Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Boekbespreking - Hits als score
Score 135, 30 06 2006



Boekbespreking: Hits als score – Verschenen in Score 135, juni 2005

Dat compilatiesoundtracks onder filmmuziekpuristen geen goed kunnen doen, spreekt welhaast voor zich. Wie toch enige moeite doet, zal moeten erkennen dat op het gebied van de liedjessoundtracks toch positieve uitzonderingen bestaan. Inventieve hitscores zoals die van Quentin Tarantino en David Lynch staan mijlenver van de zoveelste verzameling hits uit de jaren ’60 of ’70 die als filmmuzikaal behang dienst doen. In de Britse reeks Short Cuts verscheen vorig jaar het boek Music in Film waarin Pauline Reay de wisselwerking tussen populaire muziek en film aan een nader onderzoek onderwerpt en tot de conclusie komt dat ook popmuziek een mooie score kan opleveren en zich zelfs kan meten met standaardwerk van pakweg Steiner, Herrmann en Williams.

Popmuziek

Sinds het baanbrekende The Sounds of Commerce (1998) van Jeff Smith verschijnen er met grote regelmaat boeken en artikelen waarin het commerciële belang en het filmisch effect van popmuziek als filmscore worden belicht. In Music in Film wil Pauline Reay op diverse manieren aantonen dat populaire muziek en films een synergie kennen die filmtechnische en commerciële gevolgen heeft. Aldus valt dit genre niet weer weg te denken uit de hedendaagse filmmuziekpraktijk en ondanks veel tegendruk van traditionele filmmuziekkenners is de functionele werking van populaire muziek in films eenvoudigweg een onontkoombaar gegeven geworden.

Allereerst presenteert Reay in vogelvlucht de geschiedenis van de filmmuziek. In de decennia na de Tweede Wereldoorlog, wanneer de klassieke Hollywoodscore steeds meer uit de mode raakt, ligt voor haar het zwaartepunt van haar onderzoek. Het zijn de jaren waarin filmmuziek door technische ontwikkelingen en veranderde marketingstrategieën nieuwe wegen inslaat. De traditionele symfonische score (hoge cultuur) verbindt zich steeds meer met vormen van populaire muziek (lage cultuur) en niet zelden is een combinatie van beide vandaag de dag het resultaat, met als gevolg een cd met de score en een cd met de hits. In sommige gevallen vindt zelfs een vermenging van deze hoge en lage cultuur plaats. Hier ondersteunen populaire liedjes niet zozeer de handeling, ze vervangen zelfs de dialoog  zoals in Rainer Werner Fassbinders Die Sehnsucht der Veronika Voss (1982). En daarnaast heeft Martin Scorsese met zijn muziekkeuze voor GoodFellas (1990) bewezen dat populaire liedjes structurele verbanden in verhaal- en persoonsontwikkeling kunnen vormen, precies zoals dat bij traditionele filmmuziek het geval was en is.

Dialoog

Deze gelijkstelling van de liedjesscore met de klassieke score wordt doorgevoerd in het hoofdstuk waarin de film Magnolia (1999) een centrale rol speelt. Een verzameling liedjes van Aimee Mann lag ten grondslag aan het script dat regisseur Paul Thomas Anderson voor deze film schreef. Maar de liedjes hadden meer functies. Het liedje Wise Up bij voorbeeld verbond in een cruciale scène de personages met elkaar en diende aldus als leidmotief, één van de hoofdkenmerken van de traditionele score. Voorts belemmerde genoemd liedje de voortgang van de dialoog geenszins en hiermee stond het haaks op de traditionele musicalliedjes die veeleer een intermezzo vormden binnen het filmverhaal dat dan tot stilstand kwam. Een aardig voorbeeld van de synergie van populaire muziek en film bij Magnolia is de verschijning van Aimee Mann in de clip van het liedje Save Me: in alle afzonderlijke scènes uit de film, waarin steeds een ander personage optrad, kwam ook Aimee Mann op de achtergrond voor. Deze clip werd geregisseerd door – wie anders dan – Paul Thomas Anderson. Opvallend detail is overigens dat de liedjessoundtrack van Magnolia destijds evenzeer diende als de nieuwe cd van Aimee Mann.

Dat er ook commerciële belangen spelen bij hits als soundtrack zal niemand verbazen, getuige het feit dat de grote filmmaatschappijen onderdeel vormen van concerns die ook muziekdivisies omvatten. Over deze lucratieve wisselwerking heeft Jeff Smith in voornoemd boek reeds uitvoerig geschreven. Pauline Reay schrijft er in haar boek ook over, zoals in het hoofdstuk over de popmuzikant als filmcomponist (in casu Damon Albarn van Blur), een ander sprekend voorbeeld van de kruisbestuiving tussen popmuziek en film. Ten slotte wijst ze op nieuwe trends zoals de dvd als opvolger van de video en het downloaden van soundtracks. Dat deze ontwikkelingen snel gaan is ons maar al te duidelijk en dat leidt ertoe dat dit boek al een jaar na verschijning niet meer geheel up to date is. Voor zowel degene die moderne hitscores een warm hart toedraagt als degene die hier sceptisch tegenoverstaat vormt dit helder geschreven boek een aardige kennismaking met een manier van scoren die minstens zo enerverend als innovatief kan zijn als de werken van de baanbrekende grootmeesters van weleer. Heel veel nieuwe feiten of inzichten brengt Reay niet boven water, maar haar analyse van Magnolia is evenwel de moeite waard.

Music in Film. Soundtracks and synergy, Pauline Reay. Wallflower, Londen 2004. ISBN 1903364655, 135 blz. Prijs: € 22. 

Paul S.

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 135
Andere artikelen:
Boekbespreking - Alex North
Boekbespreking - Hits als score
Geschiedenis van filmmuziek in Nederland (2) - Serie
Componerende regisseurs - Beschouwing
50 Jaar Todd-AO - Terugblik
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy