Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Lisa Gerrard - Interview
Score 117, 16 02 2006



Een stem uit een andere wereld - Verschenen in Score 117, december 2000

De oplettende lezer van de serie artikelen over Engelse filmcomponistes (zie Score 113 en 114) had zich kunnen afvragen waarom Lisa Gerrard in beide artikelen ontbrak. Immers, Lisa Gerrard komt toch ook uit Engeland en timmert de laatste jaren toch aardig aan de weg van de filmmuziek ….. ? Inderdaad is zij een rijzende ster op dit gebied, echter zij komt niet uit Engeland, maar uit Australië. Vorig jaar kreeg ze een Golden Globe-nominatie voor The Insider en momenteel maakt ze - samen met Hans Zimmer - furore met Gladiator. Tijd om eens stil te staan bij de carrière van deze vrouw.

Ze is een heuse diva. Haar lange bruine jas rust als een cape op haar schouders. Haar lang krullend blonde haar veert op en neer met elke stap die ze neemt. Ze straalt rust en vriendelijkheid uit. Toch begint het interview moeilijk. Ze lijkt niet op haar gemak en antwoordt kort. Maar naarmate het gesprek vordert, praat ze makkelijker en openhartiger. Na een paar vragen lijkt ze gerustgesteld en vertelt ze uitgebreid over haar muziek en over haar geloof.

Dead Can Dance

‘Sinds mijn twaalfde experimenteer ik met muziek,’ vertelt de inmiddels 39-jarige Lisa Gerrard. ‘Ik zong in de gevaarlijkste cafés van Melbourne. Ik zou daar nu niet meer naar binnen durven. Op een dag was er een gevecht waarbij iemand zijn neus werd afgebeten!’ Ze kan er nu dan wel om lachen, maar waarom bleef ze toen gewoon door zingen? ‘Ik had echt het idee dat ik met mijn muziek iets kostbaars gaf aan deze mensen, ook al schreeuwden ze dat ik mijn mond moest houden of moest ophoepelen.’

Tijdens een van haar optredens ontmoette ze muzikant Brendan Perry met wie ze in 1981 naar Engeland verhuisde om een platencontract te scoren. Na twee armzalige jaren is Dead Can Dance een feit. Daarna volgden nog eens zeven jaren waarin beiden van weinig geld rond moesten komen. ‘We kregen bijna niets. Veel bier, dat wel ja. Zo dachten de promotors ons gelukkig te houden. Heel bizar,’ concludeert ze sarcastisch.

Deze in de jaren ’80 en ’90 in kleine kring gelauwerde groep maakte muziek die moeilijk in één vakje te stoppen was. Het was punk noch new wave, ook was het geen popmuziek in de destijds heersende trend. De muziek van Dead Can Dance was eerder avant-garde muziek die gekenmerkt werd door soundwaves met af en toe de excentrieke zang van Gerrard als middelpunt. In totaal maakte het duo in die jaren zes studio-cd’s en een live-cd op het 4AD label, een zogenaamd indie label waar verwante bands als The Cocteau Twins en This Mortal Coil eveneens voor nieuwe geluiden zorgden die soms niets met popmuziek hadden te maken. Dead Can Dance experimenteerde naast ambient aandoende geluidsgolven met muziek uit het Midden-Oosten (Within the Realm of a Dying Sun, 1987) en met middeleeuwse muziek (Aion, 1990). En steeds weer oefende Gerrards ondefinieerbare zang een magische aantrekkingskracht uit op de groeiende schare luisteraars. In plaats van een bestaande taal leek haar zang meer op oergeluiden die de cd’s een mystieke, zelfs religieuze dimensie gaven. Na de live-cd Toward the Within (1994) ging het duo uit elkaar en een jaar later verscheen er een solo-cd van Lisa Gerrard, getiteld The Mirror Pool.

Nieuwe wegen

Terug in Australië begon Lisa Gerrard met Pieter Bourke, een andere landgenoot, muziek te maken. Samen maakten ze de cd Duality (1998) en vervolgens de score voor de film The Insider (1999) van Michael Mann. In zijn vorige film Heat (1995) had de regisseur al eens muziek van Gerrard gebruikt. Niet alleen had haar werk zich uitstekend geleend voor deze en andere films, ook diverse balletgezelschappen hadden reeds gebruik gemaakt van haar muziek. Het risico dat Michael Mann leek te nemen door Lisa Gerrard en Pieter Bourke voor The Insider te strikken, legde hem geen windeieren. De zweverige score maakte de film tot een hele belevenis en werd vorig jaar genomineerd voor een Golden Globe. Dit eerste succes resulteerde voor Gerrard in een nieuwe filmopdracht, namelijk Gladiator (2000). Dit keer werkte ze samen met veteraan Hans Zimmer in diens studio en het resulteerde wederom in een fraaie score, waarbij vooral haar zang opviel. Zang en score waren in oktober te horen toen Zimmer en zijn vrienden live optraden in Gent.

Uit het hart gegrepen

Dankzij The Insider en Gladiator hebben meer mensen kennis kunnen maken met Gerrards talenten. Betoverend is haar zang tijdens de finale van Ridley Scott’s Romeinse epos. En de brandende vraag luidt: in welke taal zingt zij eigenlijk? ‘Het is de taal van het Hart,’ begint de Australische. ‘Het is een verzonnen taal die ik rond mijn twaalfde ontdekte. Ik gebruikte het vooral om tegen God te praten. Tegenwoordig ben ik vervuld met de Heilige Geest, dat is het geheim in de Bijbel waarover de Kerk niet praat. Dat geheim zou namelijk de val van de religie betekenen.’ De idee is dat je een persoonlijke relatie kunt hebben met God en dat een organisatie als de Kerk daarbij volledig overbodig is. Laat dat nu de boodschap zijn die Gerrard wil uitdragen in haar zang. Wel zo toepasselijk gezien de dood van Maximus op het eind van Gladiator. Maar dat is niet alles. ‘De taal is niet corrupt, het is puur. Je kunt niet liegen, terwijl dat in het Engels wel kan. Ik wil zelfs zo ver gaan en zeggen dat je in het Engels niet de absolute waarheid kunt spreken. Daarom probeer ik mijn taal te beschermen.’

‘I did all the deaths’

Welke achtergrond haar zang dan ook heeft, het geeft zowel The Insider als Gladiator een muzikale diepgang die met scoremuziek alleen wellicht niet bereikt zou zijn. Hoe ze precies bij Gladiator terecht is gekomen weet ze niet. Ridley Scott is een vriend van Michael Mann, dus zo zal de connectie zijn ontstaan. Op een dag hing Zimmer aan de telefoon. ‘Ik ging naar Los Angeles en ben daar een week gebleven. We hebben ongeveer tien nummers gemaakt, waarvan sommige wel tien minuten duurden. Het was heel mooi. Na een week ging ik naar huis in de veronderstelling dat ze me niet meer nodig hadden. Toen belde Hans weer.’

Hoe lang de samenwerking precies heeft geduurd herinnert ze zich niet meer. ‘Het had ook geen zin om te vragen hoe lang het zou duren. Hans werkt namelijk niet volgens tijdschema’s. De eerste keer dat we iets aan Ridley lieten horen, was na zes weken. Daarna heeft het nog een tijdje geduurd voordat alles af was.’ De samenwerking met Zimmer verliep prima. Soms werkten ze samen, soms zelfstandig. ‘Ik hield mij vooral bezig met de emotionele kant van het verhaal, de schaduwkant. De dood van Maximus en zijn familie. Eigenlijk alle sterfgevallen,’ grapt ze. Behalve Patricide wel te verstaan.

Vóór Gladiator was er nog The Insider. Samen met Pieter Bourke componeerde ze ongeveer tweederde van de soundtrack, de rest werd opgevuld met muziek van Gustavo Santaolalla, Massive Attack, Graeme Revell en Jan Garbarek. ‘O ja,’ verzucht de diva bij het horen van die laatste naam. ‘Dat is mijn favoriete scène in de film en het is zo frustrerend dat wij die niet hebben geschreven! Die Spaanse gitarist Gustavo vind ik ook heel goed.’ En wie aandachtig luistert, hoort wellicht stilistische overeenkomsten tussen hem en Gerrard.

Wat bevalt haar aan regisseur Mann? ‘Hij is zo ontzettend intelligent,’ kan ze niet sterk genoeg benadrukken. ‘De meeste regisseurs kunnen ideeën niet verwoorden en hebben een assistent nodig om tegen muzikanten te praten. Michael niet. Hij is perfect in staat zijn creatieve gedachten om te zetten in woorden en zo zijn wensen duidelijk te maken. Zo’n ervaring komt met de jaren.’

Paul S./Peter S.

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 117
Andere artikelen:
Gent 2000 - Filmconcert
Gent 2000 - Workshop
Media Ventures - Portret
Lisa Gerrard - Interview
John Powell - Interview
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy