Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Anne Dudley - Interview
Score 140, 18 12 2007



ENGELSE COMPONISTE SCHREEF DE MUZIEK VOOR ZWARTBOEK - Verschenen in Score 140, september 2006

INTERVIEW MET ANNE DUDLEY

Na het overlijden van Jerry Goldsmith in 2004 doemde ongewild de vraag op welke componist Paul Verhoevens volgende film zou gaan scoren. Basil Poledouris ligt dan voor de hand omdat deze immers voor enkele Verhoeven-films de muziek had geschreven, maar Paul had al enkele jaren geleden aangekondigd dat hij weer een film in Nederland wilde maken en daarom bleef de vraag naar de opvolger van Jerry Goldsmith hoogst actueel. Zou Verhoeven misschien een Nederlandse filmcomponist vragen? Het nieuws dat de Engelse Anne Dudley de muziek van Zwartboek – Pauls eerste Nederlandse film in meer dan twintig jaar – zou gaan schrijven was een jaar geleden dan ook een grote verrassing. Anne Dudley (50) heeft de afgelopen twintig jaar haar sporen meer dan genoeg verdiend met werk als producer, muzikant en bovenal als verdienstelijk filmcomponiste met zowaar een Oscar op haar conto.

Anne Dudley’s filmcarrière begon in 1987 en kende eerste hoogtepunten met Buster (1988) en vooral met het beklemmende The Crying Game uit 1992. Voor de populaire komedie The Full Monty won ze in 1998 als tweede (Engelse) vrouw een Oscar. In datzelfde jaar scoorde ze American History X en daarna volgden de tv-serie The 10th Kingdom (2000) en films als Bright Young Things (2003). Dat ze van diverse markten thuis is, bewees ze door de jaren heen met films van uiteenlopende genres: komedies (Pushing Tin, 1999), actiefilms (A Man Apart, 2003) en historische films (Tristan & Isolde, 2006). Daarnaast was ze in 2001 de eerste composer-in-residence van het BBC Orchestra (tot 2004), in welke hoedanigheid ze enkele klassieke werken heeft gecomponeerd en opgevoerd. Minstens zo indrukwekkend is haar staat van dienst op het gebied van de popmuziek. Legendarisch is haar samenwerking met Trevor Horn in de band The Art of Noise die halverwege de jaren ’80 met haar sampletechnieken innovatieve muziek maakte. Daarnaast arrangeerde ze voor artiesten als Seal, Phil Collins, Elton John en vele anderen. Voorts produceerde ze de laatste cd van Alison Moyet (Voice, 2004).

Iemand met een dergelijke imposante staat van dienst maakt extra nieuwsgierig naar Zwartboek. Score sprak met haar aan de vooravond van de Nederlandse première over deze film waarnaar jaren reikhalzend werd uitgekeken. Zelf vond ze de film goed.

Hoe bent u bij Paul Verhoevens Zwartboek betrokken geraakt?

Ik kreeg het script toegestuurd, zo’n achttien maanden geleden, en ik raakte geïnteresseerd in het verhaal. Vervolgens ontmoette ik Paul en zijn producer in Londen en hebben we de film besproken.

Hoe reageerde u op het feit dat hij u had gekozen voor de muziek?

Ik was erg gevleid omdat ik Pauls werk erg interessant vind. Daarnaast heeft hij met enkele van de beste filmcomponisten gewerkt. Sommige van de scores die Jerry Goldsmith voor hem heeft geschreven behoren tot mijn favoriete scores zoals Basic Instinct. Ik was dan ook erg nieuwsgierig om hem te ontmoeten en erachter te komen hoe hij had gewerkt met Jerry. Paul is een muzikale regisseur die heel veel weet over muziek. Zo weet hij veel over klassieke muziek, zowel oude als hedendaagse klassieke muziek. Onze eerste ontmoeting was erg aangenaam en we hebben uiteindelijk veel gepraat over Bartók, Strawinsky en Sjostakovitsj. Ik wist toen al dat we het erg goed met elkaar zouden vinden.

Vormde deze score een uitdaging voor u?

Ja, maar ik denk dat elk filmproject een uitdaging is. Als je eraan begint en je neemt na overleg met de regisseur een lijst met cues die je moet gaan schrijven mee naar huis, dan lijkt het op een steile berg die je moet beklimmen. Maar toen we alles goed hadden doorgesproken en we tevreden waren over een thema en de muzikale stijl verliep alles eigenlijk heel prettig.

Hoe verliep de samenwerking verder?

Ik speelde Paul enkele ideeën voor op de piano. Soms werkte ik deze ideeën uit in een orkestrale demo en dan kwam hij naar me toe en dan luisterden we ernaar. Om de paar weken zagen we elkaar en na het monteren werd de muziek opgenomen. We hebben nogal nauw samengewerkt.

Kwam hij dan steeds naar Engeland?

Ja, soms kwam hij om mij te ontmoeten, soms om de geluidsmonteurs te spreken. Het betekende heel wat heen en weer reizen tussen Engeland en Nederland gedurende de productie van de film, een keer of tien.

Hoe heeft u het componeren van de score voorbereid?

Het is een orkestrale score met een nogal conventionele orkestrale bezetting. Gewoonlijk werk ik liever achter de piano dan met een synthesizer. Ik kan met de piano mijn verbeelding beter gebruiken. Aldus schreef ik de belangrijkste thema’s en cues achter de piano. Ik was erg blij toen er eenmaal een structuur was. Vervolgens deed ik de orkestratie. Dit proces bevalt mij het best. Ik vergelijk het graag met het aanbrengen van de kleuren in een schilderij, zeg maar de orkestrale kleuren. En toen we met zijn allen de muziek speelden was dat een geweldige ervaring.

Is het een geheel symfonische score?

Ja, behalve enkele drumpartijen die de enige elektronische elementen zijn. Paul en ik waren van mening dat dat de beste benadering was voor een film die zich afspeelt in 1945.

Klinkt de muziek misschien een beetje Nederlands?

Eigenlijk niet. Het is niet zozeer een verhaal over Nederland, maar meer over bezet Europa. Ik hoop dat de muziek Europees klinkt.

Geen muziek in een typische Hollywoodstijl dus …

Nee, een van de dingen die we wilden vermijden was een typische Hollywoodsound. Helemaal in het begin hadden we een discussie over de piano omdat ik graag piano speel en ik vind dat de piano in veel Hollywoodscores overdreven wordt gebruikt. En we hebben het erover gehad dat de enige piano die we wilden gebruiken een soort orkestrale piano met zijn lage tonen zou zijn zodat het nogal Strawinsky-achtig werd. Lage ritmische gedeelten, dat was een van onze weinige discussies.

Kun je Zwartboek vergelijken met Tristan & Isolde?

Zwartboek is een drukkere film die wat orkestratie betreft meer kleuren kent. Hoewel Tristan & Isolde zich in de Middeleeuwen afspeelt, hebben we er bewust voor gekozen de muziek ook een hedendaagse sound te geven door gebruik te maken van nogal wat elektronische instrumenten en ambient synthesizerklanken. En daarnaast klinkt de muziek erg spacey. De muziek is niet zo gejaagd als in Zwartboek. Ik denk dat dat gejaagde het verhaal waarschijnlijk beter weergeeft want Zwartboek zit vol personages en complexe situaties.

Kunt u iets vertellen over de belangrijkste muzikale fragmenten in Zwartboek?

De film begint nogal pardoes in 1955 met Rachel, de heldin die naar Israël is verhuisd. Tijdens dit openingsfragment denkt ze terug aan wat tien jaar geleden is gebeurd. Voor deze openingsscène schreef ik een soort folksong die enigszins joods klinkt en die wordt begeleid door de hobo. Dit nummer komt pas weer terug als Rachel aan het einde van de film naar Israël vertrekt. Een ander belangrijk muzikaal punt was het thema van Rachel omdat zij een krachtig, vindingrijk personage is dat juist door deze kracht weet te overleven. Hoewel ze een groot verlies te verwerken krijgt komt ze hier weer bovenop en zet ze haar leven voort. Daarom vonden Paul en ik dat zij een droefgeestig maar ook hoopvol vrouwelijk thema verdiende dat nogal plots opduikt in de openingsbeelden als ze aan Nederland terugdenkt. Dit thema komt vervolgens in diverse variaties gedurende de hele film terug zoals in de scène wanneer ze zich bij het verzet aansluit. Als ze dan dieper in het verzet doordringt, ondergaat dit thema verschillende variaties. Wellicht is dit het belangrijkste thema dat tevens klinkt tijdens het meest indrukwekkende gedeelte van de actiescènes, wanneer het verzet het nazihoofdkwartier binnendringt en probeert enkele gevangenen te bevrijden. Maar de verzetsstrijders worden verraden en dan volgt een lange achtervolging met gevechten. We horen vier à vijf minuten muziek tijdens het bestormen en verlaten van het hoofdkwartier. Beide composities vond ik erg lastig om te schrijven. Er is nogal wat actie met een hoop lawaai in de film maar het publiek merkt mogelijk niet veel van de muziek.

Was Paul tevreden met de muziek?

Ik denk het wel! De opnames verliepen erg prettig en Paul was erg positief. Hij zei tegen mij: ‘Het mooiste wat een regisseur tegen zijn componist kan zeggen is: Je muziek heeft de film een hart gegeven …’ Heel aardig van hem en een groot compliment.

Waar heeft u de muziek opgenomen?

De muziek werd opgenomen in de Angel Studio in Londen. Hier werk ik heel vaak.

Was Paul bij de opnames aanwezig?

Ja, hij heeft elke opnamesessie bijgewoond.

Heeft u het orkest gedirigeerd?

Ja, ook de arrangementen en de orkestraties heb ik gedaan. In feite alles dus!

Wordt de score op cd uitgebracht?

Ja, er komt binnenkort een cd uit op Milan Records. Ik heb de soundtrack samengesteld en we hebben er hard aan gewerkt, gisteren nog.

Was er genoeg muziek voor een cd?

Zeker, ik heb 60 minuten aan muziek geschreven en voor de cd hebben we 45 à 50 minuten muziek geselecteerd. Daarnaast zijn er ook enkele liedjes, immers Rachel is een zangeres en op sommige momenten in de film zingt ze een liedje.

Wat zijn uw volgende projecten?

Ik ben nu bezig met The Walker, een film van Paul Schrader die Taxi Driver heeft geschreven en erg boeiende films als Mishima en American Gigolo heeft geregisseerd. Dit is een van de projecten waarmee ik vandaag (de dag van dit interview, red.) bezig ben …..

Kunt u verklaren waarom er relatief veel Engelse vrouwelijke componisten zijn?

Er zijn sowieso nogal wat filmcomponisten in Engeland. Er worden veel films opgenomen in Engeland en Amerikaanse studio’s werken graag met Engelse muzikanten omdat ze erg goed zijn. Daarom denk ik dat er meer kansen zijn voor componisten en dus ook voor vrouwen. Er zijn op dit moment vier of vijf vrouwelijke componisten actief, waarschijnlijk meer dan in geheel Europa evenals in Hollywood.

Denkt u ooit een orkest te zullen dirigeren tijdens een concert met uw filmmuziek?

Dat zou ik heel graag willen. Ik heb gemerkt dat er steeds meer mogelijkheden zijn, bij voorbeeld tijdens filmfestivals als dat in Gent. Ooit zou ik dat inderdaad graag willen.

Paul S.

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 140
Andere artikelen:
Boekbespreking - The Spectre of Sound
Craig Armstrong - Portret
Anne Dudley - Interview
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy