Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Craig Armstrong - Portret
Score 140, 18 12 2007



CRAIG ARMSTRONG - IN CONCERT IN GENT - Verschenen in Score 140, september 2006

Verleden jaar verscheen van de Schotse filmcomponist Craig Armstrong een verzamel-cd getiteld Film Works 1995 – 2005. Dit album biedt een prachtig overzicht van zijn filmcomposities tot en met het succesvolle Ray waarvoor hij begin dit jaar een Grammy ontving. Armstrongs meest recente creatie is de score voor Oliver Stone’s lang verwachte epos World Trade Center. Tijdens het komende Filmfestival van Vlaanderen zal een concert met louter muziek van Armstrong plaatsvinden, en wel op donderdag 19 oktober in de Vlaamse Opera te Gent. De componist zelf neemt dan plaats achter de piano, zijn karakteristieke instrument.

Luhrmann

Craig Armstrongs grote doorbraak was de wervelende musical Moulin Rouge! van de Australiër Baz Luhrmann uit 2001. Score besteedde destijds (nr. 123) aandacht aan zijn prille carrière. Sindsdien heeft hij een reeks indrukwekkende scores geschreven, alsmede klassieke werken en muziek in het populaire genre. Hoewel Baz Luhrmann dan nu eindelijk bezig is met een opvolger voor Moulin Rouge! is het nog niet geheel duidelijk of Armstrong wederom van de partij is (Luhrmanns film over het leven van Alexander de Grote ging op het laatste moment niet door; Oliver Stone ging er destijds met dit project vandoor).

Met The Quiet American uit 2002 bewees Armstrong geen modieuze eendagsvlieg te zijn. De score van deze serieuze, dramatische film munt uit in sombere, gevoelige klanken. Hoewel duidelijk symfonisch getoonzet kent de muziek ook elektronische begeleiding. Het is deze mix van een klassiek en populair muziekidioom die zo kenmerkend is voor Armstrongs muzikale output: weelderige violen en piano worden ritmisch ondersteund door elektronische beats. Toch is het hoogtepunt van deze score een kale versie van het titelthema met slechts pianobegeleiding. Voorts viel de zang van de in eigen land razend populaire Vietnamese zangeres Hong Nhung op waarmee de authenticiteit van de locatie (Vietnam begin jaren ’50) extra werd benadrukt. Armstrong schreef zelf voor haar een liedje voor de aftiteling waardoor dit nummer geen met de haren erbij gesleept liedje was maar uitstekend binnen de gehele score paste.

Voor Love Actually (2003), zijn volgende film, schreef Armstrong enkele liefdesthema’s die cruciale momenten in deze komedie muzikaal begeleidden. De nummers zijn luchtig, romantisch en prachtig georkestreerd, maar dat laatste mag men inmiddels gerust van deze componist verwachten, gezien de sporen die hij als arrangeur en orkestrator op popgebied met Massive Attack en andere acts reeds heeft verdiend. Gezien zijn voorkeur voor dramatische films vormde dit blijspel een aangename zijsprong. Geheel andere koek was The Clearing uit 2004. Voor deze beklemmende thriller die gebaseerd is op de ontvoeringszaak van Gerrit Jan Heijn componeerde Armstrong behalve enkele welluidende begin- en eindtracks muziek die in de concertzaal of thuis wellicht moeilijk toegankelijk is. In de film daarentegen zijn de ambient en spaarzaam georkestreerde klanken zeer toepasselijk en creëren ze een spannende sfeer die in deze trage film zeer gewenst is. Kortom, geen uitbundige composities maar eerder intieme, naar binnen gekeerde fragmenten die als klanktapijten lastig zijn op te voeren in de concertzaal en daarom niet op het programma in Gent staan.

Meesterwerk

In hetzelfde jaar als The Clearing verscheen wellicht Craig Armstrongs meest volwassen en geslaagde creatie tot nu toe: de score voor Ray, de verfilming van het bewogen leven van Ray Charles. Voor deze filmbiografie die boordevol muziek zit, lukte het Armstrong om een rijke, gevarieerde en relatief lange score te schrijven die juist op veelal cruciale momenten in de film de nodige emotionele diepgang wist te geven aan de hoofdpersoon en diens omgeving zoals het indringende Ray’s Theme. Veel gevoelige fragmenten staan er op de soundtrack en daarmee bewees Armstrong eens te meer een voorkeur voor dramatische muziek te hebben. En ook voor Ray is er weer de synthese tussen symfonische structuur enerzijds en elektronische percussie anderzijds, een samengaan dat overigens geen moment storend klinkt. Daarnaast – als eerbetoon aan Ray Charles’ gewaagde crossover van gospel naar meer wereldse, commerciële muziek – maakte Armstrong een synthese van gospel en klassiek die wonderwel uitpakt, ook op de zeer beluisterenswaardige cd.

Waarna het mogelijk tijd werd voor een overzicht van filmcomposities, immers in 2005 zat Armstrong tien jaar in het vak en dan is zo’n overzicht wel op zijn plaats. En luttele maanden na de release van deze overzichts-cd kreeg hij voor Ray alsnog een belangrijke onderscheiding, namelijk een Grammy voor de beste score. Misschien was dit toch ongewild een bekroning voor tien jaar vakmanschap op een terrein dat doorgaans weinig bewandeld wordt.

Na deze in meerdere opzichten muzikale prestatie kwam er voor de in Glasgow woonachtige componist een nieuwe uitdaging in de vorm van Oliver Stone’s visie op 9/11, getiteld World Trade Center. Anders dan men zou verwachten kent deze score nauwelijks uitbundige actiemuziek. Veeleer is sprake van ingetogen klanken. Of van dit indrukwekkende album ook muziek zal worden gespeeld tijdens het concert in Gent moet eenieder maar zelf gaan bekijken en beluisteren. Vaststaat dat het een enerverend muzikaal gebeuren wordt op de negentiende oktober.

Paul S.

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 140
Andere artikelen:
Boekbespreking - The Spectre of Sound
Craig Armstrong - Portret
Anne Dudley - Interview
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy