Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Cd-recensies
Score 147, 30 06 2008



LARS AND THE REAL GIRL

Milan M2-36319

16 tracks, 40 minuten

Lars and the Real Girl is een onweerstaanbare tragikomedie over jongeman Lars die verliefd wordt op een pop. Bij een dergelijke film hoort een eveneens onweerstaanbare score en daar heeft David Torn prima voor gezorgd. Torn is vooral bekend als popmuzikant en trad eerder dit jaar nog op in Amsterdam. Sinds kort maakt hij ook naam als filmcomponist. De score voor Lars and the Real Girl doet vaak denken aan de muziek van singer-songwriter Elliott Smith en de scores van Jon Brion. We horen dan ook veelal korte tracks die eerder op liedjes in een walsritme lijken dan op een traditionele score. Hoofdinstrument is de piano en soms weerklinkt een orgeltje dat we bij Brion al eerder hoorden. Daarnaast bestaat de instrumentatie hoofdzakelijk uit een cello en een gitaar, bijgestaan door strijkers op de achtergrond. De nummers zijn vrolijk van karakter met af en toe een vleugje melancholie. Het hoofdthema keert regelmatig terug en is net zo ingetogen als de rest van de score die rustig voortkabbelt en waarnaar het steeds weer prettig luisteren is, ook zonder film. Al na enkele klanken verdwijnt het chagrijn en word je als luisteraar alleen maar opgeruimder.

PS

THERE WILL BE BLOOD

Nonesuch Records 369020-2

11 tracks, 33 minuten



Er is al veel geschreven over de score die Radiohead-gitarist Jonny Greenwood schreef voor There Will Be Blood, het overweldigende olie-epos van Paul Thomas Anderson. Met de relatief korte score verrijkte Greenwood de film op geniale wijze, zowel qua sfeer als qua diepgang van de belangrijkste karakters in de film, niet in de laatste plaats de alomtegenwoordige hoofdrolspeler Daniel Day-Lewis. Greenwood is momenteel composer in residence van de BBC en heeft in die hoedanigheid enkele klassieke stukken geschreven. Delen hiervan gebruikte hij voor deze score waardoor hem eerder dit jaar een Oscarnominatie ontging. De klassiek geschoolde componist laat vooral strijkers schitteren. Zo horen we celliste Caroline Dale (bekend van haar spel op de soundtrack van Atonement) naast Martin Burgess op viool in enkele rustige composities. Net zo overweldigend als de film begint de cd met beklemmende muziek in Open Spaces en wordt deze onheilszwangere openingstrack gevolgd door de jachtige klanken van Future Markets. De rest van de score is dan eerder rustgevend hoewel enkele uithalen van de strijkinstrumenten hun grimmige effect niet missen. Naast deze instrumenten is er een bescheiden hoofdrol weggelegd voor de piano, bespeeld door Michael Dussek. Ondanks de klassieke klankkleur valt hier en daar de typische Radiohead-sound te ontwaren, hetgeen natuurlijk geen toeval is want Radiohead is nooit een doorsneeband met louter popcomposities geweest. Ondanks de korte duur van de score kan met recht worden gesproken van een van de filmmuzikale hoogtepunten van 2007. Weinig scores hebben recent een dermate sterk stempel op een film weten te drukken.

PS

BE KIND REWIND

Lakeshore Records 339692

28 tracks, 71 minuten



Michel Gondry vervolgt zijn reeks films in het muzikale, absurde genre met Be Kind Rewind, een Amerikaanse productie die zich grotendeels afspeelt in een videotheek. Zijn inmiddels vaste componist Jean-Michel Bernard schreef een bescheiden score die uit korte nummers bestaat. Een mengelmoes aan stijlen passeert de revue: jazz, reggae, easy listening, jaren ´70 pop en een enkele keer licht avant-gardistisch. Eén track klinkt zelfs naar Lalo Schifrin, maar dat zal wel geen toeval zijn aangezien Rush Hour – waarvoor Schifrin de score schreef – een belangrijke rol speelt in de film. Nergens pakt Bernard uitbundig uit waardoor de score wat weggedrukt lijkt tussen de vele liedjes van Fats Waller en meer eigentijdse artiesten. Deze liedjes kennen in de meeste gevallen nieuwe uitvoeringen waarbij Bernard verdienstelijk piano speelt. Enkele nummers worden gezongen door Mos Def die in de film naast Jack Black de hoofdrol speelt. Het geheel maakt een wat onevenwichtige indruk, maar de uitvoering evenals de productie is uitstekend.

PS

THE HUNTING PARTY

Edel Records 0187762ERE

28 tracks, 65 minuten



The Hunting Party is een spannende thriller die zich afspeelt in Bosnië-Herzegowina tijdens de Balkanoorlog begin jaren ’90 van de vorige eeuw. Rolfe Kent schreef een eclectische score voor deze film van Richard Shepard. Kent heeft vooral naam gemaakt met enkele scores voor films van Alexander Payne, laatstelijk met Sideways (2004). De score van The Hunting Party werd opgenomen met het Bulgarian Symphony Orchestra te Sofia. Ongewild hebben stukken van de score hierdoor een Balkansound gekregen die de film daardoor een authentieke dimensie geeft. Kent heeft een melodieuze score geschreven die ook buiten de film prettig aandoet, iets wat de regisseur blijkens het cd-boekje graag had gewild. Toch is het niet allemaal origineel wat we horen, want daarvoor leunt Kent teveel op met name John Barry. Naast ijle strijkers horen we het van Barry maar al te bekende dreigende koper. Hierdoor wordt de film effectief ondersteund en klinkt het allemaal vertrouwd. Ach, wat deert het trouwens, er is ook een vleugje Morricone her en der dankzij de akoestische gitaar en die muziek is prima geschikt voor de gevoelige passages in de film. Dit alles maakt de score er in ieder geval niet minder om, maar Kent moet volgende keer wel wat origineler uit de hoek komen. Zes hits sluiten de originele score af zonder storend te werken.

PS

EIN FLIEHENDES PFERD

Normal Records 305

28 tracks, 52 minuten



Annette Focks kennen we van het drama Vier Minuten dat afgelopen najaar in de Nederlandse bioscopen te zien was. Veel muziek van haar hand zat er niet in deze film over een pianiste in de gevangenis die een moeizame terugkeer naar het concertpodium maakt. Focks´ nieuwe film is de verfilming van Martin Walsers bestseller Ein fliehendes Pferd van Rainer Kaufmann. Deze film kent een volwaardige score van de Duitse componiste die onlangs werd genomineerd voor een Lola, Duitslands Oscar. Focks schreef enkele sterke composities die een mengeling vormen van symfonisch enerzijds en jazz, blues en licht Zuid-Amerikaans anderzijds en elkaar in velerlei variaties opvolgen. Diverse zangstemmen en een opvallende fluitende zanger begeleiden de composities in enkele tracks. Volgens het cd-boekje proberen verschillende nummers ziel en wezen van hoofdpersoon Helmut te ontwaren. Het thema van deze Helmut, de schrijver met kwellende gewetensvragen, is boeiend en ontroerend. De door Focks geschreven, gearrangeerde, gedirigeerde en geproduceerde score ademt een typische jaren ´60 sfeer en is zeer de moeite waard, maar of we de bijbehorende film dit jaar in de Nederlandse bioscoop zullen zien, is nog maar zeer de vraag.

PS

RENDITION

Milan M2-36326

20 tracks, 56 minuten

 

De Zuid-Afrikaanse regisseur Gavin Hood won twee jaar geleden een Oscar voor zijn film Tsotsi. De muziek van die film werd geschreven door het duo Paul Hepker en Mark Kilian. Ze vervolgden dit succes met de Nederlands/Zuid-Afrikaanse film The Bird Can’t Fly die eerder dit jaar in première ging in Nederland.  Rendition is de nieuwe film van Gavin Hood die deels in de Verenigde Staten en deels in een Noord-Afrikaans land speelt. De thriller behandelt het actuele thema van gevangenissen buiten de Verenigde Staten waar in het geheim (Amerikaanse) gevangenen worden gemarteld. In het cd-boekje prijst regisseur Hood de samenwerking met het componistenduo, een samenwerking die al begon tijdens de scriptfase. De score bepaalt de toon van de film mede, aldus de regisseur. Die toon is enerzijds ingetogen en anderzijds onheilspellend. Vrolijke muziek schreef het duo in ieder geval niet, daarvoor is deze film te somber en te schrijnend. Zo horen we het boeiende hoofdthema steeds in een andere muzikale gedaante: eerst in wereldmuziekidioom, dan als een soort requiem voor violen en ten slotte vrij kaal met pianobegeleiding. De instrumentatie is meestentijds etnisch met een overwegend oosterse inslag hetgeen evenzeer voor de zangstemmen geldt als voor de percussie en de inzet van de steeds populairder wordende duduk. Om deze oosterse sfeer extra te benadrukken bevat de cd enkele nummers van oosterse artiesten die de sfeer prima weten te kleuren. Al met al hebben Hepker en Kilian een boeiende score afgeleverd die door de desoriënterende sfeer die ze ermee oproepen bij elke beluistering steeds meer weet te intrigeren.

PS

GEZIEN & GEHOORD

CASSANDRA´S DREAM

Woody Allen en een filmscore, dat is toch op zijn minst een merkwaardige, zo niet onmogelijke combinatie. Want wie Woody Allen zegt, denkt meteen aan jazzmuziek uit vervlogen dagen of klassieke muziek uit het verre Europa. Daarnaast duikt Woody meteen op als klarinetspeler die elke maandagavond in een club in Manhattan tamelijk anoniem in een orkestje meeblaast. Het wordt iets minder vaag als we bedenken dat Dick Hyman in de jaren ’80 enkele originele scores voor Allen componeerde, voor films als Zelig (1983), The Purple Rose of Cairo (1985) en Radio Days (1987) en tien jaar later nog voor Everyone Says I Love You (1996). Hyman is van huis uit jazzmusicus en deze vier scores blinken niet echt uit in het idioom van een traditionele score. Voor echte scores moeten we terug naar Allens beginjaren als regisseur zoals Take the Money and Run (1969) en Bananas (1971) waarvoor Marvin Hamlisch de muziek schreef. Memorabel is dit allemaal niet echt geweest, want wie herinnert zich deze muziek nog? Het was dan ook even de wenkbrauwen fronsen toen vorig jaar bekend werd dat niemand minder dan Philip Glass originele muziek zou gaan componeren voor Cassandra’s Dream, de derde film die Allen in Engeland heeft opgenomen. Meteen tijdens de begintitels horen we Glass’ overbekende klanken. Direct na vermelding van de hoofdrolspelers verschijnt zijn naam reeds breed in beeld! Glass heeft relatief weinig muziek gecomponeerd, althans in de film horen we er weinig van. De muziek is met name ingezet om snelheid en spanning aan het filmgebeuren te verlenen. Daarnaast dient de muziek vooral dreigend te zijn in de wat bizarre eindscène. En tijdens de endcredits horen we een afgerond muziekstuk. Uiteindelijk lijkt het er toch op dat Allen in deze andere (Europese) wereld andere muziek wilde gebruiken. Veel effect heeft dat nog niet, mogelijk ook omdat deze score niet tot Glass’ beste of zelfs opvallendste creaties hoort. Maar een begin is er toch in Allens herontiëring op de muzikale omlijsting van zijn films. Voor zijn volgende project, getiteld Vicky Christina Barcelona, een film die zich in Spanje afspeelt, heeft hij naar verluidt nog geen componist gevonden of zou hij misschien Alberto Iglesias vragen? Ondanks Allens leeftijd (72 jaar) is het niet te laat om nieuwe muzikale wegen in te slaan. De score van Cassandra’s Dream verscheen op het Orange Mountain label.

PS


Gerelateerde links
 Startpagina

Score 147
Andere artikelen:
Cd-recensies
Boekbespreking - Magie van filmmuziek
Jean-Michel Bernard - Portret
Maud Nelissen - Interview
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy