Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Cd-recensies
Score 151, 01 03 2009



TWISTED NERVE / THE BRIDE WORE BLACK
Kritzerland KR 20012-0
12 tracks, 28:33

Op de valreep van 2008, precies 40 jaar nadat de films Twisted Nerve en La mariée était en noir – de oorspronkelijke titel van The Bride Wore Black – verschenen, komt cd-label Kritzerland met een cd waarop de scores voor beide films staan. Niemand minder dan Bernard Herrmann – in 1968 in de nadagen van zijn carrière – schreef de scores voor beide thrillers. Enkele decennia terug werden de scores reeds op lp uitgebracht, maar een cd-uitgave was er tot nu toe niet. Twisted Nerve is een film van de Engelse Boulting tweeling met Hayley Mills en Hywel Bennett in de hoofdrollen. De acht korte tracks duren in totaal goed achttien minuten. Dit scoregedeelte begint met het hoofdthema dat wordt gefloten tegen de achtergrond van een bescheiden orkest. Iedereen kent het inmiddels uit Kill Bill: Vol. 1 waar het een opvallende plaats inneemt in de door regisseur Tarantino gerecyclede score. Het thema keert enkele keren terug, nu eens luchtig dan weer in een jazzjasje gestoken. Met enkele andere thema’s dient de score klaarblijkelijk het getroubleerde gemoed van hoofdrolspeler Martin te benadrukken. Herrmann slaagt daar moeiteloos in door de score soms een droomachtige, rondtollende uitstraling te geven à la Vertigo. Fraaiste track is Swimming, in feite een medley van alle thema’s met een opvallende rol voor enkele blaasinstrumenten en de harp. De laatste track The Twisted Nerve is het hoofdthema, andermaal gefloten en gestoken in een heus poparrangement waarmee Herrmann destijds zo de hitparade in had gekund. Een leuke revanche op Hitchcock.

La mariée était en noir was een film van François Truffaut die hiermee een hommage bracht aan zijn grote voorbeeld Hitchcock. Dankzij onder meer de score van Herrmann is hij daar uitstekend in geslaagd. Slechts vier tracks staan er op deze cd die samen goed tien minuten duren. Ondanks deze korte duur komt Herrmann snel ter zake en creëert hij feilloos een beklemmende sfeer. Ook is er een speelse track (Cookie) voor de scène waarin hoofdrolspeelster Julie (Jeanne Moreau) met het zoontje van een van haar prooien speelt. Hoogtepunt is Mariage de Julie waarin Herrmann op meesterlijke wijze de dreiging van de moord naar een ongekende hoogte weet op te stuwen. Dit is een briljant staaltje van orkestratie waarbij diverse solo-instrumenten de revue passeren en elk op hun wijze de handeling sturen. De cd verscheen in een beperkte oplage en is inmiddels uitverkocht. Helaas, want ondanks de zeer korte duur vormen de kleine, bescheiden scores voor deze ver van Hollywood geproduceerde films een inmiddels onmiskenbaar bewijs van Herrmanns ongeëvenaarde vakmanschap.

PS

TRAITOR
Varèse Sarabande 3020669212
25 tracks, 56:06

Traitor is een actiefilm van Jeffrey Nachma-noff met Don Cheadle in de hoofdrol. De thriller speelt op diverse continenten en kent een pulserende score die wordt gedomineerd door drums en andere etnische percussie-in-strumenten. Verantwoordelijk voor de soms opzwepende score is de Zuid-Afrikaanse film-componist Mark Kilian. Naast veelvuldige gebruikmaking van percussie valt ook het gebruik van instrumenten uit het Midden-Oosten op zoals de ud (de voorloper van de luit) en de ney (een lange fluit gemaakt van riet). Dat de klankkleur niet al te etnisch wordt is vooral te danken aan het feit dat Kilian ook westerse muziek in de vorm van symfonische klanken en elektronische beats paart aan de wereldmuziek. Spanning die nu eenmaal een vereiste is van een thriller creëert hij door de drums die soms angstaanjagend klinken zoals in het nummer Walk to Carter. Meer rustige stukken dienen om de gemoedstoestand en sfeer van het verdere gebeuren te kleuren zoals het sterke Traitor thema. Twee liedjes op tekst van Marcel Adjibi passen naadloos in de gehele score en zijn er niet met de haren bijgesleept wat zo vaak het geval is in hedendaagse films. Kilian heeft twee muziekculturen prima met elkaar in verbinding gebracht en past daarmee in de post 9/11-traditie waarin muziek dan wel instrumenten uit het Midden-Oosten worden gebruikt.                                                                                                                               

PS

IL DIVO
Universal Music Italia 5309448
20 tracks, 64:28

Il Divo is een film van Paolo Sorrentino die gaat over het leven van de bekende Italiaanse politicus Giulio Andreotti. De score werd geschreven door de bij ons tamelijk onbekende Italiaanse filmcomponist Teho Teardo die vanaf het begin van deze eeuw een dozijn films van muziek heeft voorzien. De cd begint met een gedragen compositie in kleine orkestbezetting. Lage strijkers domineren het nummer dat verder door getokkel op snaarinstrumenten opvalt. Dit wordt geen vrolijke score en na enkele tracks blijkt dit vermoeden te kloppen. Het kleinschalige karakter van de openingnummers geldt ook voor de rest van de score. De cello treedt enkele malen als soloinstrument op de voorgrond evenals de gitaar die door de componist wordt bespeeld in het aansprekende Che cosa ricordare di lei? Ondanks de vaak sombere klankkleur weten de diverse thema’s te imponeren. Teardo houdt het ingetogen door eenvoudige composities in te zetten, maar hij weet hier wel een sfeer van dreiging en benauwing mee op te roepen. Teardo is een componist om rekening mee te houden. De cd kent naast de originele score enkele klassieke en populaire nummers.         

PS

CHE
Varèse Sarabande 3020669292
21 tracks, 58:25

Alberto Iglesias lijkt de uitgelezen componist voor dit epos van Steven Soderbergh. De eerste track van de cd – Ese hombre es el Che Guevara geheten – is een kale compositie met een prominente rol voor de akoestische gitaar. Gaandeweg de cd horen we composities die net zo spaarzaam zijn met instrumenten. Ook betreft het vaak lang aangehouden klanken die nauwelijks een melodie kennen en soms meer op geluiden lijken. Langzaamaan ontwikkelen zich uit deze collectie geluiden een of meer melodielijnen en krijgen de nummers een afgeronder geheel zoals in het stemmige March en het fraaie Political Skills. Iglesias weet met deze muziek een exotische, licht dreigende sfeer op te roepen. De tocht door Guevaras leven eindigt op cd in de finale scoretrack La Higuera, October 9, 1967. Het nummer begint met ijle, angstaanjagende klanken en gaat daarna ongemerkt over in het prachtige hoofdthema, ditmaal uitgevoerd door een breed orkest met het karakter van een requiem. Twee liederen sluiten de cd af, een van Mercedes Sosa en een van Silvio Rodriguez. De score is bij de eerste beluistering nogal ongenaakbaar, maar na enkele luistersessies begint de muziek steeds meer te intrigeren. Dit is geen traditionele score, wel een gedurfde nieuwe dimensie binnen het werk van Spanjes wellicht meest vooraanstaande componist van filmmuziek van dit moment. 

PS


Gerelateerde links
 Startpagina

Score 151
Andere artikelen:
Mark Kilian - Interview
Cd-recensies
Boekbespreking - John Barry
Boekbespreking - Autobiografie van Lalo Schifrin
Oscar 2009 - Bollywood verovert Hollywood
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy