Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Mychael Danna - Interview
Score 153, 06 11 2009



MYCHAEL DANNA over Atom Egoyan, broer Jeff en de ideale opnamestad


Na het victoriejaar 2007 is het een tijd stil geweest omtrent Mychael Danna, de vooraanstaande Canadese filmcomponist die vooral bekendheid verwierf met een dozijn scores voor regisseur Atom Egoyan. Aan die windstilte lijkt nu een einde te zijn gekomen, want met Adoration, Egoyans voorlaatste film die onlangs in Nederland in première ging, begint een gestage reeks van filmreleases met muziek van de veelvuldig gelauwerde Canadees. Intussen is Danna 50 geworden, om precies te zijn op 20 september 2008. En een nieuwe Egoyanfilm, de opvolger van Adoration, is inmiddels ook gereedgekomen.

Danna´s laatste film in de Nederlandse bioscoop was de animatiefilm Surf´s Up in oktober 2007. Daarna leek hij plotsklaps van de aardbodem te zijn verdwenen, hoewel goed een dozijn nieuwe films met muziek van zijn hand nadien in première is gegaan. Vanwaar die hoge productiviteit? ‘Wellicht heeft dat te maken met mijn voortschrijdende leeftijd. Ik besef dat mijn tijd erop zit (lacht). Ik ben enkele jaren geleden naar Los Angeles verhuisd om te werken voor enkele interessante films. Ik heb het geluk gehad enkele kansen te krijgen. Je kunt ze niet allemaal grijpen, maar toch zeker de best mogelijke.’

Helaas hebben enkele films uit deze grote verzameling zoals Lakeview Terrace (regie: Neil LaBute) en Heaven on Earth (regie: Deepa Mehta) de Nederlandse bioscoop niet gehaald (Lakeview Terrace kwam hier eerder dit jaar direct uit op dvd). Maar om Atom Egoyan kan ook blijkbaar Nederland niet en zo kunnen we sinds kort genieten van diens film Adoration, met voor de elfde maal een score van landgenoot Danna. Na dit drama volgt deze maand de komedie Management (regie: Stephen Belber, Danna werkte hier samen met Rob Simonsen), in september de romantische komedie (500) Days of Summer (regie: Marc Webb), in oktober New York, I love You (Danna scoorde het gedeelte van Mira Nair in deze episodenfilm) en in december The Imaginarium of Doctor Parnassus, waarnaar reikhalzend wordt uitgekeken (in deze film van Terry Gilliam speelt Heath Ledger zijn allerlaatste rol). En daarna is het wachten op Chloe, de film die Egoyan alweer na Adoration heeft gemaakt.

Egoyan

Dat een film van Atom Egoyan automatisch de Nederlandse bioscoop haalt, is allang niet meer vanzelfsprekend. De Canadees van Armeense afkomst gold in de jaren ’80 en ’90 een tijdlang als vernieuwend cineast. Daarbij speelden thema´s als vervreemding en isolatie een grote rol, maar ook steeds meer zijn Armeense afkomst. Onder meer zijn sleutelfilm Ararat uit 2002 hebben we echter node moeten missen; de film heeft de Nederlandse bioscoop nooit gehaald. Over de samenwerking met Egoyan vertelt Danna: ʽAtom leerde film en ik leerde filmmuziek gelijktijdig. Ik zou hier niet zitten zonder hem. Ik heb dus heel veel aan hem te danken. Zijn manier van samenwerken heeft mij erg vrij gemaakt. Bij de eerste films die we samen deden heb ik door te experimenteren en mijn grenzen te verleggen mijn eigen stem kunnen vinden. Sinds ik in Los Angeles woon en werk, besef ik hoe bijzonder dat was maar ook hoe moeilijk en fijngevoelig die periode was. Ik ben dan ook altijd heel blij geweest dat ik met hem heb mogen werken aan al die films die veel voor hem hebben betekend.ʼ Dat niet alles duidelijk was wat Egoyan met zijn vroege films wilde zeggen, werd bij Ararat plots heel duidelijk voor Danna: ʽToen ik deze film zag en het verhaal erachter begon te begrijpen, begon ik al zijn werk te begrijpen en aldus betekende het ook als vriend heel veel voor mij. En omdat dit zo´n belangrijke film voor hem was, was hij ook voor mij erg belangrijk.ʼ

De imposante score die Danna schreef voor Ararat onderscheidt zich niet alleen in een enorme zeggingskracht, maar ook in het gebruik van etnische instrumenten (met name de duduk) en een wereldmuziek-klankkleur. Danna geldt dan ook als een van de wegbereiders van etnische filmmuziek. De trend om in hedendaagse filmmuziek elementen van wereldmuziek te stoppen bevalt hem echter allerminst: ʽIk vind het erg jammer dat veel componisten deze instrumenten gebruiken zonder er goed over na te denken. Ze vinden het geluid leuk, maar dat vind ik niet voldoende om ze te gebruiken. Het is goed dat het publiek open staat voor deze instrumenten, het is goed voor de wereld als gemeenschap. Ik zou alleen willen dat componisten ze op een passende wijze zouden gebruiken maar volgens mij doet bijna niemand dat (lacht).ʼ

Broer Jeff

Misschien nog geen echte trend, maar wel een opvallend verschijnsel in Danna´s loopbaan is de samenwerking met broer Jeff, overigens een filmcomponist die zijn eigen sporen heeft verdiend. De afgelopen jaren werkten ze samen aan de scores voor Tideland (Terry Gilliam, 2005) en Fracture (Gregory Hoblit, 2007). Over de samenwerking bij de laatste film merkt Mychael op: ʽDe samenwerking was echt fantastisch, hoe vreemd men hier ook tegenaan keek. Filmcomponist is een erg eenzaam beroep, waarbij je meestal alleen in je kamer zit te componeren. Als je je ideeën dan kunt delen met iemand anders, dan is dat natuurlijk geweldig. Uiteraard zijn we het wel eens oneens met elkaar, maar zelden leidt dat ertoe dat we met elkaar op de vuist gaan (lacht).ʼ Gevraagd of hij na het scoren nog weet welke cue van wie is, antwoordt hij: ʽVaak weet ik dat wel, maar bij sommige gedeeltes valt dat niet meer te zeggen. Ik denk dat 25 procent door ons individueel wordt geschreven en 50 procent van ons beiden is. Een van ons begint met een idee dat de ander dan voltooit. Van sommige cues bij Terry Gilliams film (Tideland, red.) weet ik niet meer wie wat deed.ʼ Momenteel werken beide broers aan de score voor Gilliams volgende film die in december in Nederland gaat draaien, The Imaginarium of Doctor Parnassus.

Doctor Parnassus is een Engels/Canadees/Franse coproductie. Het is nog niet duidelijk waar de score zal worden opgenomen. Voor opnames pendelde Danna jarenlang steevast heen en weer tussen Los Angeles en Londen. De laatste stad had zijn voorkeur, maar sinds zijn verhuizing naar Los Angeles is deze stad minstens zo favoriet. ‘Vroeger vond ik muziek opnemen in Los Angeles niet zo bijzonder. Ik vond de sound van het orkest niet goed. Maar de afgelopen jaren zijn ze aanzienlijk beter geworden en nu zou het wel eens de plek kunnen zijn waar ik het liefst muziek opneem. De sound in Los Angeles was altijd iets te sentimenteel en een beetje slordig, terwijl de sound in Londen erg precies en rijk maar zeker niet gelikt was. Maar vandaag de dag zijn ze gelijk. Neem Fracture, een score die ik opnam in Los Angeles met een geweldig orkest. Het had niet beter gekund, iets wat ik een paar jaar geleden niet had durven beweren.’

Werken in Los Angeles heeft zo zijn voordelen, maar vaderland Canada blijft lonken. ‘Ik ben dol op Los Angeles, vooral om er te werken. Maar voor het componeren is Toronto toch geschikter. Hier voel ik minder druk dan in Los Angeles waar veel bekende componisten bij me om de hoek wonen.’ Gevraagd of hij in Toronto een wandeling kan maken zonder te worden herkend, antwoordt Danna: ‘In Toronto interesseert het niemand wie ik ben. Hetgeen ik zeer op prijs stel.’

PS

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 153
Andere artikelen:
Cd-recensies
Mychael Danna - Interview
Boekbespreking - Film Music: A History
Claudio Fuiano - Interview
J´accuse - Concertverslag
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy