Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Ennio Morricone - Concertverslag
Score 116, 22 02 2006



ENNIO MORRICONE IN GENT - Verschenen in Score 116, september 2000

Vrijdag 9 juni 2000 was de dag dat Ennio Morricone naar Gent kwam, zag en overwon. De dag begon enigszins in stijl. Morricone zou Ďs morgens op het stadhuis van Gent worden onderscheiden met de Joseph Plateau Lifetime Achievement Award. Deze naar de in de negentiende eeuw in Gent werkzame wetenschapper vernoemde filmprijs werd dit jaar voor het eerst aan een filmcomponist uitgereikt.

De ceremonie begon een half uur later dan gepland en had een informeel, rommelig karakter. Na een korte, obligate toespraak door de burgemeester kreeg Morricone gelegenheid om de notabelen, filmmensen en de pers kort toe te spreken (hierbij bijgestaan door zijn trouwe tolk). De eerder wat sjofel dan accuraat geklede maestro roemde de goede samenwerking met het Belgische orkest en de Belgische koren waarmee hij de afgelopen dagen had gerepeteerd. Verder vertelde hij dat hij zeer vereerd was met de onderscheiding. Die bestond uit een zogenaamde phaenakistiscoop, een door Plateau uitgevonden schijf die bewegende beelden oplevert als eraan wordt gedraaid (de voorloper van de latere cinematograaf).

Vervolgens ondertekende Morricone het gastenboek van de stad Gent en na de nodige plichtplegingen met de pers vertrok hij per limousine naar de Gentse vestiging van de Franse boeken- en cd-keten FNAC. Aldaar signeerde hij cdís en elpees van samengestroomde fans. Een wat merkwaardig tafereel, deze korte signeersessie met de 71-jarige componist in het middelpunt.

Het was die vrijdag in juni erg warm. Waren we nu in Rome of toch nog in Gent? Wellicht had de maestro een korte siesta achter de rug toen hij wederom per limousine omstreeks half drie arriveerde bij het Kuipke, een voormalig velodrome dat gelegen is in een idyllisch Gents park en dat nu onder meer als concertzaal dienst doet. Tijdens de generale repetitie die middag maakte Morricone net als op het stadhuis een ontspannen indruk. Rustig en uiterlijk onbewogen dirigeerde hij het Nationaal Orkest van BelgiŽ en de koren Cantabile en Vivente Voce door de repetitie. Voor de finale van het concert verscheen het jeugdkoor Rondinella ten tonele. Laatste aanwijzingen en technische correcties vonden nu plaats: dit waren de laatste momenten vůůr de grote storm van de naderende avond.

Het concert der duizend

Het langverwachte concert zou stipt om 20.00 uur beginnen. Echter, wanneer een paar duizend bezoekers voetstapsgewijs door twee deuren het Kuipke binnengaan, moet niemand verbaasd opkijken dat na half negen nog mensen hun zitplaatsen opzoeken en zo enig rumoer produceren, dit laatste uiteraard tot grote ergernis van de reeds aanwezigen. Ondanks deze chaotische toestanden begon Morricone ietsje na kwart over acht met het eerste gedeelte van het concert. Na een korte inleiding annex begroeting (dit concert vormde enerzijds de afsluiting van het Keizer Karel Jaar en anderzijds de muzikale aftrap van het EK 2000) begon hij met het dirigeren van zijn eigen muziek bij de in 1996 ontdekte Amerikaanse Richard III-verfilming uit 1912. De gerestaureerde en als oudste Amerikaanse lange film bekend staande rolprent van krap een uur speeltijd werd op een reusachtig scherm geprojecteerd achter het orkest. De muziek bij deze zwijgende film is binnen het imposante oeuvre van Morricone op zijn minst curieus te noemen, zoniet a-Morricone. Naast atonale en experimentele passages ademde de score toch nog genoeg herkenbare Morricone-klanken. Enkele passages waren adembenemend, maar of het publiek voor deze muziek erg warm liep, viel te betwijfelen. Los van de amateuristisch aandoende en soms erg fragmentarische film was de eerste helft van het concert misschien toch meer iets voor de fijnproevers. Maar al met al was het een indrukwekkende uitvoering. Het applaus was behoorlijk, het publiek was nog niet op het kookpunt gebracht, maar een ieder wist natuurlijk wat er na de pauze te wachten stond.

Deel twee, na de pauze, begon met een aantal muziekfragmenten uit veelal onbekende en maatschappijkritische Italiaanse films (Film en engagement). In dit gedeelte maakte de Portugese zangeres Dulce Pontes haar opwachting: ze zong bij twee fragmenten (Sacco e Vanzetti en Sostiene Pereira). Vergeleken met de generale repetitie eerder die dag kwam haar zang nog wat beter uit de verf. Nu iedereen echt op zijn plek zat, was de sfeer onder het 3.500 koppige publiek prima te noemen. Ook de her en der herkenbare melodieŽn waren verantwoordelijk voor het langzaam kokende geheel.

Na de relatief onbekende filmmuziek van Film en engagement begon het eerste hoogtepunt van de avond, het gedeelte met de naam De mystiek in de films van Sergio Leone. Het geroezemoes in het sportpaleis bij de eerste klanken van het thema uit The Good, the Bad and the Ugly illustreerden de totale herkenning en waardering. Deel van het welslagen van dit themagedeelte was de inzet en virtuositeit van sopraan Gemma Bertagnoli die een verpletterende indruk maakte op de aanwezigen. De medley uit de grote westerns van Leone (behalve The Good, the Bad and the Ugly ook nog Once Upon a Time in the West en A Fistful of Dynamite/Duck, You Sucker) maakte het feest compleet. De nog steeds exemplarische en zeer beluisterenswaardige westernmuziek klonk in deze brede orkestrale uitvoering plus gepast geneurie overdonderend en door de koren haast Mahleriaans. Het applaus was overweldigend en welverdiend.

Haast traditiegetrouw werd het megaconcert afgesloten met muziek uit The Mission. Speciaal hiervoor werd het kinderkoor het toneel opgeloodst. De zo ontstane kakafonie aan diverse koren deed wederom denken aan Mahler, en wel aan zijn achtste symfonie, die Sinfonie der Tausend. In ieder geval vormde deze slothymne een prima afsluiting van een gedenkwaardig concert. Het wederom overweldigende applaus en de staande ovaties van het 3.500 mensen tellend publiek leverden liefst drie toegiften op. Beide sopranen mochten nog eens excelleren en de slothymne uit The Mission zorgde andermaal voor een exemplarisch einde van een concert dat door sommigen al als legendarisch voor de 21ste eeuw geldt.

Hoe Morricone zelf deze dag heeft beleefd is niet bekend. Gezien zijn leeftijd moet het een inspannende dag zijn geweest, maar door zijn bescheiden en kalme optreden leek dat wel mee te vallen. Toch moet hij aan het einde van het concert het enthousiasme van het publiek hebben gevoeld en ervan hebben genoten. Dat laatste was toch wel zichtbaar. De drie toegiften die hij het massaal toegestroomde publiek vervolgens schonk waren een oprechte waardering van ditzelfde publiek.

Paul S.




Gerelateerde links
 Startpagina

Score 116
Andere artikelen:
Ennio Morricone - Concertverslag
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy