zijn allen. Maar als het menens wordt is het menens. En daarna ga je gewoon verder. Dat is een beetje een korte beschrijving. Het is vooral een op gitaar gebaseerde score waarmee we onze diversiteit kunnen tentoonstellen. We hadden daar geen orkest voor nodig.’ Voor een cruciale afdalingsscène komt de piano weer om de hoek kijken. Wiegel: ‘Nicole houdt niet van piano. Maar ze was het er wel mee eens dat in dit stuk toch wel wat piano moest komen.’

                                                Ventoux.
 
De score werd opgenomen in Antwerpen, waar REC Sound ook een studio heeft. Een ideale uitvalsbasis voor opdrachten uit België en misschien wel Frankrijk. Wiegel: ‘Het biedt ons ontzettend veel mogelijkheden naar een grotere markt. De kennis die je opdoet in België is fantastisch, en door hun methoden staan ze ook sterk in de Europese filmmarkt.’ En wat te denken van Frankrijk? Wiegel: ‘We hopen dat we voor een Franse film kunnen werken. Want Frankrijk maakt heel veel films, 44 procent van de producten in de bioscoop zijn van Franse bodem.’ Ventoux kan misschien voor een doorbraak zorgen. Na de KLM heeft nu ook de Franse luchtvaartmaatschappij Air France de film gekocht. Vanaf 1 juli zal Ventoux te zien zijn op meer dan 4500 vluchten van Air France. Het is voor het eerst dat de Franse luchtvaartmaatschappij een Nederlandse film, nog vóór de nationale release, heeft aangeschaft en als premièrefilm aan boord zal vertonen.

Het zijn vijf drukke maanden geweest voor de mannen van REC Sound: drie Nederlandse films, de tv-serie 't Schaep met de 5 pooten en de Belgische film Bowling Balls. Van rust is op dit moment echter geen sprake, want op stapel staan de film Familieweekend van Pieter van Rijn, het tweede seizoen van de tv-serie De fractie en beslist nog meer opdrachten, uit binnen- en vast ook buitenland. 

PS 

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 182
Andere artikelen:
Boekbespreking - Bijbelse filmscores van weleer
Music of Hollywood - Concertverslag
Flip Jansen - Interview
Meirmans/Oonk/Wiegel - Interview
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy