Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Gent 2004 - Verslag
Score 133, 31 10 2005



Verschenen in Score 133, december 2004

Gabriel Yareds overwinning en de schaduw van de overleden grootmeesters

Het Filmfestival van Vlaanderen stond dit jaar tijdens de belangrijkste filmmuziekevenementen voor een groot deel in het teken van de filmcomponisten die afgelopen zomer waren overleden. Dat zal niemand verbazen aangezien Elmer Bernstein zijn opwachting had moeten maken tijden het filmmuziekconcert op 9 oktober. De twee andere overleden Amerikanen werden elk geëerd tijdens een concert. David Raksin werd net als Elmer Bernstein tijdens voornoemd concert herdacht en Jerry Goldsmith kreeg op 14 oktober een eigen huldeconcert. De uitreiking van de World Soundtrack Awards betekende een klinkklare victorie voor Gabriel Yared die met liefst twee prijzen naar huis mocht keren.

Yareds victorie

Hoogtepunt gedurende het filmmuziekgebeuren tijdens het festival was wederom de avond waarop de uitreiking van de World Soundtrack Awards (WSA) en het traditionele filmmuziekconcert plaatsvonden. De prijzen werden dit jaar voor de vierde keer uitgereikt en de feestelijke ceremonie begint steeds professioneler te ogen. Dat valt onder meer op te maken uit de impact van de door Elmer Bernstein gecomponeerde, herkenbare tune, het feit dat de meeste genomineerden aanwezig waren en een organisatorisch evenals technisch geoliede gang van zaken. Opvallend blijft wel het taalprobleem. De locatie is een Vlaamse stad, om serieus te worden genomen is Engels verplichte kost en omdat de Franse inbreng aanzienlijk is, ontstaat zo een wirwar van Europese talen. Dit alles werd aardig geïllustreerd door winnaar Gabriel Yared die één van zijn prijzen in het Engels in ontvangst nam en de andere in het Frans. (De prijs voor de afwezig Sting nam hij ook maar in ontvangst, ditmaal in het Engels.) Maar deze afwisseling van talen is Europa eigen en je moet je toch ergens mee onderscheiden van het almachtige Hollywood. Hierbij de complete lijst met winnaars:

Soundtrack Composer of the Year:
Gabriel Yared, Cold Mountain



Tweevoudig winnaar Gabriel Yared

Best Original Soundtrack of the Year:
Cold Mountain, Gabriel Yared

Best Original Song Written Directly for a Film:
You Will Be My Ain True Love (uit Cold Mountain), Sting

Discovery of the Year:
Gustavo Santaolalla, 21 Grams

Lifetime Achievement Award:
Alan & Marilyn Bergman

Public Choice:
Harry Potter and the Prisoner of Azkaban, John Williams

Yareds uitverkiezing tot componist van het jaar evenals componist van de soundtrack van het jaar (voor Cold Mountain) leek toch ongewild op een soort van revanche na zijn smadelijke afgang bij met megaproject Troy eerder dit jaar. Maurice Jarre overhandigde hem een van de prijzen en noemde hem mon ami. Een ander hoogtepunt was ongetwijfeld het optreden van Alan Bergman nadat hij en zijn vrouw Marilyn de Lifetime Achievement Award uit handen van Sir George Martin hadden ontvangen. Begeleid door Dirk Brossé en het Vlaams Radio Orkest zong de 79-jarige, opmerkelijk vitale Alan Bergman, gezeten op een hoge kruk, twee van de bekendste composities die hij met zijn vrouw had geschreven: The Windmills of Your Mind uit The Thomas Crown Affair (1968) en The Way We Were uit de gelijknamige film uit 1973. Een daverend applaus viel de legendarische songwriter ten deel.

Hulde aan grootse filmmuziek

Na de pauze stond het filmmuziekconcert op het programma. Door het overlijden van Elmer Bernstein moest de oorspronkelijke hoofdact Wim Mertens meets Elmer Bernstein voor de helft worden gewijzigd. In plaats van de Amerikaan zelf nam Dirk Brossé het dirigeerstokje ter hand. Maar er waren helaas meer componisten om te memoreren. Daarom moesten meerdere wijzigingen worden doorgevoerd en was het definitieve programma pas laat een feit.

Het concert werd begonnen met het overbekende thema uit de film Laura, gecomponeerd door de eveneens afgelopen zomer overleden Amerikaan David Raksin. Op een groot scherm achter het orkest kon het publiek beelden zien uit deze letterlijke film-noir uit 1944, waardoor de zwartwit-beelden plus live uitgevoerde muziek veel weg hadden van de vertoning van een zwijgende film in concert. Vervolgens werd stilgestaan bij een andere grootmeester, namelijk de vorig jaar november overleden Michael Kamen. Deze Amerikaan had altijd een nauwe band met Gent en uit zijn rijke œuvre werd muziek uit Robin Hood: Prince of Thieves uitgevoerd.

Daarna begon het hoofdgedeelte van de avond. Allereerst nam Wim Mertens plaats achter de piano om - daarbij ondersteund door het Vlaams Radio Orkest onder leiding van Dirk Brossé - twee filmmuziekstukken uit te voeren. Achtereenvolgens speelde hij Multiple 12 uit Between the Devil and the Deep Blue Sea en Birds For the Mind uit The Belly of an Architect. De Belgische componist zong tijdens het spelen ook op de hem karakteristieke wijze, hetgeen van moed getuigde voor de een, maar wellicht door de leek als wel erg excentriek werd opgevat. Door de volle, bruisende concertuitvoering klonken beide stukken anders dan in de bijbehorende films.

To Kill a Mockingbird

En toen was het tijd voor de huldeblijk aan Elmer Bernstein. Na een korte toespraak van de Britse tekstschrijver Don Black die Bernstein als vriend goed had gekend, werden drie karakteristieke stukken uitgevoerd. Begonnen werd met de uit duizenden herkenbare, vrolijke mars uit The Great Escape. Kort maar krachtig en verre van sentimenteel na de ontroerende woorden van Don Black. Het tweede stuk was afkomstig uit To Kill a Mockingbird en mag gerust een sleutelstuk binnen het werk van Bernstein worden genoemd. Dit was gevoelige muziek waar het publiek ademloos naar luisterde, ook nu weer met beelden uit de film op de achtergrond geprojecteerd. En dit is ook de muziek waaraan Bernstein mede zijn rotsvaste plaats binnen de Amerikaanse filmmuziek te danken heeft. Ontroerende, fraai klinkende thema’s die een humanistisch streven verraden dat juist in deze film over rassendiscriminatie in het zuiden van de Verenigde Staten moeiteloos past. Of het nu gaat om de score voor The Man With the Golden Arm, The Great Escape of zijn zwanenzang Far From Heaven, altijd is er een rustgevend moment in zijn scores dat tot overpeinzen of reflectie stemt. Dat dit rustieke gedeelte midden tussen twee eerder luidruchtige thema’s zat, was niet meer dan logisch, maar evenzeer een terechte ode aan deze beeldenstormer die in de jaren ’50 het Amerikaanse filmmuziekidioom verrijkte met jazzklanken en daarnaast altijd het positieve in de mens wist te verklanken met muziek die reeds in To Kill a Mockingbird uit 1962 een hoogtepunt vond.

Als afsluiter van deze gedenkwaardige avond werd het befaamde thema uit The Magnificent Seven uitgevoerd, groots en opwindend als altijd. De daverende finale van dit populaire nummer werd kort daarna nog eens herhaald met identieke daverende laatste klanken van de herkenningstune die een onuitwisbaar stempel zal blijven drukken op het WSA-gebeuren.

Paul S.




Gerelateerde links
 Startpagina

Score 133
Andere artikelen:
De eerste ... deel 4
Debbie Wiseman in concert
Jerry Goldsmith leeft!!
David Arnold - Interview
Alberto Iglesias - Interview
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy