Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Cd-recensies
Score 153, 06 11 2009



CD-RECENSIES


PONYO ON THE CLIFF BY THE SEA
Colosseum CAS 8508.2
36 tracks, 67:30

Jô Hisaishi is ongetwijfeld Japans meest gevierde filmcomponist van dit moment. 2008 was een goed jaar met scores voor films als Sunny et l´éléphant, I Want to Be a Shellfish en Departures (dit jaar winnaar van de Oscar voor beste buitenlandse film). Maar er was afgelopen jaar ook weer een nieuwe Miyazaki en dat betekent al geruime tijd tevens een nieuwe score van de Japanse meester. Hayao Miyazaki´s vorige film Howl´s Moving Castle dateert alweer van 2004 en dus vormt de release van Ponyo on the Cliff by the Sea, zijn nieuwste creatie, later deze maand een aangenaam vooruitzicht. Hinkte Howl´s Moving Castle misschien wat teveel op een overigens sterk hoofdthema, Ponyo on the Cliff by the Sea is een meeslepende, zeer gevarieerde en bovenal functionele score geworden. Hisaishi heeft een ware symfonie geschreven met diverse musicalelementen zoals een sterk liedje (Mother Sea) dat als hoofdthema dienst doet. Miyazaki schreef zelf de tekst die hij baseerde op een gedicht van de Japanse dichteres Wakako Kaku. Animatiefilms hebben veel baat bij scores die de handeling op alle manieren dienen te ondersteunen en daarin slaagt Hisaishi andermaal moeiteloos. Hij gebruikt tal van instrumenten die soleren in de vele tracks en zo karakters of handelingen kleuren dan wel accentueren. Ponyo bevat voor elk wat wils: dan weer wervelende momenten, dan weer spanning en dan weer opzwepende klanken, maar steeds in een speelse klankkleur, want het blijft natuurlijk een film voor jong (en oud). Leuke uitschieter is Ponyo Flies waar Hisaishi muziek van een welhaast Wagneriaanse allure heeft geschreven. Dit is een complete score die elk moment boeit, ook tijdens de meer functionele passages en dat kan alleen maar als een kunststuk worden beschouwd.                                                                                            

PS

FOLLOW ME!
Harkit Records HRKCD 8303
12 tracks, 29:44

Follow Me! is een onschuldige Engelse komedie uit 1972 met Mia Farrow en Topol in de hoofdrollen. Enige bekendheid ontleent de wat vergeten komedie aan het feit dat dit de zwanenzang van regisseur Carol Reed was. De muziek is van John Barry; zijn score verscheen eerder op lp en in 2000 samen met Walk-about op cd. Dit is de eerste solo-uitgave op cd. Follow Me! is geen grootse of vernieuwende score. Wel is het een genot om naar te luisteren, ook al wordt het hoofdthema (tekst: Don Black) talrijke malen in verschillend arrangement herhaald. De kracht van het zwierige hoofdthema zit hem vooral in de melodie, maar ook het ritme ligt makkelijk in het gehoor. Opvallend is het pizzicato-gebruik in enkele tracks, een kenmerk van Barry uit die dagen. Follow Me! is een afwisselen-de cocktail van licht klassiek, jazz en een vleugje pop. Kortom, een tussendoortje dat toch de moeite waard is.                                                          

PS

BRUTTI SPORCHI E CATTIVI
GDM 4017
13 tracks, 44:18 

De link Rota/Fellini, Herrmann/Hitchcock, Williams/Spielberg is net zo groot als de link Trovajoli/Scola. In 1976 maakte de Italiaanse regisseur Ettore Scola de film Brutti sporchi e cattivi (slecht, vuil en gemeen). Een komedie over een familie aan de rand van Rome levend tussen de vuilstortplaatsen met Nino Manfredi in de hoofdrol.  De film is een aanrader. De muziek van Armando Trovajoli is een originele Trovajoliscore die met weinig anders te vergelijken is. Een kleine orkestbezetting met veel solo-instrumenten zoals piano, dwarsfluit en mondharmonica. Met ook een koorwerk voor het hoofdthema. De tracks liggen allemaal lekker in het gehoor. Zoals meestal het geval is bij Trovajoli die ruim 300 films voorzag van muziek. De muziek is indertijd als lp en single uitgebracht maar verschijnt nu voor het eerst op cd. Claudio Fuiano heeft in samenwerking met Armando Trovajoli nog een inedit track toegevoegd. Omdat de lp bijna nergens meer te vinden is, is deze cd een mooie gelegenheid om de soundtrack aan te schaffen. Bij onder andere de uitgever en distributeur www.soundtrackcorner.de.

ST

DUPLICITY
Varèse Sarabande 3020669552
24 tracks, 50:53

James Newton Howard is van alle markten thuis. Moeiteloos wisselt hij klassiek (Defiance) af met ambient (Michael Clayton) en van een stevige rockcompositie (Collateral) is hij evenmin vies. Zijn laatste score is voor Duplicity, de opvolger van Tony Gilroys debuutfilm Michael Clayton. We krijgen een sterk ritmische score voorgeschoteld die haar wortels in de jazzrock heeft, maar feitelijk een ratjetoe aan stijlen bevat zoals een vleugje Latin (Split to Miami), enkele tracks met slechts akoestische gitaar (variaties op het hoofdthema) of door elektronica ondersteunde stukken. Misschien is ritme wel het sleutelelement van deze score; de humoristische actiefilm schakelt constant heen en weer in tijd en ruimte en heeft daarom een sterke behoefte aan een solide score. En inderdaad houdt Howard de wat onevenwichtige film bijeen met deze luchtige, percussieve score die onder meer uitblinkt in nummers als Security Meeting waarin de spanning à la Bolero vaardig wordt opgebouwd. Eerder rustige nummers als A Cream or a Lotion? (met piano, door Howard bespeeld) en Duplicatá a due (duet voor akoestische gitaar) zijn de uitzondering op de regel. En laat het liedje tijdens de aftiteling (Being Bad) nu eens een keer uitstekend passen bij de rest van de score: iedereen tevreden dus. Los van de film vormt Duplicity een prettig luistergenot. Dat heet vakmanschap, oftewel je vak verstaan.

PS

THE MAESTRO, THE MUSIC AND THE METROPOLE ORCHESTRA
Promo cd
12 tracks, 67:59

Een dezer dagen verscheen een nieuwe cd van het Metropole Orkest met muziek van Ennio Morricone. Een heel mooie muzikale uitgave van Nederlands toporkest. Zoals bekend heeft het orkest een hele geschiedenis met Morricone. Zijn muziek wordt regelmatig uitgevoerd, begin juni nog tijdens een speciaal concert van het orkest in het Concertgebouw te Amsterdam. Op deze cd speelt het orkest muziek uit Once Upon a Time in the West, Malèna, The Mission, Le clan des Siciliens, The Untouchables, The Good the Bad and the Ugly, Cinema Paradiso, In the Line of Fire en Chi l´ha vista morire. Gearrangeerd en bewerkt door Vince Mendoza, Bob Zimmerman, Erik van der Wurff, Marco de Bruin en anderen. Verwacht dus niet keurig nagespeelde Morriconethema’s. Nee, originele klanken worden afgewisseld met rock en jazzachtige versies. De cd sluit af met enkele tracks van een eerder verschenen cd van het Metropole Orkest met muziek uit Les Deux Saisons de la Vie (met Morricone zelf aan de piano), de tv-serie Via Mala en een suite uit Marco Polo. The Maestro, the Music and the Metropole Orchestra is dus vooral een cd van het Metropole Orkest, gebruikmakend van de muziek van Ennio Morri-cone. Een muzikaal hoogstandje en een uur fantastisch luisterplezier. Deze cd is uitsluitend te bestellen bij het Metropole Orkest, zie www.metrofriends.nl  en kost € 18.                        

JW

LESBIAN VAMPIRE KILLERS
Silva Screen Records SILCD1284
20 tracks, 54:25

De Engelse filmcomponiste Debbie Wiseman maakte in 1997 veel indruk met haar melodieuze score voor Wilde. In die dagen gold ze als veelbelovend talent, maar haar werkkring zou toch vooral de televisie blijven, met een sporadisch uitstapje naar de film. Pas met Arsène Lupin (2004) was er weer enige bijval in filmkringen, hoewel ze in eigen land vooral naam maakte als dirigent van filmmuziekconcerten. Nu is er de score van Lesbian Vampire Killers en met de eerste track – Centuries Ago – valt Wiseman meteen met de deur in huis. Haar symfonische score wordt aangenaam ondersteund door het Crouch End Festival koor dat in nagenoeg elke track te horen is. Orkest en koor zorgen voor angstaanjagende, mysterieuze klanken die regelmatig door tromgeroffel aanzwellen tot weer een nieuwe climax. De score gaat dan bewust over the top, maar dat is ook de bedoeling bij deze hilarische vampierfilm. Wiseman heeft met beperkte middelen een pakkende score geschreven waarvan we eind deze maand zullen weten hoe treffend hij de film zal begeleiden. Grappig zijn overigens de tracktitels die allemaal zijn bedacht door regisseur Phil Claydon.

PS

                                                                                                                                            
EFFI BRIEST
Königskinder KK 007
26 tracks, 44:24

Vorig jaar verraste de Zweedse filmcomponist Johan Söderqvist eenieder met zijn knappe score voor Låt den rätte komma in. De deels elektronische score zette hem definitief op de internationale filmmuziekkaart. Opvolger Effi Briest is een nieuwe verfilming van de befaamde roman van Theodor Fontane. Op het eerste gehoor lijkt de score traditioneel van aard te zijn, maar Söderqvist zet soms ook een minimalaanpak in die de muziek een moderne dimensie meegeeft. Feitelijk volgt de muziek de ontwikkelingen van het tragische titelpersonage op de voet en dat betekent aanvankelijk opgewekte, weelderige klanken. In het tweede gedeelte van zowel film als score wordt de sfeer grimmiger. De composities worden nu steeds slepender en somberder, uitmondend in een lange versie van het hoofdthema met jachtige strijkers. Ondanks het tragische verhaal klinkt de muziek nergens overdreven sentimenteel of melodramatisch. Söderqvist houdt het ingetogen, hetgeen enkele solerende instrumenten zoals de cello, de harp en de piano – door de componist zelf bespeeld – nog eens extra benadruk-ken. Effi Briest excelleert vooral door een heldere, melodieuze klankkleur en vormt daarmee een nieuw bewijs van Söderqvists vakmanschap.                                                                 

PS

CHÉRI
Varèse Sarabande VSD-6961
15 tracks, 46:29

En Alexandre Desplat componeert weer voort. Na zijn voor een Oscar genomineerde The Curious Case of Benjamin Button hebben we weer van diverse nieuwe scores kunnen genieten. Eerst was daar in mei Coco avant Chanel waarvoor Desplat met een lichte, aan melodieën rijke, stemmige score op de proppen kwam. Nauwelijks een maand later tovert hij alweer een nieuwe score uit zijn hoge hoed, ditmaal voor Chéri, de nieuwste film van Stephen Frears, met wie Desplat drie jaar geleden triomfen oogstte voor The Queen. Chéri lijkt een kolfje naar Desplats hand, maar wie denkt met een lichtvoetige score van doen te hebben, vergist zich. Inderdaad begint de score luchtig, maar dat zal niemand verbazen, aangezien in de eerste helft alles nog koek en ei is tussen de geliefden. Desplat berijdt hier zijn stokpaardje en we horen dan ook vrolijke, twinkelende en soms ironische muziek zoals in het fraaie The Wedding. De muziek wordt vaak gepresenteerd in een aangenaam voortkabbelend walsritme. Met de track To Biarritz slaat de stemming om en verruilt Desplat de onstuimige levensvreugde van de eerste helft voor meer serieuze en uiteindelijk steeds zwaardere muziek. Dit alles mondt uit in An Old Woman, een gedragen compositie die de score haast fluisterend afsluit. Speciale vermelding verdient de Engelse celliste Caroline Dale die enkele tracks met haar spel verrijkt. Desplat slaat geen nieuwe wegen in met Chéri, maar hij weet moeiteloos zijn positie te consolideren als een van de grote filmcomponisten van dit moment.

PS



DVD-RECENSIE
 

MUSIC FOR THE MOVIES: BERNARD HERRMANN
Dvd Kultur 4176
58 minuten

Een dvd van filmmuzikale betekenis is dit schijfje in de serie Music for the Movies. Deze is geheel gewijd aan Bernard Herrmann. Herrmann maakte vijftig films voor regisseurs als Orson Welles, Nicholas Ray en Martin Scorsese. Echter, het meest bekend is zijn twaalf jaar durende samenwerking met Alfred Hitchcock. Wie kent niet klassiekers als Vertigo, North by Northwest en Psycho? Op deze dvd kijken we in de keuken bij de totstandkoming van Herrmanns muziek. We horen muziek en zien filmbeelden uit Torn Curtain, Citizen Kane, Sisters, North by Northwest, The Ghost and Mrs. Muir, On Dangerous Ground, The Man Who Knew Too Much, Psycho, The Bride Wore Black en Taxi Driver. Er zijn interviews met regisseurs Martin Scorsese en Claude Chabrol, met componisten David Raksin en Elmer Bernstein, maar ook met Herrmanns eerste vrouw. We horen musici, filmeditors en geluidsmensen en niet te vergeten Herrmann zelf. Zo werd deze dvd een indrukwekkend portret van een vermaard filmcomponist, een visueel portret van een imposant componist. Deze documentaire werd in 1993 genomineerd voor een Oscar.

JW

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 153
Andere artikelen:
Cd-recensies
Mychael Danna - Interview
Boekbespreking - Film Music: A History
Claudio Fuiano - Interview
J´accuse - Concertverslag
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy