Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Rocket Cinema Festival - Verslag
Score 141, 27 12 2007



Heerlijk loungen bij Play Time - Verschenen in Score 141, december 2006


Rocket Cinema Festival brengt nieuwe filmmuziek bij bestaande films

Een nieuwe score bij een oude film. Het concept is bekend en krijgt regelmatig een andere invulling. Stichting Film in Concert brengt alweer sinds jaren oude films in de concertzaal met een live door een concert uit te voeren score, bestaand of zelfs nieuw. Anders dan deze op klassieke leest geschoeide scores presenteerde het Amsterdamse Rocket Cinema Festival dit najaar oude films die door uiteenlopende artiesten werden voorzien van een nieuwe score. Het festival liftte mee op het Dance Event dat toen in de hoofdstad plaatsvond en wereldwijde aandacht kreeg. Score sprak met de organisatie van het festival en met het duo The Easy Aloha’s die Play Time van Jacques Tati een nieuw muzikaal jasje gaven.

Old Films – New Music!, het concept van het festival, is afkomstig uit Londen. Hier vond tien jaar geleden al een dergelijk festival plaats. Dit concept werd de afgelopen jaren in Nederland eens per jaar toegepast en met het festival van afgelopen oktober lijkt een nieuw evenement te zijn geboren. De reacties van de toeschouwers waren in ieder geval enthousiast ondanks het risico om bestaande scores door nieuwe, eigentijdse variaties te vervangen.

Zwembad

Vijf dagen lang vonden er door geheel Amsterdam filmvertoningen plus live gespeelde muziek plaats. Van Tampopo en The Trip tot Metropolis en Play Time, maar ook een voorstelling van Jaws in het water. Die laatste vond onder leiding van dj Alec Smart plaats in het Zuiderbad, waar het publiek snorkelend op zoek kon gaan naar de echte haai. De meeste voorstellingen vonden plaats in poptempel Paradiso. Een voorstelling was er in Bellevue Cinerama. Hier bracht het dj-duo The Easy Aloha’s hun muzikale versie van Play Time ten gehore.

The Easy Aloha’s bestaan uit Gerard Janssen (39) en Bas Albers (38). Hun voorkeur ligt vooral bij vroege synthesizermuziek en verder onder meer bij filmmuziek uit de jaren ’60 van Ennio Morricone, John Barry en ook Piero Umiliani. Gevraagd of hij regelmatig naar filmmuziek luistert, antwoordt Bas: ‘Meestal niet een hele cd, maar wel af en toe nummers die langskomen.’ Gerard heeft de laatste tijd veel naar Bollywoodmuziek geluisterd: ‘En ik vind ook die dingen van John Barry helemaal te gek hoor. En trouwens Ennio Morricone …’ Bas: ‘Het is het geluid van veel van die kleine stukjes die mooi klinken en wat je eindeloos kunt herhalen, dat zijn vaak bij die films van James Bond de geluiden waar wij echt van houden. Er zit iets raars in maar het loopt lekker en het is niet direct storend.’

Morricone

Over de werkwijze van Barry en Morricone vertelt Gerard: ‘Het lijkt me heerlijk als je met een orkest kan werken, zoals John Barry of Ennio Morricone dat konden doen. Met vocalisten en al die koortjes die je kan opnemen. Dat is iets dat wij niet kunnen doen. Zoals bij John Barry, dat je gewoon een themaatje hebt en dat over vier minuten uitgesponnen wordt. En dat er op gegeven moment weer een laag bijkomt en dat je denkt: nou kan het niet nog hoger, nou komt er weer iets bij, een koor of een toeter. Daar is hij een meester in, die dramatiek in die klanken. Bij Morricone natuurlijk ook, dan is daar zo’n dwarsfluit, daar wordt overheen ge…… (blaast). Daar wordt niet gemusiceerd eigenlijk, maar keihard eroverheen geblazen, de gitaar wordt keihard aangeslagen. Heel dramatisch en inderdaad met heel veel muzikaal gevoel. Morricone wist alles van muziektheorie en hij ging op een heel gevoelige manier daarmee om. En dat is wel een eigenaardige combinatie, die zie je bij filmcomponisten vaker dan buiten de film. Ze maken een soort cues met popmuziek maar dan wel met een compleet symfonieorkest en koren, te gek is dat.’

The Easy Aloha's: Gerard Janssen(l) en Bas Albers

De organisatie van Rocket Cinema kwam bij hen met Play Time (1967) omdat men een hele mooie 70mm-kopie had. Gerard: ‘Die dingen van Tati passen wel heel erg bij de muziek waar wij van houden, zeg maar een beetje muziek van de toekomst, uit de jaren ’60.’ Voor Play Time stelden zij een score samen die veelal ritmisch van aard was waardoor de op zich trage film vaart kreeg wat de totale speelduur van ruim twee uur aanmerkelijk leek te verkorten. Gerard: ‘Ik denk dat het er iets makkelijker ingaat omdat er meer muziek bij zit. Bij het origineel zit vrij weinig muziek.’ Tati was overigens geen onbekende voor hen. Bas: ‘Die vroegere films van Tati waren ook wel boeiend, maar Play Time is toch wel een vrij waanzinnige film. Het is heel leuk om daar – zonder er een slapstick van te maken – de muziek bij te doen.’

Play Time kent weinig dialoog. Volgens Gerard is het meer omgevingsdialoog. Bas is dan ook van mening dat de dialogen niet echt bedoeld zijn om naar te luisteren. Vandaar dat enkele liedjes in de voorstelling werden gebruikt zoals Bacharach’s What the World Needs Now Is Love tijdens de chaotische restaurantscène aan het einde van de film als een van de vrouwelijke gasten de piano bespeelt.

Werkwijze

Op de vraag of dit hun eerste score is, antwoordt Gerard: ‘Voor korte filmpjes hebben we wel muziek gemaakt. Maar op zo’n manier dat je inderdaad met cues werkt.’ Over hun werkwijze bij de korte filmpjes vertelt Bas: ‘Allereerst maken we een kleine beschrijving van wat er ongeveer gaat gebeuren. En wij draaien er dan nummers bij, dan begint het filmpje en dan denk je: o.k., daar gaat ie. Sommige nummers passen wonderwel, andere nummers slaan echt helemaal de plank mis. Of je zoekt een nummer en dan kan je het niet vinden. Nou, dit dan maar en dat blijkt er dan bij te passen. En dan is het wel heel grappig om te merken dat het zo raar kan werken bij film. Dat dan onverwachte dingen heel mooi kunnen werken.’

Bij Play Time werkten de Aloha’s met de dvd die ze thuis eerst ripten. Vervolgens zetten ze hun muziek er in Q-base, een muziekprogramma, bij. Daarna linkten de technici van het festival de film met de dvd, teneinde te voorkomen dat film en muziek uit elkaar gingen lopen. Tijdens de voorstelling diende het duo alles in de gaten te houden en de balans tussen het achtergrondgeluid en hun geluid te regelen. En desgewenst plaatjes te draaien, eventueel als reactie op het publiek. Gerard: ‘Dat is eigenlijk wat je als disc jockey ook doet. Dat je probeert de stemming aan te voelen en daar wat mee te doen. Ik denk dat we heel erg de sfeer van de beelden in een bepaalde richting duwen.’

Over een toekomst in de filmmuziek valt nog weinig te zeggen. Gerard: ‘Froukje Tan heeft ons gevraagd om volgend jaar een gedeelte van een soundtrack te maken voor een film.’ Bas benadrukt dat het dan gaat om een nog te maken film en niet om een bestaande zoals Play Time. Gerard ten slotte: ‘Misschien als dit goed bevalt, dan gaan we dit het volgend jaar weer doen.’ 

Paul S.


Gerelateerde links
 Startpagina

Score 141
Andere artikelen:
Piet Goddaer/Ozark Henry - Interview
Rocket Cinema Festival - Verslag
Boekbespreking - De stem van de natuur
Basil Poledouris - In memoriam
Gabriel Yared - Interview
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy