Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Cd-recensies
Score 154, 22 01 2010




CD-RECENSIES


THE INFORMANT!
New Line Records NLR 39160
14 tracks, 36:25

Met The Informant! maakt meester Marvin Hamlisch een opvallende comeback in de bioscoop. Zijn laatste filmscore, The Mirror Has Two Faces, dateert alweer van 1996. De drievoudig Oscarwinnaar van 1974 schitterde ooit vooral in het lichte musical- en komediegenre, maar een drama als Ordinary People of een actiefilm als The Spy Who Loved Me schuwde hij niet. The Informant! is een hilarische actiekomedie van Steven Soderbergh met Matt Damon in de titelrol. Hamlisch heeft een kleine score geschreven zoals hij dat vroeger vaker heeft gedaan: makkelijk in het gehoor liggende nummers, enkele actienummers met een knipoog naar James Bond en ten slotte een liedje. Dat laatste tovert Hamlisch schijnbaar moeiteloos uit de hoed met het nummer Trust Me waarvoor Alan en Marilyn Bergman – uiteraard – de tekst schreven. Sterk is het hoofdthema dat in enkele variaties de score beheerst en waarbij de piano niet alleen de boventoon voert maar ook de sfeer van de jaren ´70 – Hamlisch´ hoogtijdagen – terstond oproept. Een vleugje Mancini hier en een enkele track die zo uit een musical lijkt gelopen daar en het feest is compleet: Hamlisch levert een swingende, vrolijk stemmende en ook uitstekend bij de film passende score af.

PS

THE FILM MUSIC OF MISCHA SPOLIANSKY
Chandos CHAN 10543
23 tracks, 73:00

Het gebeurt maar al te vaak dat een bij leven populaire componist na zijn dood in de vergetelheid raakt. Dit overkomt ook de in 1985 overleden componist Mischa Spoliansky. Mischa werd in 1898 te Białystok, Polen in een muzikale familie geboren. Na zijn muziekopleiding in Dresden en Berlijn ontvlucht hij in 1933 Nazi-Duitsland en wordt in Londen opgevangen door de Hongaarse filmproducer Alexander Korda. Wie kent niet de in de jaren ´30 zeer succesvolle films The Ghost Goes West (1935), Sanders of the River (1935), King Solomon’s Mines (1937) en veel later North West Frontier (1959), een avonturenfilm die zich afspeelt in India. Al deze films en veel meer zijn voorzien van muziek van Mischa Spoliansky. Dit alles is nu eindelijk opnieuw opgenomen door de BBC Concert Orchestra onder leiding van Rumon Gamba. De cd eindigt met de prachtige Toccatina (voor orgel) uit de film Saint Joan (1957). Meer informatie over Mischa Spoliansky is te vinden op de website www.mischaspoliansky.org van de The Mischa Spoliansky Music Trust.

RV

LOS ABRAZOS ROTOS
EMI 5099969785221
25 tracks, 56:53

Het wachten op een nieuwe score van Alberto Iglesias is altijd de moeite waard. De Spaanse filmcomponist zorgt altijd voor knappe, intrigerende luisteravonturen die, nader beluisterd, niet altijd even gemakkelijk blijken te zijn. Geen knieval dus voor de commercie, ook niet voor zijn Hollywoodproducties als The Kite Runner of Che. Als Iglesias dan ook nog componeert voor een nieuwe Almodóvar zijn de verwachtingen hooggespannen. Los abrazos rotos is alweer de zevende samenwerking van dit Spaanse duo. De cd begint met het hoofdthema, een korte maar pakkende compositie die een melancholieke klankkleur heeft. Die wat sombere sfeer kenmerkt ook de rest van de muziek. Gaandeweg de eerste helft van de cd worden de nummers steeds gejaagder en dreigender. Van een herkenbare melodie is hier nauwelijks sprake totdat in het langere Caida, Recogida y Rayos X de melodie terugkeert. Sterke composities zijn het ontroerende, door Miguel Poveda gezongen Final y a Ciegas en Famara dat gevoelig eindigt. Binnen de samenwerking met Almodóvar is dit niet de sterkste editie, daarvoor is het overtreffen van voorganger Volver uit 2006 een welhaast onmogelijke opgave. Binnen de internationale filmmuziekwereld is Los abrazos rotos echter een vrij sterke score: sober, bij tijd en wijle meeslepend, en als altijd een blijk van vakmanschap.

PS

WELCOME
Naïve K1660
10 tracks, 23:00

Welcome is een Franse film van Philippe Loriot die een onthutsend beeld geeft van de omstandigheden waaronder vluchtelingen in de Jungle van Calais proberen te overleven. Liefst drie filmcomponisten schreven muziek voor dit drama: Armand Amar, Wojciech Kilar en Nicola Piovani leverden elk een of meer bijdragen. Verwacht geen vrolijke, uitbundige muziek. De score van Welcome bevat ingehouden, op klassieke leest geschoeide muziek die meestentijds een kleine orkestbezetting kent. De piano is in veel stukken het centrale instrument en in het titelnummer van Piovani komt het als soloinstrument naar voren. Deze bescheiden, kale muzikale begeleiding past goed bij de film. Het merendeel van de muziek is van Piovani, van Amar is er een enkele track, getiteld Kadish. Dit nummer kent een passende etnische klankkleur. Van Kilar horen we onder meer Agata´s Theme dat zijn herkenbare stijl meteen verraadt. Ondanks het feit dat drie gerenommeerde componisten verantwoordelijk zijn voor de muzikale begeleiding vormt de relatief korte score toch een eenheid. Dat komt vooral door de sobere aanpak en de gedragen klankkleur van de tien nummers die steeds een grote zeggingskracht hebben en ondanks de soms wanhopige klanken niet klagend overkomen.

PS

JULIE & JULIA
Sony
21 tracks, 43:37

Alexandre Desplat is de uitgelezen filmcomponist voor de komedie Julie & Julia. Schijnbaar moeiteloos schudt hij vrolijke en zorgeloze klanken uit zijn mouw. Want als een ding duidelijk wordt na beluistering van deze score, dan is het wel dat we hier te maken hebben met louter optimistische, opgewekte muziek. Julie & Julia is eigenlijk twee films ineen. We volgen enerzijds de belevenissen van de Amerikaanse Julia Childs (gespeeld door Meryl Streep) die na de Tweede Wereldoorlog met haar man jarenlang in Parijs woonde en plannen opvatte om een kookboek te gaan schrijven en parallel aan dit verhaal voltrekt zich de levensgeschiedenis van Julie Powell (Amy Adams) die in hedendaags New York een blog bijhoudt over haar kookkunsten, hierbij Julia´s baanbrekende kookboek als voorbeeld nemend. Desplat begint de score met thema´s voor beide vrouwen. Julia´s Theme is een lieflijk walsje in de stijl van Delerue met de onvermijdelijke accordeon als leidend instrument. Julie´s Theme daarentegen is meer eigentijds en kent het gejaagde ritme van de metropool New York. Vervolgens worden beide stijlen afgewisseld gedurende de vele korte tracks. Die zijn veelal vederlicht gearrangeerd en tijdens het kijken naar de film functioneel, maar als luisterervaring is het allemaal iets aan de magere kant. Gezien Desplat´s output van alleen al dit jaar (zeven scores) zal het niemand verbazen dat de boog niet altijd gespannen kan zijn. Julie & Julia is een aangenaam tussendoortje dat naast de originele score nog vijf liedjes (van onder meer The Talking Heads, Charles Aznavour en Doris Day) heeft die wellicht moeten verhullen dat dit niet Desplat´s beste score is.                                                                    

PS

MOON
Black Records CMCD001
12 tracks, 55:17

De Engelse filmcomponist en popartiest Clint Mansell geniet vooral bekendheid als componist van de films van Darren Aronofsky. Vorig jaar werkten beiden nog samen aan The Wrestler. Voor Moon, het regiedebuut van Duncan Jones, schreef Mansell esoterische klanken die als soundscapes dienen voor deze ruimtefilm. Als zodanig passen de zweverige klanken goed bij de film. Op cd is de muziek wat minder toegankelijk dan in de film, ook al schreef Mansell een aardig hoofdthema dat in diverse nummers wordt gebruikt. Het zal niemand verbazen dat de score geheel elektronisch is en als voornaamste functie heeft de stilte en verlatenheid in de ruimte te benadrukken. Hier en daar tovert Mansell met zijn composities meer geluidseffecten dan puur muziek tevoorschijn. Al met al ontstaat zo een reeks klanktapijten die af en toe een hallucinerende sfeer oproepen. Naast het hoofdthema horen we in Memories (Someone We´ll Never Know)  toch een afgeronde compositie die temidden van de rest als aangenaam melodieus overkomt. Moon is voor de fans van Mansell en voor eenieder die van spacemuziek houdt.                                             

PS


LE HÉRISSON
Colosseum CST 8130.2
18 tracks, 41:34

Le hérisson won op het filmfestival Film by the Sea vorige maand de Film- & Literatuurprijs. Het gaat hier om de eerste lange film van de nog jonge regisseuse Mona Achache (28). Wie nietsvermoedend naar de muziek uit de film luistert, zou denken naar de nieuwste score van Thomas Newman te luisteren, maar niets is minder waar. De score werd namelijk geschreven door grootmeester Gabriel Yared. Die past in enkele tracks Newmans gebruik van percussie en de klankkleur dan wel sfeer die de muziek van de Amerikaan zo typeert toe. Of we daar blij mee moeten zijn, is de vraag want Yared voegt niets eigens toe aan de filmmuziekstijl die we van zijn Amerikaanse collega gewend zijn. Twee andere muziekstijlen kenmerken deze score verder: klassiek en jazz. De klassieke stukken overheersen en zijn soms spaarzaam in hun instrumentkeuze. Het prachtige hoofdthema, met de componist achter de piano, is als altijd bij Yared melodieus en zeer sterk. Een ander prachtig voorbeeld van deze stijl is de track Bach Partita die, zoals de titel aangeeft, sterk aan Bach doet denken. De jazzstukken worden uitgevoerd door een klein gezelschap en vormen een mooie afwisseling bij de rest van de score. Yareds talent komt onmiskenbaar bovendrijven in Le hérisson, alleen jammer dat zijn ongeïnspireerde kopie van Newman de cd toch ietwat ontsiert.                                                                                      

PS

DE HELAASHEID DER DINGEN / DAGEN ZONDER LIEF
Universal 060252722111
16 tracks, 37:14

De Belgische jazzpianist en componist Jef Neve is in eigen land een gevierd artiest. Neve heeft zijn eigen trio (Jef Neve Trio) en is thuis in diverse genres, van jazz tot klassiek tot pop. Twee jaar geleden debuteerde hij als filmcomponist met de score voor Felix van Groeningens film Dagen zonder lief. De scores van deze film en van Van Groeningens opvolger De helaasheid der dingen staan op deze cd. Van beide scores horen we acht stukken. De muziek wordt uitgevoerd door enkele kleine ensembles. De score van De helaasheid der dingen is klassiek en wordt in een minimal-uitvoering gespeeld. De rustige en serieuze muziek lijkt haaks te staan op de doldrieste belevenissen in de huishouding van de familie Strobbe, maar de muziek verleent de hilarische, kolderieke scènes juist door de serieuze toon diepgang en bezinning. Een fraai voorbeeld van deze aanpak is het nummer The Contest. De muziek van Dagen zonder lief is soms jazzier zoals het mooie titelnummer. Een andere sterke compositie is Don´t You Want Me met een krachtige pianobegeleiding. Neve schrijft muziek zonder overbodige franje en speelt die beheerst en met overgave. Eens zien waar hij ons de volgende keer mee verrast.                                               

PS

THE APARTMENT / THE FORTUNE COOKIE
Kritzerland KR 20013-2
26 tracks, 65:50

Zat er in The Apartment buiten het hoofdthema eigenlijk wel muziek? Billy Wilders nog steeds briljante tragikomedie uit 1960 munt vooral uit in een vindingrijk script en lijkt in de herinnering van begin tot eind louter een aaneenschakeling van rake dialogen te zijn. De wat vergeten Amerikaanse filmcomponist Adolph Deutsch (1897-1980) schreef toch nog goed een half uur muziek voor dit meesterwerk. Het bekende thema was overigens niet van zijn hand, maar stamde van de Engelse componist Charles Williams die het voor The Romantic Age, een film uit 1949, had geschreven. Het is overduidelijk getoonzet in de van Rachmaninov bekende weelderige pianostijl. De originele score van Deutsch houdt het midden tussen licht jazzy nummers en een vleugje symfonische klanken. De score is grotendeels plezierig van aard en vooral in de jazznummers herkennen we de ritmiek die het hectische leven in de grote stad (New York) benadrukt. Leuke uitschieter is Career March dat op hilarische wijze de promotie van Jack Lemmon verklankt. De andere complete score op deze cd  is van André Previn. Het gaat om The Fortune Cookie van Billy Wilder uit 1966, Previns laatste Hollywoodscore voordat hij definitief de wereld van de klassieke muziek betrad. We horen veelal korte jazzy nummers naast een enkele track die een musicalachtergrond verraadt. Net als The Apartment is dit een vrolijke score, geknipt voor een komedie dus. Tussen beide scores is er een verrassing in de vorm van de Main Title uit Irma la Douce (1963), ook een film van Wilder en – net als The Apartment – met hoofdrollen voor Jack Lemmon en Shirley MacLaine. De bijna vier minuten durende  title track is een zwierige compositie die Previn schreef voor deze destijds pikante komedie. Deze uitgave van Kritzerland is een kleine openbaring voor eenieder die muziek uit komedies een warm hart toedraagt evenals voor fans van Billy Wilder. Niet te missen dus.

PS

INGLOURIOUS BASTERDS
Cd: Warner Bros. WBS 520377
Lp: Warner Bros Records Vitaphonic 520377-1
14 tracks, 37:08 

De laatste film van Quentin Tarantino is een oorlogsfilm gebaseerd op de Italiaanse voorloper Inglorious Bastards (Quel maledetto treno blindato) uit 1978 van Enzo G. Castellari. Tarantino heeft een heel andere draai aan het verhaal gegeven: de Tweede Wereldoorlog in Frankrijk. Met Fransen, Duitsers en Amerikanen. Het bijzondere is dat Tarantino iedereen zijn eigen taal liet spreken, wat ongewoon is voor een Amerikaanse film. Als componist wilde hij dolgraag Ennio Morricone voor zijn film. De Maestro had het aanvankelijk ook toegezegd, maar door de vele concerten die hij wereldwijd ook moest geven was er te weinig tijd om deze film te scoren. Tarantino heeft daarom onder andere uit bestaande werken van Morricone geput om zijn film te voorzien van muziek. 

De cd begint met The Green Leaves of Summer dat we al kennen uit The Alamo. Track 2 is Dopo la condanna van Morricone uit de film La resa dei conti. Deze track en scène in de film zijn een hommage aan Sergio Leone; dit eerste hoofdstuk (er zijn er vijf) is in de stijl van Leone gefilmd en daarmee een ijzersterke opening van de film.

Verder horen we op de cd nog Morricone muziek uit Revolver en Allonsanfàn. Maar ook een track uit Un dollaro bucato van Gianni Ferrio, White Lightning van Charles Bernstein (dat ook al in Kill Bill zat), Main Theme uit Dark of the Sun van Jacques Loussier, Tiger Tank van Lalo Schifrin (uit Kelly’s Heroes), Cat People (Putting Out the Fire) van David Bowie. In deze film komt de track veel beter tot zijn recht dan in Cat People (1982) van Paul Schrader. Al met al een goede verzameling filmmuziek met oude thema’s die dankzij Tarantino nieuw leven is ingeblazen.

Voor de liefhebbers interessant: de muziek is in Amerika ook als lp verschenen met een mooie uitklaphoes. Laat je niet misleiden door websites die twintig tracks vermelden, het zijn er slechts veertien. Songs als Slaughter door Billy Preston, Davon geht die Welt nicht unter door Zarah Leander, The Man with the Big Sombrero door Michael Andrew en Samantha Shelton en Ich wollt ich wär ein Huhn door Lilian Harvey en Willy Fritsch wisselen de scoretracks af en zijn functioneel in de film. 

ST

THE UGLY TRUTH
Lakeshore Records LKS 340762
35 tracks, 38:25

Aaron Zigman is een Amerikaanse filmcomponist die vooral gespecialiseerd is in komedies als Sex and the City (2008). Zijn score voor The Ugly Truth kent 35 veelal korte tracks die de film prima voorzien van muzikale ondersteuning zonder ooit opdringerig te worden. Eigenlijk heeft Zigman een doorlopende stroom muziek geschreven waarbij hij moeiteloos wisselt van stijl, ritme en genre. Dan weer is er een walsje, dan weer een vleugje tango en dan weer een onvervalst popliedje met tussen de bedrijven door symfonische klanken. Het geheel klinkt opgewekt en zorgeloos en vormt een aangenaam luistergenot vergeleken met de vele zware scores die wekelijks tot ons komen. Bij menig track produceren de instrumenten hilarische geluidseffecten die het komische gehalte van de film aangenaam versterken. Je zou hier een vorm van Mickey-Mousing verwachten, maar Zigman lijkt eerder een externe acteur te introduceren die met zijn muziek de hoofdrolspelers probeert te becommentariëren of zelfs vriendelijk te manipuleren. Deze muzikale kwinkslagen werken in de film uitstekend en ook op de cd is het steeds weer een plezier om naar te luisteren. The Ugly Truth is een romantische komedie en gaat – hoe kan het ook anders – over een vrouw en een man die elkaar na 90 minuten vinden en dat betekent ook nog een portie romantiek: een muzikaal kolfje naar de hand van Zigman!

PS


Gerelateerde links
 Startpagina

Score 154
Andere artikelen:
Cd-recensies
Dvd-recensies
Catherine Corsini - Interview
Boekbespreking - Klassiker der Filmmusik
Marvin Hamlisch - Opvallende comeback
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy