Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Daniel Tarrab en Andrés Goldstein - Interview
Score 149, 18 01 2009



´WIJ BLIJVEN ALTIJD EEN TEAM´ - Verschenen in Score 149, oktober 2008

Interview met Daniel Tarrab en Andrés Goldstein

Ontdekt worden als je rond of net over de vijftig bent. Dat overkwam de Argentijnse filmcomponisten Daniel Tarrab en Andrés Goldstein vorig jaar in Gent toen beiden de Discovery Award ontvingen tijdens de uitreiking van de World Soundtrack Awards. Hun doorbraak naar een groter publiek, ook buiten thuisland Argentinië, beleefde het duo al met La puta y la ballena (2004). Die film was ook in Nederland te zien evenals XXY afgelopen zomer. Voor deze debuutfilm van Lucia Puenzo, de dochter van de vermaarde Argentijnse regisseur Luis Puenzo, schreef het duo een kleine, indringende score die samen met de score voor Inheritance in Gent gelauwerd werd. XXY is vanaf komende week verkrijgbaar op dvd. Score sprak uitgebreid met het tweetal.

Daniel Tarrab en Andrés Goldstein liepen vorig jaar incognito rond in Gent. Maar na hun prijs zijn het aanstormende beroemdheden zoals vorige week bleek tijdens de persconferentie van de World Soundtrack Awards. Niet alleen namen ze plaats achter de tafel met componisten zoals Angelo Badalamenti en Dario Marianelli, ook speelden ze die avond tijdens de prijsuitreiking voor 2008 – zoals de traditie het wil – een selectie uit eigen werk. Winnaars van de Discovery Award worden het jaar erna uitgenodigd een optreden te verzorgen. En zo geschiedde: het publiek kon genieten van enkele composities uit hun scores voor La puta y la ballena, XXY en Inheritance. Muziek die even bescheiden als divers is; niet het grote gebaar, maar een intense emotie wordt door tango, zang en weelderige klanken overgebracht.

Tijdens ons gesprek is het vooral Daniel Tarrab (Buenos Aires, 1958) die het woord voert aangezien hij goed Engels spreekt wat terug te voeren is op het feit dat hij eind jaren ’70 en begin jaren ’80 in Boston gestudeerd heeft aan het fameuze Berklee College of Music alwaar hij in 1982 afgestudeerd is in filmcompositie. Andrés Goldstein (Buenos Aires, 1954) spreekt nauwelijks Engels en wordt bijgestaan door een lieftallige Vlaamse jongedame die als tolk optreedt. Beide Argentijnen studeerden aan de Katholieke Universiteit van Argentinië compositie. Goldstein studeerde hier in 1986 af. Daarvoor hadden ze vooral rockmuziek gespeeld. De Beatles vormden een onverwoestbare invloed op de jongemannen die overigens neven van elkaar zijn. Daniel: ‘Andrés nam me mee naar de bioscoop waar we A Hard Day’s Night zagen. Toen ik uit de bioscoop kwam had ik hoge koorts, ik ben er nooit meer van genezen. Ik ben muzikant geworden vanwege de Beatles.’ Deze pop- of rockkoorts liet hen inderdaad vele jaren niet met rust en juist in dit muziekidioom waren ze dan ook lange tijd actief met vooral Andrés als producer voor lokale popartiesten. De affiniteit met klassieke muziek was op de universiteit begonnen en zou hen richting muziek voor theater (met name Andrés) en uiteindelijk filmscores duwen.

Liedje

Hun eerste filmscore was voor Felicidades (2000), de debuutfilm van regisseur Lucho Bender. Helaas zou het voor Bender bij deze ene film blijven want in 2004, tijdens de voorbereidingen voor zijn tweede film, stierf hij plotseling aan een hartaanval. Andrés over deze debuutfilm: ‘We hadden een vlotte, zakelijke relatie met Lucho Bender. Het was zijn eerste ervaring met filmmuziek en hij vroeg ons een bepaalde sfeer te creëren met wereldmuziek. Zo wilde hij iets met de doedelzak. Daarnaast schreven we ons eerste liedje, een kinderlijk liedje! Het had oorspronkelijk voor moeten komen in een autoscène waar het uit de radio klinkt. Maar Lucho gebruikte het liedje tijdens de beginscènes en dat was helemaal niet zo bedoeld. Onze eerste film met een grappig kinderliedje, dat was wel erg vreemd.’ De vele inspanningen om dit liedje (Soy un angelito) vooraan in de film goed te laten weerklinken, resulteerden uiteindelijk in 2001 in een eerste nominatie voor de World Soundtrack Awards in de categorie Beste liedje. De eerste keer dat in Gent filmmuziekprijzen werden uitgereikt overigens.

Over het componeren voor het medium film vertelt Daniel: ‘Het is eigenlijk vreemd om als componist voor een film te werken die zijn eigen taal heeft net zoals het vreemd is om tussen de regels door te lezen wat de film nodig heeft om zichzelf uit te kunnen drukken. De film is dus een trigger en van daaruit is er een dunne draad waaraan je begint te trekken. Zo komen we terecht op plekken waarvan we als componist nooit hadden gedacht dat we er zouden komen. Op deze manier ontstaat er een relatie met de film, een erg sterke relatie. De meesters die we altijd hebben gevolgd zijn Alex North, John Williams en Gabriel Yared.’ Net als bij andere componistenduo’s is er een zekere taakverdeling. Andrés: ‘We schrijven altijd gescheiden van elkaar. Na afloop laten we de muziek aan elkaar horen en de een speelt dan echt de producer van de ander zodat we elkaar in feite controleren om zo onszelf ook te kunnen verbeteren. De een luistert dus naar de ander en dan andersom.’

Luis Puenzo

Na Felicidades werden de twee gevraagd de muziek te schrijven bij het Argentijnse segment van de documentaireserie over overlevenden van de Holocaust, getiteld Broken Silence (2002). Dit was een productie van Steven Spielberg en kende in totaal vijf episodes met vijf regisseurs waaronder de Argentijn Luis Puenzo, bekend van zijn met een Oscar onderscheiden film La historia oficial (1985). Het Argentijnse deel heette Some Who Lived (Algunos que vivieron) en kent gevoelige, symfonische muziek. Twee jaar later brak het duo echt door zowel in hun vaderland als in de rest van de wereld. Voor Luis Puenzo’s monumentale film La puta y la ballena schreven de twee een score van soms epische allure: nu eens weelderig en meeslepend, dan weer ontroerend met een speciale nadruk op de tango, hetgeen niet verwonderlijk is voor een Argentijnse film. Puenzo had hen voor het eerst in hun leven echt kennis laten maken met de tango. Daniel: ‘We wisten niets van de tango. Toen ik nog jong was luisterden Andrés’ vader en mijn vader naar de tango en wij luisterden naar rock. Wij zeiden dan: “We haten tango’s.” We vonden het allemaal erg ouderwets, wij hadden lange haren en we speelden op een Stratocaster en tango’s konden ons niets schelen. Maar als je ouder wordt ….’

Luis Puenzo ziet La puta ya la ballena als hun eerste toenadering tot de tango. Door deze verlate kennismaking leerden ze meer over hun afkomst en over hun eigen persoon. Opeens kwamen de herinneringen aan hun vroege jeugd, toen ze de tango voor het eerst hoorden, weer terug. Voor de film moesten beiden elk een nieuwe tango schrijven die als leidmotief gedurende de gehele film zou dienen. De befaamde Argentijnse bandoneónspeler Néstor Marconi speelde ze op de soundtrack. Daniel schreef de tango La Lamparita. Andrés over zijn tango: ‘Ik schreef een tango die Matilde heet. Toen ik hem geschreven had besefte ik dat ik eigenlijk gecomponeerd had in de stijl zoals mijn vader de tango ooit zelf speelde op de piano.’ Puenzo was op muzikaal gebied een inspiratie voor beiden. De film speelt grotendeels in de jaren ’30 en specifiek de tango’s uit dit tijdperk wilde hij in de film gebruiken. Andrés: ‘We hebben heel veel van hem geleerd. Op een bepaald moment toen we de soundtrack aan het schrijven waren, zijn we compleet van richting veranderd na beluistering van al het materiaal dat we tot dan toe hadden geschreven. We zijn met Luis begonnen te overleggen en kregen plots een totaal nieuw perspectief om verder te werken. Hij is echt een inspirator.’ Wegens deze totale koerswijziging en vanwege het feit dat veel muziek geschreven moest worden voordat de opnames zouden starten (medio 2003), werkte het duo anderhalf jaar aan de score. Zelfs na de montage werd nog geschaafd aan de composities. Het zal dan ook niemand verbazen dat deze score hun tot nu toe meest indrukwekkende is. En bekend werden ze er zeker door want de film was een ongekend succes in Zuid-Amerika en andere Spaanstalige landen. De cruciale rol van de tango en de prachtige symfonische score werden door zowel pers als publiek gewaardeerd. In 2004 werden ze opnieuw genomineerd voor een World Soundtrack Award, ditmaal in liefst twee categorieën: Beste ontdekking en Beste componist. Zelfs Alberto Iglesias waarschuwde destijds voor de Argentijnen …..

Ontdekking

Toen het Argentijnse tweetal voor het eerst werd genomineerd in Gent voor de ontdekking van het jaar waren ze beiden ruim over de 45. Een jaar na La puta y la ballena stonden ze andermaal op de lijst met nominaties, nu voor de film Deuda die buiten Latijns-Amerika niet werd gedistribueerd. Nog twee jaar moesten ze wachten voordat ze eindelijk werden bekroond met de Discovery Award. In 2007 overhandigde nota bene Alberto Iglesias het tweetal de prijs. Voor twee films wel te verstaan: Inheritance en XXY. Op de vraag hoe het voelt om op je 50ste te worden onderscheiden met een Discovery Award antwoordt Daniel: ‘Een goede vraag die ik mezelf nog niet heb gesteld (hij en Andrés moeten hard lachen). Wij ontdekken steeds nieuwe dingen over onszelf waarvan we niets wisten. We leren steeds weer en de gedachte dat anderen je ontdekken en daarmee aandacht aan ons schenken is natuurlijk erg aangenaam.’

Die ontdekking gold dan niet zozeer voor hun eigen land waar beiden al langer bekenden in de muziekwereld zijn. Over nieuwe projecten merkt Daniel op: ‘We zijn erg kieskeurig met nieuwe projecten. Dus kiezen we niet zomaar elke film.’ Werk is er in ieder geval voldoende getuige de vier films die vorig jaar uitkwamen. Inheritance (ging feitelijk in 2006 in première maar werd pas vorig jaar breed uitgebracht) is een Amerikaanse documentaire van James Moll over de ontmoeting tussen de dochter van Amon Goeth (nazicommandant van een concentratiekamp en door Ralph Fiennes monsterlijk vertolkt in Schindler’s List) en een vrouw die door dezelfde Goeth gevangen gehouden en mishandeld werd. Geen gemakkelijke opdracht om voor deze beklemmende film muziek te schrijven, maar Tarrab en Goldstein schreven enkele fraaie composities die zich onderscheiden door een gedragen, ingetogen klankkleur en nergens ontsporen in overdaad of sentimentaliteit. Bewust hielden ze de score kleinschalig door te werken met een klein orkest. Daniel: ‘Geen grote Hollywoodscore dus, bij deze film was een respectvolle aanpak gewenst.’

Heel anders was hun aanpak voor de score van XXY van Lucia Puenzo, de dochter van de grote Luis. Deze gewaagde film over een 15-jarige hermafrodiet kent een minimal score met kale instrumentatie en vormt een kruising van diverse muziekstijlen. Ook de instrumentkeuze was opmerkelijk: veel snaarinstrumenten waaronder de charango, een kleine gitaar die oorspronkelijk stamt uit het grensgebied tussen Bolivia en Argentinië. Überhaupt zat er weinig muziek in de film, de cd met de score duurt amper een half uur. Tijdens de besprekingen met Lucia Puenzo gold dan ook het motto less is more. XXY ging in première tijdens het Filmfestival van Cannes vorig jaar en werd goed een maand later alweer gevolgd door een andere film met muziek van het duo: El arca, een animatiefilm die het goed deed in thuisland Argentinië. En in september volgde ten slotte de detectivefilm La señal. Over dit drukke jaar vertelt Daniel: ‘Dit is de eerste keer dat we drie films in één jaar deden. We wisten niet dat we daartoe in staat waren omdat een van de films een animatiefilm was, getiteld El arca.’ Deze film over Noah’s ark was een nieuwe ervaring die de nodige inspanning vereiste. Daniel: ‘Het punt is dat bij een animatiefilm elke beweging muziek nodig heeft. Een live-action film heeft in totaal zeventien of achttien cues, maar een animatiefilm heeft er 70! Een bijna onmogelijke opgave die ons vier maanden heeft gekost.’

Middenin de werkzaamheden kwam het verzoek om XXY te doen. Goldstein en Tarrab zagen dit niet zitten maar konden ook geen nee zeggen. Daniel: ‘XXY leek ons een prachtig project met een ongelooflijk script. En het was het debuut van Luis Puenzo’s dochter. Luis belde ons en vroeg: “Jongens, hoe gaat het?” Wij: “Nat vanwege de ark en alle overstromingen. We zijn nog steeds nat (lacht).” We waren bang voor wat de toekomst ons zou brengen.’ Een onterechte angst, zo blijkt achteraf want niet alleen Gent lauwerde hen beiden, ook in eigen land waren er tal van nominaties en prijzen voor zowel de drie films als hun scores. Daniel over deze erkenning: ‘Het is krankzinnig al deze prijzen. Je vroeg ons hoe het is om ontdekt te worden? Nou, we doen gewoon ons werk!’ Andrés: ‘We hebben nominaties gekregen van de Filmacademie in Buenos Aires en die hebben heel wat teweeggebracht. Nu kent men ons zeker wel.’

Toekomst

Van een bruisende filmmuziekscene is in Argentinië volgens Andrés niet echt sprake. Gustavo Santaolalla opereert vooral vanuit Los Angeles en ook grootmeester Lalo Schifrin woont al decennialang in dezelfde stad. Filmmuziekopdrachten blijven derhalve incidentele projecten. Werken in Hollywood zouden ze wel willen, maar dan moet het om artistiek verantwoorde projecten gaan. Daniel: ‘We willen blijven werken zoals we dat steeds hebben gedaan en daarnaast willen we onze wortels niet verliezen. We delen deze opvatting allebei en dat werd nog eens duidelijk bij de mix van minimal music en symfonische muziek bij XXY wat weer een geheel andere muzikale benadering was dan bij El arca.’ Over wat de toekomst in petto heeft, zwijgen beiden. Wel willen ze kwijt dat er van een splitsing in de toekomst geen sprake zal zijn. ‘Wij blijven altijd een team’, besluiten ze het gesprek. Naar verluidt werken ze nu aan de score voor Lucia Puenzo’s nieuwe film El niño Pez, die voorjaar 2009 in Argentinië in première moet gaan.

PS

 

FILMO-/DISCOGRAFIE

2000

Felicidades

2002

Broken Silence (episode: Some Who Lived/Algunos que vivieron)

Chandos Records CHAN 10057

2004

La puta y la ballena

Mellowdrama Records MEL 104

Deuda

2006

Inheritance

Mellowdrama Records MEL 114

2007

XXY

Milan Records 399175-2

El arca

La señal

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 149
Andere artikelen:
Cd-recensies
Dvd-recensies
Boekbespreking - Film music
Cees Bijlstra - Muzikaal eerbetoon
Daniel Tarrab en Andrés Goldstein - Interview
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy