Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Mychael Danna - Portret
Score 144, 12 04 2008



MYCHAEL DANNA, eregast in Gent - Verschenen in Score 144, september 2007

Canada kent natuurlijk topcomponist Howard Shore die een tandem vormt met landgenoot David Cronenberg. Een andere vooraanstaande Canadese componist is Mychael Danna die al twee decennia een vruchtbare samenwerking kent met een andere eminente landgenoot: regisseur Atom Egoyan. Danna werkt sinds de jaren ’90 ook in andere landen en met tal van regisseurs van naam zoals Ang Lee en Mira Nair. Liefst in twee categorieën is hij dit jaar genomineerd voor de World Soundtrack Awards in Gent. Aansluitend aan deze uitreiking op 20 oktober aanstaande is hij eregast tijdens het zogenoemde WSA-concert waar werk van hem zal worden opgevoerd. Als klap op de vuurpijl verscheen eerder dit jaar zelfs een boek dat geheel gewijd is aan één enkele score van hem: The Ice Storm. Tijd voor een blik op twintig jaar kwalitatief hoogstaande filmmuziek van een componist die weigert vast te roesten op eerder begane muzikale paden.
   Atom Egoyan (l) en Mychael Danna (r)

Egoyan

Allerwegen wordt Mychael Danna geroemd vanwege zijn bekwaamheid westerse, veelal minimal muziek te combineren met etnische muzieksoorten. De ontwikkeling van Danna als kompaan van Atom Egoyan vanaf hun eerste samenwerking (Family Viewing uit 1987) is opmerkelijk te noemen. Van bescheiden minimalcomponist die steeds weer experimenteerde met muzieksoorten en exotische instrumenten binnen de samenwerking met Egoyan evenals andere regisseurs uit diverse landen ontwikkelde hij zich tot een componist die de kunst van het scoren feilloos beheerst. Vandaag de dag is hij een veelgevraagd vakman die zich diverse genres heeft eigen gemaakt: van kleine, artistieke films tot overweldigende, internationale producties. De afgelopen twaalf maanden verschenen wereldwijd zes films met scores van zijn hand in de bioscopen.

Mychael Danna werd op 20 september 1958 geboren in Winnipeg. Hij studeerde compositie aan de universiteit van Toronto. In 1985 won hij de Glenn Gould Composition Scholarship. In de theaterwereld van Toronto kwam hij vervolgens Atom Egoyan voor het eerst tegen. Danna schreef voor het toneel en later ook voor ballet en had al een incidentele filmklus geklaard (Metal Messiah (1978)). Hun eerste samenwerking resulteerde in de opmerkelijke film Family Viewing (1987) die ook internationaal de aandacht trok en Egoyan min of meer bombardeerde tot Canadese belofte. Zowel Egoyan als Danna was een nieuweling in de filmwereld en beiden hebben door de jaren heen veel van elkaar geleerd. Hun beider carrière loopt deels parallel en telt inmiddels tien gezamenlijke films. De laatste was Where the Truth Lies uit 2005 en het einde lijkt na twintig jaar nog niet in zicht.

Family Viewing is een indringend drama over huiselijke relaties met fatale afloop. Danna’s score bestaat uit rustige percussieve klanken die neigen naar minimal muziek. De soms exotische, wereldvreemde muziek laat een desoriënterende indruk achter die de beklemming van het gebeuren nog eens extra benadrukt. Deze mengeling van westerse klanken en etnische instrumenten horen we ook in Speaking Parts (1989), de volgende samenwerking tussen Egoyan en Danna. Een klein orkest speelt minimal muziek die zelfs aanzwelt tot een heus pianoconcert (de piano werd bespeeld door Atoms jongere zus Eve Egoyan). Meer dan voorganger Family Viewing kent Speaking Parts een duidelijk terugkerend thema. Een overeenkomst zijn de experimenten met slagwerk. De derde samenwerking (The Adjuster uit 1991) is daarentegen een traditionele, klassiek getinte score met heldere melodieën. Toch kent ook deze score etnische componenten zoals een opvallende rol voor de duduk (een van oorsprong Armeens blaasinstrument). De muziek wordt hier veelal gepresenteerd als klanktapijten met een emotieloze inslag, geheel in overeenstemming met het verhaal van de film.

India

Met Exotica (1994), hun zesde samenwerking bereikte zowel Egoyan als Danna een eerste hoogtepunt. De samensmelting van westerse en oosterse muziek kreeg hier zijn welhaast definitieve beslag in een score die de merkwaardige film extra diepgang en mysterie verschafte. Vooral de oosterse instrumenten en zang gekoppeld aan westerse klanken en elektronica moeten een uitdaging voor Danna hebben gevormd in zijn streven nieuwe muzikale culturen te leren kennen. Deze zucht de muzikale horizon te verbreden werd extra gestimuleerd door een nieuwe partner in de persoon van de Indiase regisseuse Mira Nair. Hun eerste film samen was Kama Sutra: A Tale of Love (1996) waarvoor Danna zich verdiepte in de Indiase muziekcultuur, hetgeen zijn sporen nadien hoorbaar heeft nagelaten, getuige bij voorbeeld een recente film als Water (2005). Ook voor enkele van Nairs volgende films schreef Danna fraaie scores: Monsoon Wedding (2001), Vanity Fair (2004) en de korte film Migration die dit jaar uitkwam. Kama Sutra en Monsoon Wedding kennen een onmiskenbaar Indiaas/westerse klankkleur met instrumenten uit beide werelden. Vanity Fair daarentegen is klassieke muziek pur sang met zelfs twee Dannacomposities op teksten van befaamde Engelse dichters (de lords Byron en Tennyson). Leuke bijkomstigheid is toch weer de Indiase muziek die een aantal in India spelende scènes moet accentueren. Monsoon Wedding heeft voor Danna overigens een dubbele betekenis gekregen. Tijdens de zomer van 2001 was Danna net bezig zijn eigen bruiloft met zijn aanstaande Indiase bruid Aparna voor te bereiden toen Mira Nair haar ‘Indiase broer’ verzocht naar India te komen om de achtergrondmuziek bij Monsoon Wedding te componeren, waardoor werkelijkheid en fictie samenkwamen.

Een jaar na Kama Sutra werd Danna door Ang Lee benaderd de score voor diens drama The Ice Storm (1997) te schrijven. Het resultaat is een van Danna’s knapste muzikale creaties. Met name het nummer Finale is een compositie rijk aan emotie en onverwachte melodielijnen die gepaard gaan met een briljante afwisseling van instrumenten en geluiden waardoor dit beklemmende drama een enorme zeggingskracht en intensiteit krijgt. Tevens was dit de film die hem toegang verschafte tot Hollywood, een plek waar hij graag werkt maar zeker niet voor langere tijd wil vertoeven (Danna leeft op het Canadese platteland). In juni van dit jaar verscheen bij uitgeverij Scarecrow een boek van Miguel Mera waarin deze de briljante score onder de loep neemt en de wordingsgeschiedenis van de score minutieus beschrijft. Een tweede film van Ang Lee diende zich in 1999 aan in de vorm van Ride With the Devil, een western die zich ten tijde van de Amerikaanse Burgeroorlog afspeelde. Anders dan The Ice Storm schreef Danna voor Ride With the Devil een grootse score van nu eens epische proportie en dan weer rustgevende, pastorale klanken in countryidioom. Het triomfantelijke hoofdthema maakte hem uiteindelijk op de drempel van de 21ste eeuw tot een vaste gast in Hollywood.

Ararat

Als Hollywood je creativiteit alsook je bankability heeft ontdekt, dan is het kiezen geblazen. Danna kreeg vanaf het fin de siècle talloze aanbiedingen en werd zo vooral een household name in Hollywood met films als Girl, Interrupted (1999), Bounce (2000), Hearts in Atlantis (2001) en Antwone Fisher (2002). Daarnaast continueerde hij zijn samenwerking met Atom Egoyan. En wie dacht dat Danna na het indringende drama The Sweet Hereafter (1997) voor Felicia’s Journey (1999) nauwelijks ruimte om te experimenteren kreeg, kwam voor een grote verrassing te staan. Ditmaal waren het componisten als Strauss en de muzak van Mantovani gecombineerd met Ierse zang à la Enya die Egoyan ertoe verleidden de score van de laatste film tot de meest avontuurlijke voor zijn films te noemen. Maar hun pièce de résistance liet daarna niet lang op zich wachten. Egoyan – van Armeense afkomst – had al langer een film willen maken over de Armeense genocide van 1915 en met de film Ararat (2002) ging een lang gekoesterde wens in vervulling. Hoewel de meningen over deze labour of love van Egoyan verdeeld waren, is de score van Danna een voorlopig hoogtepunt in diens carrière te noemen. Werkelijk alles haalde hij voor dit ambitieuze project uit de kast: compositie, instrumentkeuze en experiment leidden tot in de perfectie tot een indrukwekkende score. Ook dit keer was het de combinatie van westerse symfonie en Armeense muzikale klanken die Danna tot een onwrikbaar geheel samensmeedde. De veelzijdige score bevat een ontroerend Armeens lied (Oor es mayr eem), koorzang, symfonische muziek en muziekstukken die qua klankkleur en instrumentkeuze wortelden in de Armeense volksmuziek. De Armeense muziek werd in Armenië opgenomen, terwijl de symfonische gedeeltes in Londen werden opgenomen. Danna merkte naderhand op dat vijftien jaar van samenwerken met Egoyan onvermijdelijk hadden moeten leiden naar Armenië en dat de muziek van dit land altijd het ongeziene hart van hun samenwerking had gevormd. De reis naar Armenië was dan ook een ontroerende ervaring voor Danna. Ararat is een score die ook zonder beelden indruk weet te maken. 

Erkenning

Ook na een persoonlijke en artistieke triomf gaat het leven weer verder. Een gebrek aan nieuwe inspiratie kan Danna na Ararat beslist niet worden verweten. Integendeel, in de vijf volgende jaren schreef hij een twintigtal scores die hem definitief op de filmmuzikale landkaart zetten en ook de aandacht van het grote publiek wisten te trekken. Wat is de sleutel tot zijn succes? Hiervoor moeten we misschien te rade gaan bij regisseur Billy Ray met wie hij de succesvolle indie Shattered Glass (2003) maakte en dit jaar Breach (nog niet uitgebracht in Nederland en België). In het cd-boekje van Shattered Glass schrijft Ray dat Danna in staat is voor een film als Shattered Glass, waarvoor geen muziek lijkt te kunnen worden geschreven, toch een score te schrijven. Want, zo schrijft Ray, Mychael wist de muzikale ingang naar de film te vinden en kwam na een kort tijdsbestek met een prachtige score op de proppen die alle wezenlijke emoties van de film wist te verklanken. Een waar mirakel, aldus Billy Ray. Alsof Danna het allemaal zomaar uit zijn mouw schudt, zo lijkt het, getuige nieuwe successen als Being Julia (2004), Capote (2005) en Tideland (2005), stuk voor stuk boeiende films die dankzij zijn muziek net nog meer indruk wisten te maken.

En alsof deze rij successen nog niet genoeg was, hebben we de afgelopen twaalf maanden zes nieuwe creaties kunnen horen bij minstens zo boeiende films. Allereerst was er natuurlijk  Little Miss Sunshine (2006) de ook commercieel populaire indie die Danna zowaar een Grammynominatie opleverde, samen met de groep Devotchka die de muziek speelde. Daarna volgde de grote kerstfilm The Nativity Story (2006) die dankbaar gebruik maakte van Danna’s talenten. En dit jaar verschenen in totaal nog vier films: de misdaadfilm Lonely Hearts, het reeds genoemde Breach, de stevige Hollywoodthriller Fracture (samen met zijn broer Jeff met wie hij ook onder meer Tideland deed) en de animatiefilm Surf’s Up die volgende maand gaat draaien in de Nederlandse en Belgische bioscopen. Na twintig jaar in het vak is het dan aan de tijd om voor je muzikale verdiensten eindelijk te worden beloond. Aldus lijkt 2007 het jaar te worden waarin Mychael Danna keer op keer in de schijnwerpers komt te staan. Na genoemde Grammynominatie zijn er nu dan twee WSA-nominaties: in de categorie Beste componist (voor vier films: Little Miss Sunshine, The Nativity Story, Breach en Fracture) en voor Beste score (Little Miss Sunshine). En als kroon op dit jubileumjaar is er na de WSA-uitreiking in Gent een filmconcert met Danna als eregast. Een avond om naar uit te zien. 

PS

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 144
Andere artikelen:
Boekbespreking - Filmcomponisten aan het woord
Bert Haanstra - Portret
Fred Vogels - Interview
Mychael Danna - Portret
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy