Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Cd-recensies
Score 146, 29 02 2008



KINGS ROW + THE SEA WOLF

FSM Vol. 10 No. 15
Cd 1: 12 tracks, 75 min.
Cd 2: 16 tracks, 57 min.

Twee scores van de hand van een der groten uit Hollywoods gouden jaren, daarmee verraste Film Score Monthly eenieder eind 2007, het jaar waarin Erich Wolfgang Korngolds dood een halve eeuw achter ons ligt.

Kings Row kent een overrompelend begin als het hoofdthema weerklinkt, het thema van het stadje waar de film zich anno 1900 afspeelt. Gedurende de hele score duikt het thema steeds weer op om te eindigen in een daverende finale. En alsof dat nog niet genoeg is, wordt de finale nog eens herhaald. Zo groots klinkt grootse filmmuziek. En met recht mag hier worden gesproken van imposante filmmuziek want dit triomfantelijke, positieve thema is werkelijk adembenemend en van enorme invloed op volgende filmcomponisten geweest. Daarmee is deze score evenals deze dubbel-cd er een van de superlatieven. De gehele score krijgen we te horen, in totaal ruim 84 minuten voor een 127 minuten durend epos. De muziek werd niet alleen gecomponeerd door grootmeester Korngold, hij dirigeerde de score ook. En aldus horen we de muziek zoals hij die destijds wilde laten klinken.

Korngold trok alle registers open voor deze film die hem na aan het hart lag. Enerzijds stond het drama bol van conflicten, passie en romantiek, anderzijds speelde een niet onbelangrijk gedeelte zich af in het Wenen uit zijn prille jeugdjaren. Een kolfje naar zijn hand dus: we horen een robuuste score die rijk aan thema´s, stemmingen en melodieën is. Naast zoetgevooisde violen die de ultieme romantische muziek dicht benaderen, zijn er de veelvuldige momenten van spanning, dood en pathos zoals de beroemde scène met Ronald Reagan voor en na zijn treinongeluk. Alle welhaast denkbare gevoelens die het leven in een plattelandsstadje kenmerken, passeren de revue: van vreugde tot verdriet, van het leven en van de dood. Los van de film doet de muziek denken aan het Wenen van eind negentiende eeuw, de tijd van de Neoromantiek waarin Korngold gepokt en gemazeld is, een stijl die ten tijde van Kings Row (1942) nog volop in zwang was in Hollywood.

Opvallend aan de score is de lengte van de in totaal dertien tracks. Die duren gemiddeld zes à zeven minuten en vormen op zich steeds een afgeronde passage in de film. Deze fragmentarische opdeling van de score is ook kenmerkend voor de opbouw van de film die als voorloper van films als Peyton Place en de hedendaagse soaps kan worden gezien. De wederwaardigheden van Kings Row hebben een legendarische muzikale omlijsting gekregen die destijds geen Oscarnominatie kreeg. Een nog steeds beruchte omissie die deze prachtuitgave enigszins goed probeert te maken.

Voordat Korngold begon met de score voor Kings Row schreef hij de muziek bij The Sea Wolf (1941), een verdienstelijke verfilming van de roman van Jack London die zich in de wereld van de zeevaart afspeelt. Dit is geheel andere koek: al vanaf de eerste tonen horen we duistere, mysterieuze muziek. Hier gaat een enorme dreiging vanuit en dat geldt tevens voor de rest van de ruim 47 minuten durende score. The Sea Wolf was Korngolds eerste niet-historische film en dat hoor je ook wel aan de muziek: veel actie met soms een film-noir-doem erdoorheen. Een lang liefdesthema is een uitzondering op deze wervelende score. De gehele score overziend is hier sprake van een continue stroom muziek. Kortom: deze uitgave van het FSM-label is wederom een indrukwekkend product hetgeen door een dik en zeer informatief boekje nog eens wordt benadrukt.

PS

PERSÉPOLIS
EMI 099951436728
24 tracks, 46 min.

Persépolis is een Franse animatiefilm die in eigen land een groot succes was en nu ook in het buitenland de aandacht trekt. Zoals het een hedendaagse animatiefilm betaamt, hoort er een aansprekende score bij en dat is bij Persépolis niet anders. Voor nieuwkomer Olivier Bernet is deze score de eerste voor een lange film. (Zijn eerste score schreef hij voor de korte film Raging Blues uit 2004.) We horen 24 veelal korte nummers die veel weg hebben van liedjes, een kenmerk trouwens van veel animatiescores zoals het succesvolle Ratatouille vorig jaar. De cd begint met het hoofdthema dat later onder andere in de gedaante van een mars (Marche persane) terugkeert. Behalve deze mars schreef Bernet muziek in diverse genres: we horen Teheran disco, veel instrumentale nummers, oriëntaalse muziek, avant-garde nummers, maar ook heavy metal met zang (Master of the Monsters). Een ander vocaal nummer – en meteen de langste track – is een rustige uitvoering van Eye of the Tiger van Survivor (oorspronkelijk bedoeld voor Rocky III). Bernet laat het nummer uitvoeren door een strijkje met een vrouwenstem en in zijn soberheid valt op dat Eye of the Tiger een in wezen boeiende compositie is. Behalve veel strijkers en een klagend orgeltje horen we veel etnische instrumenten wat niet verwonderlijk is voor een film die zich in Iran afspeelt. Veel van deze instrumenten worden door Bernet zelf bespeeld. Persépolis is een speelse, veelal meeslepende, ontroerende, maar ook humoristische score die ook buiten de film prettig te beluisteren valt. Bernet is een nieuw talent dat we hopelijk nog vaak zullen horen. Voor deze score ontving hij onlangs een Césarnominatie.

PS

ALEXANDRE DESPLAT DOUBLE BILL

 

LUST, CAUTION (SE, JIE)
Decca 1746371
24 tracks, 60 min.

Alexandre Desplat heeft een productief jaar achter de rug. Zes scores zagen het licht, waaronder deze voor regisseur Ang Lee. Lust, Caution bevat mogelijk met Wong Chia Chi´s Theme het mooiste thema van 2007. Wong Chia Chi is de vrouw die verliefd wordt op de met de Japanners collaborerende bureaucraat (Tony Leung) en vervolgens probeert hem te manipuleren. Het melancholieke nummer zou ook als liefdesthema kunnen fungeren aangezien het gedurende de film steeds weer opduikt en naast liefde ook gevoelens van lust (lees: dreiging) oproept. Zoals zo vaak bij Desplat is het nummer eenvoudig qua opbouw evenals uitvoering, met een hoofdrol voor de piano. Een andere hoofdrol is weggelegd voor de strijkers – eveneens kenmerkend voor de Fransman – die menig track domineren en haast ongemerkt een sinistere dimensie geven. De gehele score kent deze dreiging, wat gezien het onderwerp van de film – geweld (oorlog) en lust (seks) – niet verwonderlijk is. Ten slotte weet Desplat enkele nummers een Chinese klankkleur te geven; geen onnodige verdienste voor dit erotische oorlogsdrama dat zich afspeelt in China ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. 

 

THE GOLDEN COMPASS
New Line Records 39101
26 tracks, 73 min.

Muziek maken voor een fantasyfilm vol actie, vaart en special effects is voor menig filmcomponist een aantrekkelijke uitdaging. Alexander Desplat werd aangezocht voor The Golden Compass de score te maken en hij heeft zich voorbeeldig van deze taak gekweten. Desplat schrijft in het cd-boekje over de droomwereld die schrijver Philip Pullman heeft gecreëerd en waarop hij zijn verbeelding kon loslaten. Voor zijn score kon hij beschikken over een groot orkest, dito koor en topstudio Abbey Road in Londen. Een ideale startpositie dus. Desplat pakt flink uit met enkele wervelende thema´s die de wonderlijke scènes muzikaal tot grote hoogte brengen. Na het ingehouden uitgevoerde hoofdthema weerklinkt vol vaart en dynamiek Sky Ferry dat het feitelijke hoofdthema lijkt. Zoals we van een grootse fantasyscore mogen verwachten, is de muziek avontuurlijk, weids en regelmatig mysterieus te noemen. Dat zijn dan veelal traditionele klanken, maar Desplat schuwt in meer intieme scènes het excentrieke niet wanneer de piano naakt en weifelend klaagt. Gezien de doelgroep van de film wordt het nergens al te angstaanjagend zodat de Epilogue triomfantelijk en geruststellend weerklinkt. Dat daarna Kate Bush de cd afsluit met een hymne voor Lyra (het jonge meisje dat de eigenlijke hoofdpersoon is) is geen bezwaar, want het nummer past zowel qua sfeer als thema prima bij de score. Echt vernieuwend en allerwegen geslaagd is The Golden Compass niet, maar Desplat laat zien dat hij dit genre ook aankan.

PS

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 146
Andere artikelen:
Fons Rademakers - Filmmuziek niet te overheersend
Oscar 2008 - Adembenemende muziek van Marianelli
Cd-recensies
Boekbespreking - Hitchcock´s Music
Boekbespreking - Morricone
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy