Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
David Arnold - Portret
Score 113, 17 03 2006



ARNOLD, DAVID ARNOLD is the name - Verschenen in Score 113, december 1999

Een droomdebuut is slechts voor enkele componisten weggelegd. James Horner en Hans Zimmer behoorden in no time tot de top, maar voor de meesten is het jarenlang hard ploeteren voor erkenning. Af en toe gebeurt het zelfs dat zo'n jonge componist een heel kostbaar project in handen krijgt. James Bond bij voorbeeld. John Barry heeft geen zin meer en er moet een vervanger komen. Zijn naam? Arnold, David Arnold. "Ik doe dit als een fan, zoals ik het zelf graag zou horen. Je zit tenslotte vast aan een 35-jarige muzikale erfenis."

Doorbraak

Tijdens zijn jeugd in Luton, Engeland, studeerde Arnold klarinet. Hij begon juist interesse te krijgen in films en filmmuziek, toen de punkrevolutie uitbrak. Hij verruilde de klarinet voor een elektrische gitaar en trok in Londen van de ene club naar de andere. "Het was een vreemde combinatie," herinnert Arnold zich, "maar ik ontdekte hoeveel ik van films en hoeveel ik van moderne Britse muziek hield. Daarom doe ik nu niet zoveel films, omdat ik graag terugga naar Engeland om met diverse artiesten aan popmuziek te werken."

De grote doorbraak kwam in 1993 met The Young Americans. Arnold schreef de score en de hitsingle Play Dead, gezongen door Björk. De film werd geregisseerd door Danny Cannon, een vriend van Arnold. "Ik had me aangemeld voor de National Film and Television School in Londen, maar ik werd afgewezen wegens gebrek aan een academische opleiding. Een vriend van mij studeerde aan deze school en ik mocht de muziek voor zijn studentenfilms schrijven. Toen ik The Young Americans deed, had ik er al acht studentenfilms op zitten."

Een van de producenten van The Young Americans werkte aan Stargate. Hij stelde voor om Arnold de score te laten schrijven. De jonge componist (1962) ontmoette de music-supervisor en latere regisseur Roland Emmerich. Arnold liet een paar ideetjes horen en kreeg de baan. "Zo hoort het niet te gaan," volgens Arnold. "Je hoort eerst 20 jaar voor andere mensen te werken en dingen te doen die je eigenlijk niet wilt doen. Blijkbaar heb ik die periode overgeslagen." Na het succes van Stargate volgden Independence Day en Godzilla. Allemaal films van Emmerich en producent Dean Devlin. "Zij hebben mij gevraagd al hun toekomstige films te scoren en tot nu toe ziet dat er interessant uit," zegt Arnold.

Bond

Een van de eerste films die Arnold ooit zag, was You Only Live Twice, tijdens een kerstviering voor kinderen. "Geen idee waarom ze die film draaiden. Je zou eigenlijk een Disney-film verwachten. Ik was helemaal ondersteboven, het was de beste film die ik ooit heb gezien." Sindsdien is Arnold een fan van Bond en van John Barry's muziek. Gedurende de jaren 1996 en 1997 werkte Arnold aan het album Shaken and Stirred, waarop hij klassieke Bondnummers in een nieuw jasje heeft gestoken. Het zou zijn visitekaartje worden voor de producenten van Tomorrow Never Dies. John Barry was niet beschikbaar en er moest een nieuwe componist gezocht worden. Na het GoldenEye-debacle was Eric Serra geen optie.

"Toen ik voor Bond gevraagd werd, was ik vijf seconden heel opgewonden. Dan realiseer je je dat je met een 35-jarige muzikale erfenis zit opgescheept en de hele wereld zich afvraagt wat ik ga doen. Afgezien van Star Wars heeft men daarna van Bond de hoogste verwachtingen."

In tegenstelling tot Serra, wist Arnold wel een typische Bond-score te schrijven. "Ik componeerde vanuit het perspectief van een fan. Ik ben iemand die in de rij gaat staan om de film te zien. Altijd is dat zo geweest. Ik heb gewoon gedaan, wat ik als fan vond dat er moest gebeuren." Evenals Serra heeft Arnold een moderne draai aan de muziek gegeven, maar in tegenstelling tot Serra heeft hij de originele Bond-muziek nooit uit het oog verloren. "Je kunt de muziek vernieuwen, je kunt je er heerlijk op uitleven om iets nieuws te verzinnen, maar als je niet terugkomt op wat Barry heeft gedaan, dan gaat het mis. Ik stond als het ware met één voet in de jaren '60 en met de andere voet in de jaren '90," aldus Arnold.

Smerig en sexy

Toen Arnold de eerste scènes van Tomorrow Never Dies te zien kreeg, hadden ze er een temp-track met muziek van Mark Mancina achter gezet. "Daardoor werd het een actiefilm, maar nog geen Bond-film," volgens Arnold. "Het Bond-geluid is heerlijk, smerig, sexy en prikkelend tegelijkertijd."

Er is geen andere componist die zo met hart en ziel een goede Bondscore zou kunnen schrijven, denkt Arnold. "Ik kan me niet voorstellen dat Horner, Williams, Goldsmith of Zimmer dit zouden doen. Er was nog even sprake van dat Graeme Revell of James Newton Howard het zouden doen. Ik weet het niet precies, hoor."

Arnold vergt altijd het uiterste van zichzelf. Hij leest het script en bedenkt dan al een score. Wanneer het script niet voor de nodige inspiratie zorgt, zal hij geen soundtrack schrijven. Arnold: "Als ik tijdens het lezen muziek hoor, dan zit het wel goed."

Het is ook regelmatig voorgekomen dat hij films links heeft laten liggen. Hij had veel geld kunnen verdienen met Air Force One, maar "het script was gewoon waardeloos." Het leek hem in principe wel interessant om Alien 4 te doen, maar hij kon geen originele muziek bedenken. "Het zou dan klinken als de donkere momenten in Independence Day of Stargate. Voor mijn gevoel zou het niets nieuws zijn", zegt Arnold. Ook Ridley Scott's film G.I. Jane ging uiteindelijk naar een ander omdat Arnold geen tijd had.

Het succes van de Emmerich-films en James Bond zette Arnold in het spotlight, maar voor overbekendheid is hij niet bang. "Het is niet zo dat iedereen je gezicht kent. Je zit zes maanden in een donkere kamer. Niemand ziet je. Je hebt geen leven, je neemt de muziek op en eenmaal klaar, dan vergeet iedereen het weer. Zo gaat dat."

Arnolds nieuwste product is met de kerst overal ter wereld te zien.


Filmografie/discografie

1993
The Young Americans
CD Island 518472-2

1994
Stargate
CD Milan 74321 24901-2

Trapped in Paradise

1995
Last of the Dogmen
CD East West 0630 11991-2

1996
Independence Day
CD RCA Victor 09026 68564-2

1997

A Life Less Ordinary
CD A&M Records 540837-2

The Visitor (TV-pilot)

Stargate SG-1 (TV)
CD Milan 35832-2 (alleen hoofdthema; score is van Joel Goldsmith)

Tomorrow Never Dies
CD A&M 31454 0830 2

Shaken and Stirred: The David Arnold James Bond Project (geen film, maar een album)
CD East West 3984 20738-2

1998
Godzilla
CD Sony Music 489610-2

1999
Wing Commander
CD Sonic Images 8905 (alleen hoofdthema, score van Kevin Kiner)

The World is Not Enough
CD MCA (verschijnt eind november)

Millennium Symphony (muziekstuk)

Peter S.


Gerelateerde links
 Startpagina

Score 113
Andere artikelen:
Shopping in London - Verslag
Gent 1999 - Verslag
De Engelse vrouwengolf (deel 1) - Beschouwing
Boekbespreking - The Invisible Art of Film Music
David Arnold - Portret
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy