Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Gabriel Yared - Interview
Score 141, 27 12 2007



GABRIEL YARED - Interview - Verschenen in Score 141, december 2006


Ik zou elke week wel een score kunnen schrijven

Voor Gabriel Yared was 2006 een productief jaar. Allereerst was er de commercieel en artistiek zeer succesvolle Duitse film Das Leben der Anderen van Florian Henckel von Donnersmarck. Met Stéphane Moucha schreef Yared gevoelige muziek voor deze op 2 december jongstleden door de Europese Film Academie tot beste Europese film van het jaar uitgeroepen productie. Op 1 maart aanstaande kunnen we de in het vroegere Oost-Duitsland spelende film (eindelijk) in Nederland gaan zien. Verder dan een nominatie voor de Europese filmprijs kwamen Yared en Moucha helaas niet. Voorts werd afgelopen jaar Yareds samenwerking met Anthony Minghella gecontinueerd met het Engelse romantische drama Breaking and Entering dat volgend jaar eveneens wordt verwacht. Ten slotte was er ook nog een Franse film, namelijk de animatiefilm Azur et Asmar van Michel Ocelot. Of we dit juweeltje over de verbroedering tussen de islamitische en de christelijk wereld in de Nederlandse bioscoop zullen zien, is nog maar zeer de vraag. Over deze drie Europese films sprak Score kort met de Libanees-Franse componist tijdens het afgelopen Filmfestival van Vlaanderen in Gent.


Yared componeerde de muziek voor Das Leben der Anderen niet alleen. Stéphane Moucha was zijn collega. Drukke werkzaamheden voor twee belangwekkende scores lagen ten grondslag aan deze samenwerking. Yared was namelijk al bezig met de score voor Minghella’s Breaking and Entering, die hij samen met de befaamde Engelse technoband Underworld schreef. Na een begin te hebben gemaakt met Das Leben der Anderen kwam Stéphane Moucha opeens in beeld. Yared: ‘Toen vroeg ik een vriend die met mij had gestudeerd aan de Académie Pléiade om mij te komen helpen, niet zozeer bij het componeren maar vooral met het orkestreren. Ik zei tegen hem: ‘Luister, je werkt niet als mijn slaaf, we krijgen allebei een credit.’ Aldus kwam Stéphane erbij, anders had ik de hele film alleen moeten scoren.’ Diplomatiek merkt Yared op dat het weinig zin heeft om te wijzen op zijn aandeel en het aandeel van Stéphane in de uiteindelijke score. 

Waarom koos Florian Henckel von Donnersmarck u uit voor de score?

Ik denk omdat hij niemand anders wilde (lacht). Nee, omdat hij van mijn muziek houdt. Daarnaast heeft hij verstand van muziek en voelde hij zich nogal aangetrokken tot mijn muziek, en dan niet zozeer tot The English Patient maar waarschijnlijk meer tot Camille Claudel. Voor hem was de muziek van deze film vooral muziek, en niet zozeer filmmuziek. Florian kwam in een vroeg stadium al bij me en vertelde me dat de middelen beperkt waren aangezien het een kleine film was. Hij vroeg me toen of ik wilde meewerken en ik antwoordde: natuurlijk. Voor mij is de regisseur belangrijker dan de film. Wanneer ik goed overweg kan met de regisseur, dan geef ik hem mijn ziel, het allerbeste wat ik te bieden heb. Als ik hem niet mag, dan werk ik niet met hem samen, ook al is hij beroemd. Muziek schrijven is bovenal een werk uit liefde dat voortkomt uit de spirituele samenwerking tussen mij en de regisseur – man of vrouw – aan wiens film je het beste van je creatieve vermogens schenkt. Daarnaast begreep Florian dat ik graag vanaf het begin bij een filmproject betrokken wil zijn. Als de opnames voorbij zijn, spreekt een film me niet meer aan, als ware een droom voorbij. Ik lees en praat graag over de film teneinde een sterk beroep op mijn verbeelding te kunnen doen. Soms gaat dat wat te ver, maar het is beter om ver te reiken dan je alleen maar ergens op te richten en al gauw te denken dat je de juiste muziek bij de beelden hebt geschreven. Het klinkt allemaal erg bizar, aangezien ik een film per week zou kunnen scoren, want ik werk erg snel. Om zoveel mogelijk te bereiken, kies ik daarom maar enkele films per jaar. 

Heeft u zich op deze film voorbereid door te lezen over Oost-Duitsland en naar Oost-Duitse films te kijken?

Nee. Wel door naar Florians verhalen te luisteren. Hij is een uitstekend verteller die wonderbaarlijk genoeg ook perfect Frans spreekt! Hij vertelde me over de sfeer in het voormalige Oost-Duitsland en daarnaast legde hij uit waarom hij deze film wilde maken. Steeds als hij het script had herschreven stuurde hij mij een aangepaste versie. Ik had de meeste hoofdthema’s toen al geschreven. Normaal gesproken werk ik altijd zo. Ik begin met het script te lezen en ik overleg met de regisseur. Veel regisseurs praten over de beelden die ze zullen maken en daarmee doen ze een sterk beroep op mijn verbeelding. Soms inspireren deze toekomstige beelden mij meer dan de werkelijke filmbeelden want dan open ik mijn oren en mijn ogen en kijk ik naar de film als onherroepelijk eindproduct en dan is de inspiratie weg. Ik weet niet hoe het komt, maar ik ben nu eenmaal zo.  

Was u ook betrokken bij de opnamesessies? 

Nee, dat was de belangrijkste reden waarom Stéphane erbij was gehaald. Ik had alle hoofdthema’s geschreven en Stéphane verzorgde vervolgens de orkestratie op basis van mijn demo’s die gewoonlijk erg precies zijn, dus daar valt niet veel aan te veranderen. Toen de muziek in Praag werd opgenomen heb ik erg vaak met hem gebeld. Ik was er niet bij omdat ik toen met Anthony Minghella werkte aan Breaking and Entering.

Over Minghella gesproken, u heeft vier keer met hem gewerkt. Kunt u iets vertellen over de samenwerking met hem?

Ik denk dat onze samenwerking mogelijk een van de meest perfecte is. Anthony is een muzikant en als we praten over filmmuziek, over zijn film en over mijn muziek, dan vinden we elkaar als het ware. Als ik een motiefje speel op de piano en het hoort eigenlijk een groot orkest met koor te zijn, dan begrijpt hij mijn bedoeling. Het is dus een waar genoegen voor een componist om te werken met een regisseur die gevoel voor muziek heeft. Heel vaak weten regisseurs alles over film, over optische zaken, het regisseren van acteurs, maar over muziek hebben ze geen verstand en ze weten dan ook niet hoe ze hun muzikale wensen moeten uitdrukken. Hetgeen dan leidt tot een moeizame samenwerking. Anthony en ik zijn echter soulmates. We houden van dezelfde soort muziek, we hebben dezelfde smaak. We aanbidden Bach, maar we houden ook van Bartók en van romantische muziek. En door met hem te werken verbeter ik mijzelf keer op keer. Kijk, dit is de enige regisseur die mij van film naar film heeft meegevoerd en steeds weer is elke film geheel anders dan de vorige. The English Patient was een romantisch epos, The Talented Mr. Ripley was een thriller met weer geheel andere muziek. Cold Mountain is een romantische, typisch Amerikaanse film en Breaking and Entering is een urban film die zich afspeelt in King’s Cross in Londen. Elke film van Anthony voert mij naar een andere plek en vormt steeds een fantastische uitdaging voor mij. Zo beperk ik mij niet tot dezelfde soort films.

Krijgt u genoeg creatieve vrijheid van hem?

Ja, heel veel, maar niet alleen dat. Als ik een leuke inval heb, dan zegt hij: ‘Ben je gek, dat kan niet.’ Maar als hij dan in de montagekamer is, onderzoekt hij mijn voorstel toch en soms raakt hij ervan overtuigd en neemt hij het over. We werken samen als twee broers. Vaak gedragen regisseurs zich hooghartig of zelfs arrogant. Ze zijn van mening dat componisten zich onderdanig moeten opstellen en hun moeten voorzien van de muziek die zij willen. Anthony en ik begrijpen elkaar volledig. We verleggen onze grenzen steeds weer.  

Wat kunt u vertellen over Azur et Asmar?

Het is een animatiefilm van Michel Ocelot die eerder Kirikou maakte. Ik heb veel animatiefilms gedaan: Gandahar van René Laloux en 113 afleveringen van filmpjes met Ernest de Vampier. Toen ik Michel Ocelot ontmoette, wilde hij aanvankelijk niet meer dan tien minuten muziek. Ik vertelde hem echter dat hij me maar gewoon moest laten componeren. Zoals ik al zei wil ik er graag vanaf het begin bij zijn. Bij animatiefilms is dat nu eenmaal belangrijk en aldus stuurde ik hem demo’s met mijn composities en toen konden ze beginnen met de animatie. In de eerste plaats had hij een hoofdthema nodig wat ik best lastig vond. Het ging om een slaapliedje dat ik componeerde op basis van het storyboard, dus nog voordat er überhaupt werd gefilmd. Naderhand stuurde ik hem nog meer demo’s zodat ze verder konden met de film. Uiteindelijk hadden we niet tien minuten muziek, zoals het oorspronkelijk zijn bedoeling was, maar 40 minuten.

Is componeren voor een animatiefilm anders dan voor een film met echte personen?

Nee, dat vind ik niet. Zowel de hoofdfiguren als de animatie van Azur et Asmar zijn juist heel erg realistisch. Voor mij betekende de film niet een stapje terug, maar eerder een stap naar voren omdat ik ook het thema van de film erg belangrijk vind. Ik ben geboren in Beiroet en opgegroeid in het Midden Oosten, ik ben geschoold door de Jezuïten en westerlingen, vervolgens ging ik naar Brazilië en uiteindelijk naar Frankrijk. Ik ben dus, zeg maar, zowel Azur als Asmar. Met mijn muziek wilde ik ook uitdrukken hoeveel belang ik hecht aan eenheid in deze wereld. Hoezeer ik extremisme verafschuw en ik ervan overtuigd ben dat elk individu uniek is. Precies dat is de boodschap van de film.

Paul S.

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 141
Andere artikelen:
Piet Goddaer/Ozark Henry - Interview
Rocket Cinema Festival - Verslag
Boekbespreking - De stem van de natuur
Basil Poledouris - In memoriam
Gabriel Yared - Interview
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy