Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
David Arnold - Miniportret
Score 105, 21 05 2006



Goede melodieën en een groot orkest - Verschenen in Score 105, december 1997

Miniportret van David Arnold

“Ze kunnen wel zeggen dat ik romantische of droevige of actiemuziek geschreven heb, maar voor mij is het allemaal hetzelfde. Good melodies and a big orchestra.” Aldus David Arnold, alweer een jonge componist die het misschien gaat maken. De voortekenen, hij schreef immers de muziek voor de nieuwe Bondfilm Tomorrow Never Dies, zijn in ieder geval gunstig.

Zelden zal een zo jong componist zo'n vliegende start hebben gemaakt als de 34-jarige David Arnold. Met blockbusters op zijn naam als Independence Day en Stargate, en Tomorrow Never Dies, de nieuwe Bondfilm, en Godzilla als potentiële geldmakers, zou hij bij wijze van spreken nu al op zijn lauweren kunnen gaan rusten. Maar zo zit de uit Luton, Engeland, afkomstige filmcomponist niet in elkaar. Hij blijft, bij al zijn exorbitante succes, de laconieke, stoïcijnse Brit, die zijn eigen werk soms met meer bijtend sarcasme kritiseert dan menig doorgewinterd recensent zou durven: "I say to people that Independence Day is a ridiculous movie - ridiculous but great."

Iets rebels heeft hij altijd wel gehad. Arnold begon een jaar of tien geleden niet voor niets als punkrocker. In dezelfde tijd ontmoette hij in het plaatselijke kunstcentrum cineast-in-spe Danny Cannon. Samen maakten ze meer dan twintig lowbudgetfilms, waarvan er één, de korte videoproductie Sometimes, een belangrijke BBC-filmprijs won. De laatste in deze reeks, Danny Cannons Strangers, bleek het bekende succes dat niet zonder gevolgen blijft. Het leidde tot hun eerste feature-speelfilm, The Young Americans.

De rockmuziek ("which I like to play more than write") is tot op de dag van vandaag een grote liefde gebleven: in Engeland kennen ze David Arnold misschien wel beter als producer/componist voor zangeres Shara Nelson (van Massive Attack). In sommige gevallen bestaan er links met zijn filmmuzikale loopbaan. Zo realiseerde Arnold kortgeleden een album met covers van Bondfilms (jawel, ook een oude liefde!), waaraan niet alleen Shara Nelson maar ook vocalisten als Björk, Aimee Mann en Debby Harry hun medewerking verleenden.  

Melodie

Wat filmmuziek aangaat is David Arnold een toegewijde aficionado van de symfonische sound. In zijn eigen woorden: "I love the grand gesture, the broad sweep and the big strings". Filmmuziek mag best opvallen, vindt hij. De meeste van zijn scores zijn orkestraal, hij mijdt de synthesizer. “Ik ben gewoon meer geïnteresseerd in melodie dan in sound. Daarom doe ik vaak een stap terug in de tijd om te zien hoe the old guys used to do it.” En inderdaad, de scores die hij bewondert voldoen grotendeels aan die eisen. You Only Live Twice, The Omen, The Wizard of Oz behoren tot zijn all-time favorieten. Maar ook Once upon a Time in the West, Schindler’s List, Taxi Driver, The Mission en The Sea Hawk zijn voor hem muzikale oriëntatiepunten.

Niet zo vreemd dus dat ook zijn twee beroemdste scores tot op heden, blijk geven van gelijksoortige invloeden, niet alleen waar het gaat om de muziek, maar ook om de films als zodanig: Stargate is als een kruising tussen Lawrence of Arabia en Star Wars - meent Arnold zelf - en Independence Day zoiets als The Dam Busters (een oude WOII-film) meets 2001.

Beide scifi-films maakte hij overigens ‘in dienst van’ regisseur Roland Emmerich en producer Dean Devlin, met wie hij ook in zee gaat bij hun remake van het aloude monsterspektakel Godzilla. Zodat hij behalve met Danny Cannon, nu ook met dit tweetal een min of meer vaste verbintenis lijkt te zijn aangegaan.

Arnold beschikt, dat hadden Emmerich en Devlin kennelijk ook al snel in de gaten, over het opmerkelijke en misschien zelfs unieke talent zijn scores dan weer romantisch-gevoelig, dan weer snel en beweeglijk te laten klinken. Dat komt omdat hij zich net zo gemakkelijk laat inspireren door karakters als door momenten van actie. Juist Stargate en Independence Day zijn daarvan typische voorbeelden. Stargate als een score die de actie als geheel van passende muziek voorziet, Independence Day als een score waarvan de thema’s zijn geïnspireerd op de verschillende karakters. 

Wat overigens niet wegneemt dat Arnold toch vooral geïnteresseerd zegt te zijn in films waarin karakters en publiek gezamenlijk “a journey of some sort” ondernemen. Daarom ook zou hij een film als Twister afwijzen: pure actie zonder echte dramatische ontwikkeling spreekt hem niet aan. Misschien is die houding ook wel de oorzaak geweest van zijn ruzie met regisseur Renny Harlin, waardoor hij zich genoodzaakt zag zijn werk voor Harlins Cutthroat Island te staken.

Zou David Arnold bij de nieuwe Bond ook geen water in de wijn hebben gedaan? We zullen het zien en vooral horen.

HM

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 105
Andere artikelen:
Boekbespreking - The Max Steiner Collection
David Arnold - Miniportret
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy