Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
John Powell - Interview
Score 117, 16 02 2006



Verschenen in Score 117, December 2000

De dag na het concert van Hans Zimmer. Rond het middaguur. John Powell is vermoeid. De muzikanten hebben tot zes uur ‘s ochtends nagefeest en dat was de Chicken Run-componist niet meer gewend. Het interview begint traag en hij verontschuldigt zich daarvoor: “Ik moet nog even op snelheid komen.”

“A lot of everything not very well”

Het concert is John Powell goed bevallen, vertelt hij met zijn zachte Engelse accent. Hij hoefde niet veel te doen en is daar gelukkig mee. Powell was derde percussionist en speelde tijdens de uitvoering van Crimson Tide ook op de keyboards. “Tijdens Crimson Tide speelden we op de keyboards hetzelfde als de hoorns om de klank te verdubbelen. Het origineel had acht hoorns en zes trombones. Veel meer blazers dan in een normaal orkest, daarom gebruikten we de keyboards om zo goed mogelijk de originele klank te benaderen.” De meeste tijd trommelde Powell een beetje mee op de achtergrond. “Natuurlijk ontbreekt het mij aan techniek, maar het ging prima. Mijn knokkels doen wel vreselijk pijn. Ik heb ze moeten intapen.”

Powells muzikale carričre begon op zijn zevende toen hij viool leerde spelen. Zijn vader was een professionele trompettist. Powells favoriete muziek was klassiek en hij noemt zichzelf graag een klassieke-muziek-fascist. “Tot mijn dertiende wilde ik niets weten van popmuziek. Ik haatte het. Maar ja, dan ontdek je de meisjes en die gaan niet uit met klassieke musici. Die gaan uit met popmuzikanten. Dan verander je razendsnel van mening,” grapt hij. Later speelde hij een beetje piano, een beetje gitaar. “Mijn vader noemde mij een manusje van alles. Dat betekende dat je heel veel niet goed kunt. Hij bedoelde het zeker niet als compliment.”

“It made my heart black”

Nog voordat hij zijn spullen pakte en naar Amerika vertrok, schreef Powell tientallen reclamejingles. “Dat betaalt heel goed en je leert er veel van, maar tegelijkertijd maakt het je hart zwart. Op een gegeven moment interesseert de muziek je geen bal meer. Je gaat voor het snelle geld.” Toen werd het dus tijd om te vertrekken. Dankzij een vertegenwoordiger van Zimmer kon hij bij Media Ventures terecht. Powell wilde toch altijd al naar de States. “Als kind wilde ik al naar Hollywood. Mijn favoriete films zijn The Magnificent Seven en The Great Escape. Ik was gefascineerd door de muziek van Elmer Bernstein en die werkte voor die films.”

Wat een toeval dat Chicken Run in feite een remake van The Great Escape is! “De producenten hebben geprobeerd om de rechten van de originele muziek te kopen. Dat is niet gelukt, maar wij (John Powell en medecomponist Harry Gregson-Williams, red.) waren erg ongerust. Ze dachten zeker dat we geen goede score konden schrijven. Het was ontzettend moeilijk iets goeds te schrijven en we hebben er maanden aan gewerkt.”

Powells grote doorbraak kwam met Face/Off. Regisseur John Woo wilde eigenlijk Hans Zimmer strikken, maar die had geen tijd en schoof zijn protégé naar voren. De componist kwam met een niet-goed-geld-terug-garantie. Als Powell het niet zou lukken een passende score te schrijven, zou Zimmer het klusje opknappen. Zo ver is het dus nooit gekomen. Maar hoe zit dat nou met Media Ventures. Wat is dat?

“Stanly Kubrick is the most important filmcomposer”

Dat ligt er maar net aan hoe je het bekijkt. “Als we daar komen dan buigen we voor Zimmer, we klinken als Zimmer. Eerlijk gezegd: geef ons geld en we klinken als Zimmer. Geef ons geld en we klinken als Lalo Schifrin. Als ik een bepaalde stijl moet doen, dan kan ik dat. Mensen zeuren erover hoe iedereen op elkaar lijkt. Maar originele muziek bestaat niet. Alles wat je doet is een hele goede versie van iemand anders zijn muziek. Je kunt alleen vernieuwen in het gebruik van muziek. Neem Stanly Kubrick. Die heeft filmmuziek aantoonbaar veranderd. Het is jammer dat hij nooit een componist heeft gevonden die kon doen wat hij wilde, maar die klassieke muziek werkt ook. Kubrick is net zo’n grote invloed als elke componist,” vindt Powell.

“The professor and his students”

Terug naar Media Ventures, de muziekstudio die Hans Zimmer begin jaren negentig oprichtte. “Het is allemaal van Hans,” legt Powell uit. “Je hebt daar een studio en je kunt hulp krijgen van collega’s. Het is net een familie, iedereen loopt bij iedereen naar binnen. Stel, je bent om vier uur ‘s nachts nog aan het werk, maar je komt er niet helemaal uit. Dan loop je even naar een andere kamer en je treft gegarandeerd iemand aan! In eerste instantie kom je daar om Hans te helpen. Hij heeft van die krankzinnige deadlines en hij heeft graag mensen om zich heen die meehelpen. Je zou hem kunnen vergelijken met een professor aan een universiteit. Wij zijn de studenten die hem meehelpen bij het onderzoek.”

Media Ventures is dus allemaal van Zimmer. Is de Media Ventures-klank daarom zo herkenbaar? “Het Media Ventures-geluid is een commerciële realiteit. Zimmer heeft ooit een stijl bedacht die producenten graag willen hebben. Dat die stijl voort blijft bestaan is een commerciële beslissing, geen artistieke,” vertelt de Chicken Run-componist. De muziek voor die kleianimatiefilm alsmede Powells muziek voor Antz lijken allang niet meer op Zimmer. “Harry en ik proberen inderdaad iets anders te doen. En Zimmer steunt ons daarin. Hij is blij als iemand succes heeft met welke stijl dan ook. Hij is pas echt trots als iemand iets gedaan heeft, waarvan hij niet snapt hoe het gedaan is!”

Peter S.

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 117
Andere artikelen:
Gent 2000 - Filmconcert
Gent 2000 - Workshop
Media Ventures - Portret
Lisa Gerrard - Interview
John Powell - Interview
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy