Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
David van der Heijden - Interview
Score 145, 18 12 2007



'Filmmuziek is altijd dienstbaar aan de film' - Verschenen ten tijde van Score 145, december 2007


Interview met David van der Heijden

Wilde mossels was in 2000 het verrassende debuut van regisseur Erik de Bruyn. Het drama over drie jonge mannen in een saai Zeeuws dorpje die allen hun eigen verlangens koesteren werd geprezen om zijn vaart, originaliteit en het acteerwerk van rijzende sterren als Fedja van Huêt en Frank Lammers. Een debutant achter de schermen was David van der Heijden die naast de bestaande muziek een veelkleurige score schreef die de film opvallend wist te ondersteunen. Na Wilde mossels werkten De Bruyn en Van der Heijden steeds weer samen, resulterend in de onlangs uitgebrachte film Nadine.




Zeeland

Erik de Bruyn en David van der Heijden (foto) zijn afkomstig uit Zeeland. Pas toen beiden in Amsterdam woonden, leerden ze elkaar als lid van de band The Indians kennen. De Bruyn werd geboren in Terneuzen, Van der Heijden in Zierikzee. Over zijn jeugd vertelt hij: ‘Ik ben geboren in Zierikzee. Mijn vader werkte daar bij een elektrowinkel “Weltevreden”en daar verkochten ze ook gitaren. Ik was altijd gebiologeerd door de gitaren die hier aan de muur hingen en uiteindelijk heeft mijn vader er ooit eentje meegenomen, een hele oude die hij opknapte zo goed als hij kon. Dat werd uiteindelijk een gitaar met twee snaren waar ik mijn eerste liedje op maakte. Door mijn moeder leerde ik Ella Fitzgerald kennen en dat maakte veel indruk. Dat je een liedje kon zingen door soms te wachten en jezelf daarna weer in te halen vond ik fantastisch. Mijn oma van mijn vaders kant was pianolerares en koordirigente. Door haar kwam ik in contact met klassieke muziek. Zij was dol op Chopin. Jammer genoeg woonde ze in Vlaardingen en kwamen we er niet dagelijks, anders was piano wellicht mijn hoofdinstrument geworden. Nu werd het gitaar.’

Een muzikale opleiding heeft Van der Heijden nooit gevolgd. Wel ging hij naar Delft om er Nederlands en Geschiedenis aan de Lerarenopleiding te studeren. ‘Muziek leerde ik mezelf aan de hand van platen van artiesten als Harry Sacksioni, The Doobie Brothers, Jimi Hendrix en Deep Purple: alles door elkaar als er maar bezieling in zat. Toen ik naar Delft verhuisde ging ik in bandjes spelen. Ik bemoeide me altijd behalve met de gitaarlijnen ook met de bas en drums en de zang, de hele compositie dus. Verder raakte ik geïnteresseerd in flamenco en ging daar lessen in volgen. Dit heeft nog geresulteerd in een rondreis door Spanje op zoek naar de ware flamenco en het begeleiden van een Spaanse zanger met een seguiriya (een oude flamencostijl, red.). Op een gegeven moment heb ik toch weer meer liefde voor de scheurgitaar ontwikkeld en dat weer opgepakt.’ In Amsterdam leerde hij vervolgens Erik de Bruyn kennen. ‘Ik heb in verschillende bandjes gespeeld met Erik. Wij schreven samen de muziek en de teksten. Het was een soort seventies rock met een voorliefde voor Thin Lizzy.’




Uiteindelijk ging Van der Heijden ook voor films werken, in diverse hoedanigheden zoals runner, uitvoerend producent en eindredacteur. Vervolgens maakte hij met een collega een voorlichtingsfilm waarvoor hij ook de muziek deed. Erik de Bruyn was inmiddels druk doende een speelfilm te maken, getiteld Wilde mossels. Hij wilde graag dat Van der Heijden de muziek voor zijn rekening zou nemen, hetgeen geschiedde. De soundtrack van de film kent een verscheidenheid aan muzikale stijlen en genres. Niet alleen de film werd destijds geprezen, ook de score van Van der Heijden bleef in de pers niet onopgemerkt. Over de muziekkeuze merkt hij op: ‘We hebben er erg veel over gepraat, heel veel uitgeprobeerd en heel veel lol gehad om alles bij elkaar te zoeken. We wilden heel veel contrast en dat is ons gelukt.’

Samenwerking

Over de samenwerking met De Bruyn vertelt hij voorts: ‘Erik en ik werken vaak samen. We laten het altijd open en hoeven niet met elkaar, maar het is wel fijn als je elkaar zo lang kent dat je elkaar niet spaart. Hij hecht aan mijn mening, ook over zijn werk en ik hecht aan zijn mening. Die geven we onverbloemd wat niet betekent dat dit synoniem staat voor tactloos. En uiteindelijk hou ik van zijn filmtaal en hij van mijn muziek.’ Over zijn werkwijze vertelt hij: ‘Ik probeer eerst te bedenken wat voor instrumenten het verhaal gaan vertellen: grote of kleine bezetting, klassiek of modern of een combi. Dan ga ik luisteren naar een instrument en bepaal ik mede aan de hand van de klank wat de melodie wordt. Als ik dan een duidelijke melodie heb ga ik daar andere instrumenten aan toevoegen. Ik schaaf veel en het kan zijn dat de eerste partij sneuvelt ten gunste van een andere. Ik werk altijd met de computer. Daarmee neem ik ook al mijn gitaren op.’

Na Wilde mossels was het zeven jaar lang tamelijk stil rondom Erik de Bruyn, althans wat lange films betreft. In de tussentijd zat hij echter niet stil evenmin als Van der Heijden. Enkele korte films waaraan beiden werkten, vormden een aangenaam teken van leven. Vooral de korte film Lentelied viel op, in het bijzonder door de wonderschone symfonische muziekklanken. Welke plaats nemen korte films in Van der Heijdens carrière? ‘Korte films zijn net zo belangrijk als lange speelfilms. Er is alleen goed of slecht. In Lentelied wilde ik graag eens symfonisch bezig zijn en een wat klassiekere benadering hanteren. Het oude grofkorrelige 16 mm-beeld dicteert ook een beetje die stijl. Ik ben erg blij met het resultaat.’

De enige lange film tussen Wilde mossels en Nadine was Diep (2005) van Simone van Dusseldorp. Behalve enkele rockliedjes aan het einde van de film zat er verder niet veel muziek in dit coming-of-age-drama. David: ‘Soms blijkt pas in de montagefase dat muziek misschien wel niet de oplossing in zich draagt om een film beter te maken. Dan vraagt het moed om daar een beslissing in te nemen. Die moed had Simone van Dusseldorp en haar editor Peter Alderliesten. Ik was het er volkomen mee eens. Filmmuziek is altijd dienstbaar aan de film en niet een soort poging om iemand te vinden die een leuk filmpje maakt bij je cd. Dus als er uiteindelijk geen muziek moet zijn is dat de dienstbaarheid. Wat er wel in zit rockt des te opvallender.’



Nadine

Intussen werd met spanning gewacht op de opvolger van Wilde mossels. Onlangs ging deze film, getiteld Nadine, in première. Waren de meningen over de film misschien wat verdeeld, de score is zonder meer opmerkelijk te noemen. Van der Heijden noemt zijn creatie een mooie combinatie tussen klassieke en moderne instrumenten. Over de score merkt hij op: ‘Ik heb de strijkers gecombineerd met een niet stoppende feedbackende gitaar die ook nog door een wah wah pedaal gaat. Verder heb ik gebruikgemaakt van een synthesizer die met vreemdsoortige sequencerpartijen iets heel anders toevoegt dan een akoestisch instrument zou doen. Ik ben bij Nadine eigenlijk van een grote bezetting naar steeds kleiner gegaan. Ik heb alle partijen zelf ingespeeld en dat geeft de mogelijkheid tot enorm veel controle over je eindproduct.’ Een zeer fraaie compositie is The White House, een prachtig samenspel van piano, akoestische gitaren, country en Spaans, elektrische gitaren, violen, celli, bassen en twee tegen elkaar in spelende hobo’s. Ook is er in het begin van de film een Frans liedje. ‘Dit liedje is echt bedoeld om Hadewych Minis als Aimee in de film een soort nachtclubzangeres-credibility te geven.’

Toekomst

Of we weer zeven jaar moeten wachten op een nieuwe productie van De Bruyn en Van der Heijden zal de tijd wel uitwijzen. Gelukkig zijn er voor Van der Heijden meer opdrachten: ‘Ik heb net weer een commercial gemaakt voor de Oost-Europese markt, ben in gesprek over een nieuwe speelfilm en ga binnenkort de muziek voor een lange documentaire verzorgen. En het buitenland is tegenwoordig dichterbij dan vroeger.’ Daarnaast is er de momenteel niet aflatende stroom Nederlandse films die ook volgend jaar zal aanhouden en die wellicht een beroep zal doen op Van der Heijdens onmiskenbare talent.

De soundtrack van Nadine is inmiddels verschenen op het label Avalanche en verkrijgbaar via www.nadinedefilm.nl of www.davidvanderheijden.nl.

PS

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 145
Andere artikelen:
De filmcomponisten spreken
De redactie neemt afscheid
David van der Heijden - Interview
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy