Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Oscar 2008 - Adembenemende muziek van Marianelli
Score 146, 29 02 2008



OSCAR 2008

LUISTEREN NAAR ADEMBENEMENDE MUZIEK VAN DARIO MARIANELLI

Zou de Oscaruitreiking wel doorgang hebben gevonden als in plaats van de scenarioschrijvers alle muzikanten, componisten en tekstschrijvers in Hollywood zouden hebben gestaakt? Zover is het niet gekomen. In ieder geval was de staking van scenarioschrijvers net op tijd voorbij zodat het grote Oscarfestijn plaats kon vinden en Hollywood opgelucht toch zichzelf kon fêteren. Misschien uit solidariteit met de stakende schrijvers hielden de prijswinnaars hun speeches opvallend kort of klonken hun dankwoorden zelfs ongeïnspireerd. Waren dit de spreekwoordelijke naweeën van de staking? Feit is dat de gehele show een wat fletse indruk maakte, juist vanwege het ontbreken van verbaal vuurwerk. Wat de categorie muziek betreft, bleek de zwaar getipte componist Dario Marianelli ook de uiteindelijke gelukkige. Zoals altijd kijkt Score terug op het Oscargebeuren en onderzoeken we of de bekroning van Marianelli (foto) een terechte was. Of niet natuurlijk.

Belang

Trouwens, als alle muziekmensen inderdaad hadden gestaakt ten tijde van de Oscaruitreiking, dan had de organisatie natuurlijk muziek van cd of met behulp van de computer kunnen gebruiken, maar het zou de show wel erg statisch hebben gemaakt, want er gaat niets boven een live concert onder leiding van Bill Conti die veelal à l´improviste korte stukjes herkenningsmuziek inzet om een film of een acteur/actrice snel en treffend te introduceren. Zonder woorden en muziek zijn beelden blijkbaar niet voldoende om de boodschap over te dragen. Hoe dan ook, de door presenter Amy Adams (ster van de populaire musical Enchanted) aangehaalde voorbeelden van ingeburgerde filmmuziekfragmenten (de haai uit Jaws, de buitenaardse wezens uit Close Encounters of the Third Kind en de triomf van Rocky) waren wat erg voor de hand liggend, maar desalniettemin onderstreepten ze voor een groot publiek het onmiskenbare belang van goede filmmuziek. Muziek die terstond bekende beelden voor de geest haalt.

Of 2007 de annalen in zal gaan als een belangwekkend jaar voor de filmmuziek, valt moeilijk te zeggen als je nog niet alle (belangwekkende) films uit dat jaar hebt gezien en gehoord. Vaststaat dat de vijf door de Academy genomineerde scores een betrekkelijke afspiegeling van de weelde is, van welk filmjaar dan ook. Tegenover de vijf uitverkoren scores staan dan meteen vijf genegeerde scores. Want waar waren There Will Be Blood, Zodiac, Eastern Promises, La môme (La vie en rose), Into the Wild en No Country for Old Men? En waar was – net als vorig jaar – John Williams? En wat te denken van Mark Isham met liefst zeven scores vorig jaar waaronder het indrukwekkende In the Valley of Elah? En was er geen interessante filmmuziek uit niet-westerse landen? There Will Be Blood en Into the Wild waren om verschillende redenen niet verkiesbaar en in No Country for Old Men zit amper muziek (van Carter Burwell). En Williams maakt al enkele jaren geen muziek, maar keert later dit jaar met Indiana Jones terug in de arena. Dus allemaal opgepast volgend jaar!

Internationaal

Een buitenstaander die de namen van de vijf genomineerden onder ogen zou krijgen, zou de indruk kunnen krijgen met allemaal Italianen van doen te hebben. Inderdaad zijn Beltrami, Giacchino en Marianelli allemaal Italiaanse namen en voeg daar Iglesias aan toe en het lijkt om Europese wielrenners te gaan. Niets is minder waar: Beltrami en Giacchino zijn Amerikanen en Marianelli is weliswaar Italiaans, maar woont alweer zo´n twintig jaar in Londen. Filmmuziek is zo uiteindelijk toch vooral een Hollywoodaangelegenheid met een stevige bijrol voor Engeland. Zo werden drie genomineerde scores in Hollywood opgenomen (Michael Clayton, Ratatouille en The Kite Runner (ook deels in Madrid)). Atonement en – verrassend – 3:10 to Yuma werden in Londen opgenomen. Of de opnamelocatie de doorslag heeft gegeven bij de uiteindelijke verkiezing mag worden betwijfeld. Iets internationaler ging het er bij de categorie Liedje aan toe. Hier wonnen twee Europeanen verrassend de prijs ten koste van de overmacht van de drie genomineerde liedjes uit Enchanted en een liedje uit de muzikale film August Rush. Outsiders Glen Hansard en Markéta Irglová (beiden op de foto) konden met een beeldje teruggaan naar Ierland (Irglová komt oorspronkelijk uit Tsjechoslowakije). Ze wonnen met Falling Slowly uit de Ierse film Once. Werkelijk alles aan het liedje (ook de uitvoering) ademde eenvoud uit; de YouTube-generatie is in aantocht. Dat Irglová alsnog mocht terugkeren op het podium om haar zegje te doen sprak ook boekdelen.

Net als de afgelopen jaren onderzoekt Score nauwgezet welke van de vijf genomineerde scores de beste is teneinde de keuze van de Academy te onderstrepen, of niet natuurlijk. Om de zoektocht naar de beste score enig houvast te geven, speelden dit jaar de criteria variatie en vernieuwing een voorname rol. Opvallend aan vier van de vijf genomineerde scores is overigens de relatief korte duur: behalve Ratatouille duren alle scores grofweg 40 tot 45 minuten. In andere jaren is dat wel anders geweest. Betekent minder dan meer?



DE VIJF GENOMINEERDE SCORES

ATONEMENT – DARIO MARIANELLI

Algemeen: het gouden trio slaat terug en ditmaal raak. Zo zou je de samenwerking van Joe Wright (regisseur), Dario Marianelli (componist) en Jean-Yves Thibaudet (uitvoerende op de piano) kunnen noemen. Aan dat trio mag nu celliste Caroline Dale worden toegevoegd. Zij steelt op de soundtrack van Atonement met haar indrukwekkende spel stiekem de show. Marianelli´s andere films van 2007 waren onder meer Goodbye Bafana en The Brave One. Vergeleken met deze films is Atonement veruit zijn meest inspirerende score van 2007.

Variatie: de score kent enkele thema´s die opvallen door hun melodieuze kracht evenals hun deels serieuze, deels jachtige klankkleur. De hele film kent een onderhuidse spanning en Marianelli weet die heel voelbaar te maken met symfonische muziek. Daarbij bestrijkt hij een breed palet aan emoties: van ingehouden hartstocht naar overweldigende eruptie. Het gebruik van de piano en de cello (beide hoofdrollen) is uitnemend. Een bijzondere vermelding verdient het nummer Elegy for Dunkirk waar de cello ons luisteraars met een groot orkest op de achtergrond door de hel van Duinkerken voert.

Vernieuwend: Marianelli gebruikt het getik van de schrijfmachine vanaf de eerste noten als leidmotief. Vernuftig laat hij dit tikken overgaan in het ritme van enkele sleutelthema´s en daarmee bepaalt het getik ook het ritme van de film. Voor de rest is dit een grotendeels romantisch getoonzette score die bij elke nieuwe beluistering weet te boeien.

Technische gegevens: 15 tracks, 50 minuten. De cd eindigt met Debussys Clair de Lune. In totaal bestrijkt de originele score daarmee 45 minuten.

Oscarhistorie: dit is de tweede nominatie voor Marianelli. Twee jaar geleden kreeg hij voor Pride & Prejudice zijn eerste nominatie.

THE KITE RUNNER – ALBERTO IGLESIAS

Algemeen: de Spaanse meester-componist schreef een Afghaanse score. Wie nietsvermoedend de originele score beluistert, denkt naar muziek van een plaatselijke componist te luisteren. Maar daarvan is geen sprake. Iglesias lijkt erin te zijn geslaagd authentieke klanken te hebben geschreven, hetgeen een gewaagde onderneming mag heten. Samen met de vijf “echte” Afghaanse liedjes vormt de score een hechte eenheid.

Variatie: Iglesias schreef relatief veel thema´s met als onbetwist hoogtepunt het thema van Hassan. Zoals we van hem gewend zijn, onderscheiden de composities zich door hun melodieuze karakter en de instrumentkeuze. Dit keer horen we veel tokkelinstrumenten, niet alleen etnische instrumenten maar ook de akoestische gitaar, mogelijk Iglesias´ meest herkenbare instrument. Gezien de inhoud van de film klinkt de score veelal serieus en een enkele keer erg ontroerend.

Vernieuwend: Iglesias is binnen de filmmuziek een van de pioniers op het gebied van de wereldmuziek. Bij The Constant Gardener experimenteerde hij reeds naar hartenlust hiermee. De combinatie van westerse (symfonische) en oosterse muziek gaat hem goed af. Het gebruik van oosterse blaas- en tokkelinstrumenten evenals percussie dient vermelding.

Technische gegevens: 21 tracks, 62 minuten. De cd bevat vijf liedjes van Afghaanse en andere oosterse muzikanten. De originele score duurt ongeveer 45 minuten.

Oscarhistorie: The Kite Runner is na The Constant Gardener uit 2005 de tweede nominatie voor Alberto Iglesias.

MICHAEL CLAYTON – JAMES NEWTON HOWARD

Algemeen: liefst zes films met muziek van James Newton Howard verschenen afgelopen jaar in de bioscoop. Welke van de zes is dan de beste? Bij een vakman als Howard is onderhand alles van grote klasse, zou je kunnen zeggen. Waarom koos de Academy dan voor Michael Clayton? Omdat deze film veel nominaties kreeg in andere categorieën? Vast niet, want dat zou betekenen dat Howard meelift op het succes van deze film en daarvoor is hij een te briljante vakman.

Variatie: binnen een half uur werkt Howard toe naar een kookpunt van muzikale emoties. Daarna sluit een coda van een minuut of acht de score af. In de aanloop naar de climax horen we klanktapijten met weinig melodieën. In de coda horen we eerst minimal music en daarna symfonische klanken. Veel variatie zit er niet in de score, belangrijker is het oproepen van sfeer en spanning.

Vernieuwend: vergeleken met de andere vier genomineerde scores is dit een bijzonder product. Dit is geen traditionele, symfonische score maar eerder een compositie van 38 minuten die aanzwelt, explodeert en uitdooft en waarbij de rol van percussie en elektronische beats benadrukt moet worden. Howard is niet de eerste die dergelijke muziek schreef, maar in Academy-kringen is dit wel uniek te noemen.

Technische gegevens: 13 tracks, 38 minuten. De gehele cd bestaat uit muziek van Howard.

Oscarhistorie: dit is alweer de zevende nominatie voor Howard. De vorige ontving hij voor de scores van The Prince of Tides (1991), The Fugitive (1993), My Best Friend´s Wedding (1997) en The Village (2004). Daarnaast ontving hij twee nominaties voor liedjes, te weten Look What Love Has Done uit Junior (1994) en For the First Time uit One Fine Day (1996). Beide liedjes schreef hij met anderen samen.

RATATOUILLE – MICHAEL GIACCHINO

Algemeen: Giacchino heet al jaren een veelbelovend talent te zijn wat hij met series als Lost en films als The Incredibles bekrachtigde. Ratatouille betekent zijn definitieve doorbraak.

Variatie: de melodie van het liedje Le festin (had een liedjesnominatie verdiend) duikt regelmatig op in de score. Daarnaast is er een reeks composities die als het ware in de vorm van liedjes de revue passeert. De vele bits & pieces geven de film een welkome vaart, daarnaast kleuren ze de beelden, vooral de dialoogloze sequenties. Giacchino put uit een rijke verzameling stijlen: van swing, jazz, musical tot klassiek. Als een rollercoaster denderen de composities achter elkaar door …..  

Vernieuwend: nauwelijks, want eigenlijk grijpt Giacchino terug op beproefde voorbeelden van weleer om actie, vaart en humor op te roepen. Hij is eerder een handige componist die allerlei stijlen en genres gebruikt en hier een cocktail van maakt die zeer aanstekelijk klinkt, met als hoogtepunt de End Creditouilles. In ieder geval is dit een score die niet somber maakt, nee hij werkt juist stimulerend en maakt bovenal vrolijk.

Technische gegevens: 24 tracks, 62 minuten. Buiten het liedje Le festin (gezongen door Camille) bevat de cd iets minder dan 60 minuten pure filmmuziek.

Oscarhistorie: dit is Michael Giacchino´s eerste nominatie. 

3:10 TO YUMA – MARCO BELTRAMI

Algemeen: Marco Beltrami werd jarenlang geassocieerd met horrormuziek. De laatste jaren komt daar verandering in. Het resultaat is deze eerste Oscarnominatie voor de remake van de befaamde, gelijknamige western uit 1957. Met deze nominatie lijkt een eerste erkenning een feit.

Variatie: de score kent een sterk hoofdthema dat meteen doet denken aan Morricone, maar erg is dat niet. Beltrami schreef een score rijk aan melodieën en zelfs muziekeffecten. Daarnaast is de instrumentkeuze verrassend te noemen met een onvermijdelijke hoofdrol voor de akoestische gitaar. Met zijn muziek wekt hij constant veel spanning op (Barn Burn), vrolijke of rustige nummers zijn er nagenoeg niet, maar dat zal niemand verbazen bij deze western die in wezen een thriller in westerngedaante is. 

Vernieuwend: daarvan is weinig sprake omdat de score toch erg klinkt als Morricone´s Leone-scores. Desondanks heeft Beltrami een meeslepende score geschreven waarnaar het altijd prettig luisteren is, ook zonder de film gezien te hebben (waarom is hij in zowat geheel Europa uitgebracht, maar (nog) niet in de Benelux?). 

Technische gegevens: 21 tracks, 47 minuten. De gehele cd bestaat uit muziek van Beltrami.

Oscarhistorie: dit is de eerste nominatie voor Marco Beltrami.


DE WINNAAR …

Op de vijf genomineerde scores valt elk jaar wel wat aan te merken. Zo zijn er sterke en minder sterke jaren. De oogst van dit jaar was misschien iets magerder dan die van voorgaande jaren. Variatie in compositie was er over de hele linie zeker, maar qua vernieuwing viel het toch wat tegen. Eerder op handige wijze gebruikten de componisten oude stijlen of meer of minder bekende genres om hun creaties te verlevendigen. Daarnaast kan zonder meer worden vastgesteld dat de vijf genomineerde scores vakkundig werden gemaakt, waardoor ze als compositie en ook technisch gezien prima in orde waren. Ook is het thuis prettig luisteren naar de scores, hoewel Michael Clayton mogelijk hiervoor wat meer inspanning vereist. Als er dan toch een score moet worden beloond voor zijn vernieuwende dimensies, dan komt Atonement hiervoor het meest in aanmerking. Dit is misschien geen echt baanbrekende muziek, toch kent de score enkele sterke kanten die hem boven de andere verheffen zoals het tikkende ritme, enkele knap geconstrueerde composities en bovenal het samenspel van de piano en de cello tegenover het orkest. Dario Marianelli sprak in zijn dankwoord onder meer over het talentvolle team dat voor deze film verantwoordelijk is geweest en waarvan hij deel mocht uitmaken. Eenzelfde teamwerk kenmerkt de uitvoering van zijn score: talentvol, geïnspireerd en bovenal ontroerend. En, niet onbelangrijk: adembenemende muziek, steeds weer.

PS

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 146
Andere artikelen:
Fons Rademakers - Filmmuziek niet te overheersend
Oscar 2008 - Adembenemende muziek van Marianelli
Cd-recensies
Boekbespreking - Hitchcock´s Music
Boekbespreking - Morricone
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy