Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Cd-recensies
Score 149, 18 01 2009



CD-RECENSIES - Verschenen in Score 149, oktober 2008

EL CID
Tadlowcd-005
Cd 1 - 27 tracks, 75:53
Cd 2 - 24 tracks, 73:39
Cd 3  - 13 tracks, 32:21

El Cid uit 1961 is een Samuel Bronston (1908-1994) productie onder regie van Anthony Mann (1906-1967). De muziek is gecomponeerd door Miklós Rózsa (1907-1995), die al eerder voor Samuel Bronston muziek schreef, voor de film King of Kings ook uit 1961. Een bekend verhaal is dat als eerste voor deze film de Italiaanse componist Mario Nascimbene werd aangetrokken. Bronston en Nascimbene konden het niet eens worden en Rózsa werd erbij betrokken en nam deze klus graag op zich. Van de score zijn al vele soundtracks in omloop, vooral van de soundtrack uit 1961 is een groot aantal lp’s en cd’s op de markt. De score had slechts een speelduur van ruim 42 minuten met enkele hoogtepunten uit de film en de belangrijkste thema’s. In 1996 is een nieuwe poging ondernomen om de muziek van El Cid nieuw leven in te blazen. De soundtrack werd opgenomen met het New Zealand Symphony Orchestra onder leiding van James Sedares. Deze opname stelt een beetje teleur, het heeft niet de uitstraling van het origineel en voegt met een speelduur van 65 minuten niet veel toe aan de soundtrack uit 1961. De muziek kwam in 1996 uit op het label Koch-International 3-7340-2 H1. 

Nu in 2008 is El Cid weer opnieuw opgenomen, nu met The City of Prague Philharmonic Orchestra and Chorus onder leiding van Nic Raine. Het is een special limited collector’s 3-disc edition geworden, met maar liefst 150 minuten muziek uit El Cid. Op de derde cd vinden we een suite van Double Indemnity (8:39) uit 1944 van regisseur Billy Wilder, aangevuld met enkele bonustracks en alternatieve tracks uit El Cid. Ook op cd 3 een interview van Doug Raynes met dirigent Nic Raine en de welbekende James Fitzpatrick (11:00). Ook zijn er nog cd-rom-functies waar men enkele opnamesessies kan bekijken. Trouwens, op You Tube zijn ook opnames van deze score te vinden. In vergelijking met het orgineel uit 1961 komt deze opname er heel positief uit. Het verschil met toen is nauwelijks te horen en dat is bijzonder verrassend. Vaak wijkt een heropname nogal af van het orgineel (een goed voorbeeld hiervan is de opnieuw opgenomen muziek voor Lawrence of Arabia onder leiding van Tony Bremner in 1992) maar hier is bijna niets van te merken. Er staan 48 tracks op, verdeeld over twee cd’s met een speelduur van minder dan een minuut tot bijna negen minuten. Het 28 pagina’s tellend boekwerkje is goed verzorgd met goede foto’s en elke track word ruimschoots omschreven. Het voorwoord is geschreven door Juliet Rózsa en alweer Martin Scorsese die ook het voorwoord van de opname uit 1996 voor zijn rekening nam. (Waar is die man niet bij betrokken?) Het is een van Rózsa’s beste scores en deze opname bevestigt dat nog eens.

AP

CAOS CALMO
Radio Fandango 0187962RAF
19 tracks, 48:37 

Een film over een man die plotseling zijn echtgenote verliest en dit verlies daarna een film lang zwijgend ondergaat, schreeuwt om een ingehouden score. De Italiaanse filmcomponist Paolo Buonvino schreef, orkestreerde en dirigeerde precies zo’n score voor Caos calmo van regisseur Antonio Luigi Grimaldi. Na een opvallend percussief intro met louter slagwerk horen we het sterke hoofdthema dat de gehele film muzikaal ondersteunt en niet zonder reden Kaos als titel heeft. De minimal score wordt gedomineerd door piano met accordeon als tweede hoofdinstrument. Het hoofdthema keert regelmatig terug in verschillende variaties maar het behoudt zijn melancholieke klankkleur. Vier popnummers, waaronder een nummer van Ivano Fossati tijdens de eindtitels, wisselen de originele score af.  Een andere bestaande compositie is van Radiohead, getiteld Pyramid Song. Sind het succes van de score voor There Will Be Blood komt een nummer van Radiohead opeens in een ander daglicht te staan en dan valt op hoe goed hun muziek een film kan begeleiden. Paolo Buonvino heeft een kleine, doch meeslepende score geschreven die een belofte voor de toekomst bevat.

PS

MIO FRATELLO È FIGLIO UNICO
Sony BMG 88697096112
21 tracks, 67:51 

De nieuwe film van Daniele Luchetti die doorbrak met Domani accadrà in 1988. Een film waar destijds Nicola Piovani de muziek voor schreef. Ook deze film opent met muziek in de stijl van Nicola Piovani, terwijl Franco Piersanti deze keer de componist is. De Europese filmcomponisten componeren toch meer originele muziek dan de Amerikanen. Deze score kent een diversiteit met enkele vocalisten als Beppe Servillo die een typisch Italiaanse sfeer weet op te roepen. De jaren ‘60 worden hier neergezet met een score voor klein orkest. Net als Ennio Morricone doet Piersanti het componeren, orkestreren en dirigeren allemaal zelf. En daarin ligt de kracht van deze gevarieerde score. 

ST

JULES ET JIM/LES DEUX ANGLAISES ET LE CONTINENT
Universal Music France 5308463
24 tracks, 59:44 

Op het onvolprezen label Universal Music France verscheen onlangs een cd met twee legendarische scores van Georges Delerue. Volgens het begeleidende boekje – zoals altijd fraai vormgegeven en zeer informatief – betreft het de eerste cd-uitgave met de complete scores voor deze films van Delerue’s min of meer vaste collega François Truffaut. Jules et Jim (1962) is een vroeg hoogtepunt uit het œuvre van zowel Delerue als Truffaut. De stemmige, veelzijdige score zette Delerue in eigen land maar ook daarbuiten stevig op de kaart en weet nog steeds te boeien. De score begint vrolijk en uitbundig en gaandeweg sluipt een onheilspellende ondertoon in de klanken, overigens een karakeristiek kenmerk van de Franse componist. Als geen ander wist hij op verfijnde, lyrische wijze het onheil aan te kondigen. Na twaalf tracks uit dit driehoeksdrama horen we evenveel tracks uit Les deux Anglaises et le continent, een film die bijna tien jaar later ontstond en ook gebaseerd was op een boek van Henri-Pierre Roché. Het is verfrissend om deze score nog eens te horen en ongewild de vergelijking te maken met zijn illustere voorganger. Laat Jules et Jim een eerder fragmentarische indruk achter, Les deux Anglaises et le continent is een coherente, meer romantisch getoonzette score die de rijpheid van de componist steeds weer laat horen. Hier is de lyrische klankkleur van Delerue tot volle bloei gekomen getuige onder meer het welluidende hoofdthema van de zusjes Anne en Claude. En zo is deze rijke, gevarieerde, volwassen score uit de schaduw van zijn collega uit 1962 gekropen. Weduwe Colette Delerue heeft aan de totstandkoming van deze bijzondere cd meegewerkt. 

PS

SAGAN
Naïve K1642
17 tracks, 40:52

Armand Amar is een Israëlische filmcomponist die met zijn debuutfilm Amen in 2002 meteen indruk maakte. Nadien werkte hij voor een vijftiental films, vrijwel uitsluitend Franse producties waaronder Va, vis et deviens (2005) en Indigènes (2006). Voor alle drie genoemde scores ontving hij een Césarnominatie. Voor de biografische film Sagan schreef Amar een kleinschalige score die 30 minuten duurt en op de cd wordt aangevuld met een handvol bestaande hits uit vervlogen tijden. Het prachtige hoofdthema Sagan krijgen we enkele keren te horen, steeds met een piano op de voorgrond en talrijke strijkers op de achtergrond. Van een groots orkest is hier geen sprake, de muziek neigt eerder naar minimal music in de traditie van Michael Nyman. Vrolijke muziek horen we hier niet, maar immer vrolijk is het leven van de Franse schrijfster niet geweest. Het is dan ook opmerkelijk dat de tamelijk melancholieke score eindigt met de compositie Mort de Sagan die een gevoel van berusting oproept.    

PS
                                                                               
BRIDESHEAD REVISITED
Chandos CHAN 10499
24 tracks, 47:22 

Voor de Engelse componist Adrian Johnston moet het een uitdaging zijn geweest om een score te schrijven voor de verfilming van Evelyn Waughs roman Brideshead Revisited. Immers, de legendarische tv-serie uit 1981 kende reeds boeiende muziek die menigeen zich nog vast herinnert. Johnston pakt direct uit op de cd met het thema van Sebastian dat een pakkend beginakkoord kent en zo sfeer en ritme van de film vanaf het begin bepaalt. Hier klinkt het thema sober, slechts gespeeld door piano. Later keert het enkele malen terug, maar dan met weelderige orkestklanken op de achtergrond. Deze variaties zijn uitbundig te noemen, maar nergens wordt het overweldigend. Johnston schuwt al te grote emoties en houdt zijn composities eerder ingehouden, als ging het om kamermuziek. Daarbij laveert hij heen en weer tussen emoties van vreugde en triestheid hetgeen de meeste tracks kenmerkt. De drie opgewekte Venetiaanse nummers – waaronder The Lido dat verlangen uitstraalt – worden voorafgegaan en gevolgd door sombere composities. Ten slotte spreekt er hoop uit de prachtige track A Small Red Flame, een boeiende compositie die de film perfect weet af te sluiten. Brideshead Revisited is een moedige, vernuftige creatie van een talentvolle Engelse filmcomponist die los van de film prima te beluisteren is.                                                   

PS

MONGOL
Colosseum VSD-6902
36 tracks, 56:21 

De Finse componist Tuomas Kantelinen schreef voor het avontuurlijke epos Mongol een epische score. Feitelijk is deze score een kruising tussen wereldmuziek en symfonische muziek. Een mooi voorbeeld van dat laatste is het gevoelige liefdesthema dat de voorname rol van de jonge vrouw benadrukt in dit verhaal over de jonge jaren van de Mongoolse krijger die zou uitgroeien tot de gevreesde Dzjengis Khan. De wereldmuziek heeft echter de overhand en dat blijkt voornamelijk uit het sterk ritmische karakter van de meeste nummers. Daarnaast werd gebruikgemaakt van traditionele Mongoolse instrumenten. Met name tijdens de vele gevechtsscènes is deze ritmische muziek te horen en dat komt de film zeker ten goede. Anderzijds laten de veelal korte tracks een fragmentarische indruk achter waardoor de score als geheel een onaf karakter heeft. Het Mongoolse gezelschap Altan Urag zorgde voor enkele additionele tracks waarbij de keelzang steeds wordt ingezet. Ten slotte zorgen enkele geluidseffecten voor een authentieke luisterervaring, iets wat door regisseur Sergei Bodrov zeker op prijs wordt gesteld.

PS

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 149
Andere artikelen:
Cd-recensies
Dvd-recensies
Boekbespreking - Film music
Cees Bijlstra - Muzikaal eerbetoon
Daniel Tarrab en Andrés Goldstein - Interview
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy