Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Wim Verstappen - In memoriam
Score 132, 04 11 2005



Wim Verstappen: In memoriam - Verschenen in Score 132, september 2004


Eind juli jongstleden las ik op teletekst het bericht dat regisseur Wim Verstappen op 67-jarige leeftijd was overleden. Een van mijn eerste gedachten was: jammer, dat ik nooit met hem een interview heb gehad over zijn films en de gebruikte muziek. Verstappen heeft veel betekend voor de Nederlandse filmgeschiedenis. Allerlei vakbladen zullen daar ongetwijfeld dieper op ingaan. Mijn herinnering dateert uit de jaren ’70 toen hij een van de eerste abonnees was van ons huidige filmmuziekmagazine Score. 30 Jaar lang was hij dat. Hij was ook degene die het meest betaalde sinds de redactie jaren geleden had besloten het vaste jaarlijkse abonnementstarief los te laten. Op mijn telefonische vraag ooit waarom hij zoveel betaalde was zijn antwoord dat hij liever “veel” geld aan Score schonk vanwege dit lovenswaardige initiatief dan dat hij te veel geld aan de belasting betaalde.

Taxi Driver

In die jaren ‘70 hadden we contact per brief. We correspondeerden over zijn films en de gebruikte muziek. Zo ontdekte ik dat hij grote voorkeur had voor de muziek van Bernard Herrmann. Zo tipte ik hem dat de muziek voor The Battle of Neretva uit was op een lp. Hij antwoordde in een brief van 18 april 1976 met een briefhoofd van Scorpio Films vanuit Ierland: “Bedankt voor de tip dat The Battle of Neretva al op lp te krijgen is, ik ga er achter aan. In de film zelf was die muziek nauwelijks te horen want bij de geluidsmixage had iemand het geluid van exploderende bommen en granaten veel leuker gevonden dan de muziek. De laatste muziek van Herrmann was voor Taxi Driver, een film van dezelfde Martin Scorsese die hier door Alice Doesn’t Live Here Anymore bekend is, maar die jaren in Amsterdam woonde en aan commercials, een pornografische film en aan het script van Bezeten, Het gat in de muur werkte. De film heeft een redelijk succes dus de plaat zal ook wel komen. Ik ben niet zo kapot van die film, de muziek is nog het beste wat er in zit, harde schrikachtige accoorden, afgewisseld door een geil saxofoonmelodietje. Prima dat de interesse voor filmmuziek opleeft. Tenslotte is tussen 1930 en 1960 nergens zoveel voor het klassieke orkest geschreven als in Hollywood, en er is daar ook veel intenser geëxperimenteerd dan de meesten zich realiseren.”

Providence

Een klein jaar later was het weer raak. In een brief van 23 februari 1977: “Dezer dagen zag ik de nieuwe film van Alain Resnais, Providence, met erg mooie muziek van Miklós Rózsa. Ik kreeg direct zin om de man eens te benaderen voor Pastorale 1943. Maar ik wilde eerst eens even vragen of jij misschien goede Hollywoord-filmcomponisten kent die op het moment daar niet zo aan de slag kunnen komen. Types als Rózsa. Mensen als John Williams zijn nu onbetaalbaar voor ons, dus hij moet uit de running zijn nu. Zou het kunnen? Het leven is hard. Dank, Scorpio-Wim.” 

Ik kan me niet meer herinneren wat ik antwoordde. Van al mijn uitgaande brieven heb ik nooit kopietjes bewaard ……. In een brief van 3 november 1977, op briefpapier van de film Pastorale 1943, liet hij me weten dat Robert Heppener de muziek zou maken voor deze film. “Het is dus toch geen Amerikaan of Fransman geworden”. 

Verstappen was altijd lastig telefonisch te bereiken. In een brief van 11 november 1977 liet hij weten dat hij telefoonangst had. En over Heppener: “Hij is al in zoverre begonnen dat hij de film al enkele malen gezien heeft, aan de montagetafel timinglijsten zit te maken en ons op de piano al thema’s voorgespeeld heeft. Over ongeveer een maand moet de muziek worden opgenomen, dus eigenlijk is hij toch al een aardig end op weg, want anders haalt hij dat niet meer.”

Het Verboden Bacchanaal

Op briefpapier van Het verboden bacchanaal, 25 november 1980: “Misschien is het verbeelding van me, maar ik had het gevoel dat je wat schamper deed omdat ik Ruud Bos voor muziek nam. Ik had zo het gevoel dat ik het uit moest leggen bijna alsof ik mij moest excuseren. Misschien is het mijn idee fixe maar (en dat was ook zo, JW). In elk geval, de muziek is werkelijk voortreffelijk. Het hangt ergens tussen Poulenc, Satie en Debussy in, met de vierkante humor die de film ook heeft, en een paar prachtige karakteriseringen: de operabas die zo gemeen zou willen zijn, de kinderen met instrumentatie in de stijl van To Kill a Mockingbird en elk nummer vol nieuwe frisse verrassingen, maar twee of drie herhalingen in het gebruik van de muziek bij de verschillende scčnes. Heel krachtige muziek, vaak op het bitse af en ontzettend humoristisch in grote stijl. Ja, ik vind het fantastisch. Je moet je toch voorstellen een beetje Parijs in de tijd van Dada en omdat de film toch in de verte iets van Buńuel heeft, denk ik dat het allemaal nog heel mooi gaat uitkomen ook. Ik hoop tenminste dat jij er net als ik van zult kunnen genieten, groeten, Wim.”

Favoriete filmscores

In 1996 stuurde hij me een lijstje van zijn beste muziek. Score verscheen met het 100ste  nummer en lezers werden opgeroepen hun voorkeur uit te spreken. Dit deed Wim:

1. Vertigo, muziek: Bernard Herrmann

2. Psycho, Bernard Herrmann

3. Pierrot le fou, Antoine Duhamel

4. War and Peace, Nino Rota

5. Pantserkruiser Potemkin, Edmund Meisel

6. The Age of Innocence, Elmer Bernstein

7. Ladri di biciclette, Cicognini

8. The Diary of Anne Frank, Alfred Newman

9. Giant, Dimitri Tiomkin

 
Wim hield van muziek. Wim, bedankt.

JW

 




Gerelateerde links
 Startpagina

Score 132
Andere artikelen:
De eerste ... deel 3
Wim Mertens - Interview
Wim Verstappen - In memoriam
Jerry Goldsmith - In memoriam
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy