Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Gent 2005 - Verslag
Score 137, 05 01 2007



FILMFESTIVAL VAN VLAANDEREN / GENT 2005 – Verschenen in Score 137, december 2005

WSA-evenement: een daverend feest bijna zonder gelauwerde componisten

De avond met de uitreiking van de World Soundtrack Awards en daarna het WSA-concert is waar het om gaat tijdens het Filmfestival van Vlaanderen in Gent. Althans voor al diegenen die geïnteresseerd zijn in of zich bezighouden met filmmuziek. Zo ook weer dit jaar en ditmaal was zelfs sprake van een eerste bescheiden mijlpaal: het eerste lustrum was een feit. En ook dit jaar was men het grotendeels met elkaar eens: het concert was wederom een feest om naar te luisteren, maar de prijsuitreiking moet nog steeds groeien voordat van een volwaardig prijzenevenement sprake kan zijn.

Beide programmaonderdelen worden gescheiden door een korte pauze van hooguit 15 minuten. De gehele mani-festatie wordt gekenmerkt door stiptheid. En dus begon de avond stipt om 20.00 uur met de door Elmer Bernstein geschreven herkenningstune van het WSA-gebeuren. Traditiegetrouw (in het vijfde jaar al) was de eerste prijs voor jong Belgisch talent. Winnaar dit jaar was Hannes de Maeyer die een eigen score had geschreven voor de korte Belgische stille film Médor au téléphone. Waarna de prijs van het publiek werd onthuld, de zogeheten Public Choice Award. Die ging naar Vangelis voor zijn score voor Alexander. De Griekse componist was er niet en dus kon het publiek luisteren naar een van te voren ingesproken dankwoord. Vangelis zette helaas de toon voor bijna de rest van de prijsuitreiking, aangezien geen der winnaars aanwezig was totdat …

Geïnspireerd

Teveel praten staat haaks op wonderschone filmmuziek. En die volgde in de persoon van de winnaar van de Discovery of the Year 2004, de populaire Argentijn Gustavo Santaolalla. Vier nummers speelde hij op de gitaar: muziek uit The Motorcycle Diaries, 21 Grams (de score die hem vorig jaar de prijs opleverde), The Insider (het favoriete nummer Iguazu) en muziek uit de net in Venetië gelauwerde film Brokeback Mountain. Bij de laatste muziek mocht het Vlaams Radio Orkest onder leiding van Dirk Brossé beheerst doch beslist de gitaarklanken van Santaolalla begeleiden. Een bijna staande ovatie viel hem na afloop van dit miniconcert ten deel en dat verbaasde niemand aangezien Santaolalla een geïnspireerde performance ten beste gaf en zoiets wordt begrijpelijkerwijs erg gewaardeerd. Daarnaast valt zijn muziek niet automatisch in het hokje van de traditionele filmmuziek (zie het interview elders in dit nummer).

De vier resterende prijzen volgden, de eerste drie zonder lijfelijke winnaar achter het spreekgestoelte. Allereerst ontving Michael Giacchino de prijs voor de beste ontdekking van het jaar (The Incredibles). Voor zijn dankwoord gingen we virtueel naar Los Angeles alwaar Giacchino ons rondleidde door zijn werkkamer. Hij deelde meteen mee dat hij door te drukke werkzaamheden niet naar Gent had kunnen afreizen, maar we weten allemaal dat hij volgend jaar wellicht wel van de partij is. Daarna volgde de prijs voor de beste score en die ging naar John Williams voor zijn muziek voor War of the Worlds. ASCAP-medewerkster Nancy Knutsen nam de prijs net als afgelopen jaar voor hem in ontvangst. Ook voor het beste liedje flitste het publiek per beeldscherm naar Los Angeles alwaar Dave Stewart (samen met Mick Jagger won hij voor Old Habits Never Die uit Alfie) bezig was met opnamen voor een nieuwe cd. Het motto vóór de pauze luidde dan ook dat er hard wordt gewerkt in L.A.

Wonder

Maar toen gebeurde er een wonder. De laatste prijs werd gewonnen door iemand uit de zaal: Angelo Badalamenti (rechts op de foto) mocht de prijs voor beste componist in ontvangst nemen en kreeg al het applaus dat men had bewaard. Hij won overigens voor Un long dimanche de fiançailles, en misschien had de Europese setting van deze film zijn aanwezigheid wel verplicht. Ten slotte was er de Lifetime Achievement Award die vooraf al bekend was gemaakt. Jerry Leiber en Mike Stoller zouden deze in ontvangst mogen nemen. Helaas was alleen Mike Stoller aanwezig maar deze maakte veel goed door zelf de evergreen Is That All There Is? te zingen, of beter gezegd te declameren. Het lied werd gebruikt in After Hours (1985) van Martin Scorsese. Daarvoor kon worden genoten van Tango uit The Tempest (1982) van Paul Mazursky. Leiber en Stoller kregen als blijk van waardering naast de WSA-trofee een triptiek die te groot was om de zaal in te worden dragen. Derhalve kon iedereen het kunstwerk in de hal aanschouwen tijdens de pauze.

Welverdiende muziek

Na de break zat iedereen vol verwachting te wachten op de komende dingen. Eerst was er een optreden van een Belgisch filmmuziektalent, dit jaar in de persoon van Raymond van het Groenewoud. Achter de piano gezeten speelde hij drie composities uit drie verschillende films. Allereerst was er Harry’s Theme uit Crazy Love en daarna zelfs muziek uit een Nederlands/Belgische coproductie: Ik wil jouw man zijn uit Blazen tot honderd. Beide nummers waren nog relatief ingetogen stukken, maar vervolgens pakte het Vlaams Radio Orkest echt uit met Twee meisjes uit de Nederlandse televisiefilm Laagland. Dit was een prachtige, in wezen eenvoudige compositie die zich uitstekend leende voor een grootse, symfonische orkestuitvoering.

Het langverwachte hoogtepunt van de avond diende zich daarop aan. De Engelse host Tommy Pearson riep Rachel Portman (foto) op het podium en stelde haar enkele vragen. De Engelse componiste, de bescheidenheid zelve, toonde zich net zo nieuwsgierig als het publiek naar het nakende concert met zes stukken uit haar inmiddels rijke œuvre. Achtereenvolgens werd muziek gespeeld uit Emma, Chocolat, The Human Stain, The Manchurian Candidate, het nog kersverse Oliver Twist en The Cider House Rules. De vriendelijke stroom klanken werd slechts eenmaal verstoord door een eerder atypische Portman-score. The Manchurian Candidate met zijn dreigende, heftige klanken vormde een ware dissonant binnen de reeks en bleef misschien na de voorstelling daarom ongewild het meest naklinken.

Epiloog

Waarna de avond naar het einde toe kabbelde. Alvorens de zaal te verlaten mocht het publiek nogmaals de prijswinnaars en de optredende artiesten op het podium aanschouwen. Opvallend aan deze parade was het grote contingent Engelse componisten (Arnold, Rice, Warbeck). Blijkbaar is de afstand Londen-Gent een kortere dan Los Angeles-Gent, of wordt er in Engeland niet zo hard gewerkt? Ondanks het wegblijven van enkele prijswinnaars was de avond toch geslaagd te noemen, maar dat lag dan vooral aan het prachtige concert. En misschien ook wel aan de steeds weer rousing WSA-tune.

Paul S.




Dirk Brossé dirigeert het Vlaams Radio Orkest tijdens het WSA-concert in Gent


Gerelateerde links
 Startpagina

Score 137
Andere artikelen:
Gustavo Santaolalla - Interview
Pools filmmuziekconcert - Verslag
Gent 2005 - Verslag
Film Score Monthly - Einde magazine
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy