Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Boekbespreking - Popular Music and Film
Score 130, 18 11 2005



HITS DIE EEN FILM VERTELLEN - Verschenen in Score 130, maart 2004


De kruisbestuiving tussen film en popmuziek is al sinds jaar en dag een gegeven. Jeff Smith heeft in zijn boek The Sounds of Commerce: Marketing Popular Film Music (1998) met name gewezen op de wederzijdse commerciŽle verstrengelingen. De Engelse wetenschapper Ian Inglis bundelde in Popular Music and Film twaalf bijdragen van wetenschappers uit Europa, de Verenigde Staten en Down Under die diverse aspecten van deze wisselwerking belichten en daarbij zowel nieuwe trends evenals ontwikkelingen uit de afgelopen jaren voor het voetlicht brengen.

Een illustratieve bijdrage vormt die van Lee Barron, getiteld The Missing Soundtrack. Barron schetst op heldere wijze de trend om een soundtrack steeds meer te vullen met liedjes die niet in de film voorkomen. Een extreem voorbeeld is the soundtrack bij de film The Blair Witch Project (1999), een film die helemaal geen score kende! Een andere opmerkelijke trend is het verdwijnen van de cd-score. Zo kent de dvd van Roman Polanskiís The Ninth Gate (1999) een apart gedeelte waarop de score van Wojciech Kilar staat, waardoor een muziek-cd dus overbodig is geworden.

In een ander hoofdstuk betoogt Anahid Kassabian dat trendy films als Lara Croft: Tomb Raider (2001) geen doorlopend verhaal met karakterontwikkeling kennen,. Wat we zien zijn losse avonturen van een heldin die steeds door flarden muziek worden ondersteund die door de repetitieve aard en het ontberen van een begin en een einde louter de sfeer bepaalt en geen narratieve functie heeft. Kende de traditionele film nog een symfonische score, de op de leest van videogames geschoeide films als Lara Croft en The Matrix (1999) kennen technomuziek die de herhaling als stijlkenmerk heeft.

Andere bijdragen staan stil bij dans, the Beatles, het popidool annex filmacteur (Sting), de biopic en natuurlijk de vandaag de dag onvermijdelijke compilatiesoundtrack. Uit de bijdrage van Rob Wright blijkt dat de hitverzameling als soundtrack niet zonder risicoís is. Aan de hand van een van de eerste sprekende voorbeelden uit dit door velen vermaledijde genre - The Big Chill (1983) - laat Wright zien dat de hitkeuze niet altijd even gelukkig was en in plaats daarvan een (traditionele) score beter op zijn plaats was geweest.

Popular Music and Film is een handzame verzameling essays die de vruchtbare relatie tussen populaire muziek en film vanuit diverse invalshoeken op een toegankelijke, niet al te academische wijze onderzoekt. Wie niets moet hebben van compilatiesoundtracks zal na lezing van dit boek op zijn minst moeten toegeven dat deze trend om films vol te stoppen met oude en / of nieuwe hits niet meer te keren valt. De auteurs leveren tal van bewijzen aan dat popliedjes een filmverhaal kunnen ondersteunen alsmede karakters kunnen kleuren op een wijze die tot voor kort alleen aan (symfonische) scores leek voorbehouden. Misschien gewoon een kwestie van meegaan met de jeugd op wie filmproducenten zich sinds de jaren í60 nog steeds het meest richten.

Popular Music and Film, edited by Ian Inglis, Wallflower Press, Londen 2003, ISBN 190336471X, 205 blz. Prijs: Ä 27,90.

Paul S.



Gerelateerde links
 Startpagina

Score 130
Andere artikelen:
De eerste ... deel 1
Oscar 2004: In de schaduw van de reus - Beschouwing
Boekbespreking - Popular Music and Film
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy