Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Kill Bill - Beschouwing
Score 131, 12 11 2005



KILL BILL: BRILJANTE RECYCLING OF ORDINAIR JATWERK? - Verschenen in Score 131, juni 2004

Om de laatste film van Quentin Tarantino kun je nauwelijks heen. Of je nu fan van hem bent of niet. Of je van rondvliegende ledematen houdt of niet. Iedereen heeft het over de maker, zijn hippe, coole stijl en uiteraard de film zelf. Met de verspreide uitbreng van de twee delen van Kill Bill over de tijdspanne van een half jaar beheerste QT langdurig het filmgebeuren. Net als bij zijn vorige films speelt muziek een voorname rol in de totstandkoming en uiteindelijke productie van de film. Wat moeten we denken van de beide soundtracks? Zijn beide belangwekkende liedjesverzamelingen of hebben we hier te maken met pure pulp?





QT heeft meermalen in interviews gezegd dat het liedje Bang Bang (My Baby Shot Me Down), geschreven door Sonny Bono en gezongen door Nancy Sinatra, als inspiratie aan de gehele filmonderneming ten grondslag lag. Hiermee is hij niet de eerste regisseur die op deze manier tewerk is gegaan. Paul Thomas Anderson ging hem onder meer hierin voor bij het schrijven van het script van Magnolia (1999). Maar ook Ennio Morricone heeft met bestaande muziek bepaalde scènes uit spaghettiwesterns van Sergio Leone als het ware geconcipieerd. Niet toevallig komt Morricone’s muziek in deel 2 van Kill Bill meerdere malen voor. Zijn Il tramonto uit The Good, the Bad, and the Ugly dient de weidsheid van het Texaanse westernlandschap extra te benadrukken. Maar wat was er eerder, de muziek of de beelden? Wellicht had de bewuste scène er zonder Morricone’s muziek anders uitgezien of was ze helemaal niet voorgekomen.

Behendig pakt QT aansprekende nummers uit zijn enorme liedjesverzameling om er vervolgens zijn filmbeelden mee te omlijsten. De dan weer melancholieke, dan weer opjagende liedjes roepen herinneringen aan vroeger op en aldus manipuleert QT de kijker voort naar de onvermijdelijke finale. Hij betoont zich hiermee een meester in het gebruik van de door velen verfoeide compilatiesoundtracks. Als een postmoderne Bertolt Brecht stuurt hij de nietsvermoedende kijker dankzij de associaties van de liedjes en de filmmuziek van Morricone en Bacalov naar emoties en gevoelens die hem voor ogen staan. Waar Brecht dramaturgische effecten gebruikte om bij zijn toneelpubliek een militante houding teweeg te brengen of bepaalde emoties te stimuleren, speelt QT dankzij muziek en beelden met de verwachtingen en emoties van de filmkijker zodat deze niet zozeer meereist met het verhaal, maar zich eerder bewust wordt van details in een scène of een wonderschoon lied gewaarwordt evenals de verwijzing naar een beroemde film of een ander cultureel icoon.

Los van deze onderliggende functie vormen de tracks op beide cd’s een fraaie verzameling uiteenlopende, pakkende liedjes. Waarbij QT enkele nummers evenals enkele artiesten als het ware recyclet en hun een nieuw leven biedt zoals Santa Esmeralda, Gheorghe Zamfir en Meiko Kaji. Wie kende vóór Pulp Fiction Dick Dale? En wie wist vóór Jackie Brown nog wie de Delfonics waren? QT ontwerpt zijn films vanuit bestaande nummers die slechts enkele fijnproevers of connaisseurs kennen, maar nadien een groter publiek bereiken. Door deze mix van onbekende evergreens en een fraaie waaier aan uiteenlopende muziekstukken vormen beide cd’s wederom een plezierige luisterervaring, die vooral geschikt is in de auto. En is dit niet bij uitstek de plek om muziek te consumeren?




In feite treedt QT naar voren als een DJ Tiësto die herinneringen aan en toespelingen op bekende en minder bekende films handig samplet en daaronder bestaande muziek uit zijn ruime platencollectie zet. Hij gebruikt niks nieuws en niets origineels, maar gaat wel erg creatief en uitgekiend te werk met het verleden. Dit is hoe film en muziek zich mogelijk zullen ontwikkelen: stel je eigen film samen en zet je favoriete deuntjes op de bijbehorende soundtrack. De hobbyfilmer als filmkunstenaar met een fijn neusje voor de goede smaak ….. Moeten we QT hierin volgen of moeten we op zoek naar cineasten die originele, geheel nieuwe muziek onder hun beelden plaatsen? Kortom, is dit de toekomst van filmmuziek of hebben we hier te maken met de verrichtingen van een trendsetter?

Ten slotte: de release van twee aparte cd’s heeft natuurlijk ook commerciële redenen. Immers, met een beetje inventiviteit hadden beide cd’s op één enkele schijf gepast. Wanneer bij voorbeeld de dialogen worden weggelaten blijven goed 75 minuten muziek over en hoef je niet steeds de cd’s te wisselen. Dat is ook veiliger in de auto.






Kill Bill Vol. 1

Maverick 9362-48570-2
22 tracks, 47 min.


Kill Bill Vol. 2

Maverick 9362-48676-2
15 tracks, 46 min.


Paul S.




Gerelateerde links
 Startpagina

Score 131
Andere artikelen:
De eerste ... deel 2
Universal France - Spraakmakend label
Gabriel Yared - Wachten op de composer's cut
Lord of the Rings - Recensie concert
Kill Bill - Beschouwing
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy