Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Alexandre Desplat - Interview
Score 156, 12 07 2010



FILMMUZIEK IS MIJN ABSOLUTE PASSIE

INTERVIEW MET ALEXANDRE DESPLAT
 

Zeven scores in één enkel jaar. Geen film lijkt op de ander. Films uit Frankrijk, Engeland en Hollywood. En elke score is van een even hoog niveau. Als bekroning volgden nominaties voor de Europese Film Prijs, de BAFTA en uiteindelijk voor de Oscar. Alexandre Desplat is verantwoordelijk voor al deze wapenfeiten en het zal derhalve niemand verbazen dat hij de meestgevraagde filmcomponist van dit moment is. Wie zijn toekomstige projecten bekijkt, zal evenmin opkijken van de ontembare energie en de veelzijdigheid waarmee hij elke nieuwe score tot een goed einde brengt. Zelf geeft hij aan dat hij een passie voor scoren heeft. Momenteel draait Un prophète met succes in de vaderlandse bioscopen en komende maand verwachten we zijn voor een Oscar genomineerde Fantastic Mr. Fox. Hoog tijd dus om met de getalenteerde Fransman van gedachten te wisselen.


Alexandre Desplat (Parijs, 1961) studeerde in Frankrijk bij onder meer Iannis Xenakis (een van oorsprong Griekse componist die jarenlang in Parijs heeft gewoond; Desplat heeft een Griekse moeder) en ook in de Verenigde Staten. Voor meer dan honderd films heeft hij inmiddels de muziek geschreven. Zijn eerste score schreef hij medio jaren ´80. Met Regarde les hommes tomber uit 1994 kreeg zijn carrière als filmcomponist voor het eerst vleugels. Zijn internationale doorbraak begon voorzichtig met The Luzhin Defence (2000) van Marleen Gorris. Drie jaar later vestigde hij zijn naam definitief met de indrukwekkende score voor Girl with a Pearl Earring. Opdrachten uit vele landen volgden, zoals Birth (2004), Syriana (2005), The Queen (2006), The Painted Veil (2006), Lust, Caution (2007), The Golden Compass (2007) en vooral The Curious Case of Benjamin Button (2008).  

Audiard 

Wie elk jaar gemiddeld vijf filmprojecten doet, moet welhaast flexibel zijn teneinde evenzovele samenwerkings-verbanden met diverse regisseurs aan te gaan. Voor Desplat is dit een cruciaal gegeven: ʽIk heb het geluk gehad dat ik met tal van geweldige regisseurs heb mogen samenwerken. Ik heb twee films met Stephen Frears gedaan en ik werk nu aan een derde film met hem. Ik heb met Ang Lee gewerkt, met Jonathan Glazer, Peter Webber en ik heb alle films van Jacques Audiard gedaan. En ik prijs mezelf gelukkig dat ik heb mogen werken met de ongelooflijke Terrence Malick. Alle regisseurs verschillen van elkaar en ze houden er daarom allemaal een andere artistieke opvatting op na. En al deze regisseurs hebben me de vrijheid gegeven om hen te verassen met mijn ideeën en mijn verbeeldingskracht. Dat is essentieel voor een groot regisseur: hij wil dat componisten hem verrassen met iets wat hij nooit eerder heeft gehoord en waaraan hij nooit had gedacht. Het ergste wat ik me kan voorstellen is een regisseur die iets wat hij al eens eerder heeft gehoord of gebruikt als temp muziek van me verlangt. De regisseur dus die je in een vakje stopt. Dat werkt bij mij absoluut niet.ʼ 

De regisseur die als een rode draad door Desplats carrière loopt en die hem elke keer weer vrijheid en uitdaging biedt is landgenoot Jacques Audiard. Voor al zijn vijf films heeft Desplat de muziek geschreven. De componist spreekt met ontzag over deze samenwerking: ʽMogelijk is dit de belangrijkste samenwerking met een regisseur, zeker in mijn beginjaren als film-componist. Dankzij hem heb ik mijn eigen stijl kunnen ontwikkelen, want in mijn beginjaren werd ik nog sterk beïnvloed door Herrmann, Rota, Waxman, Williams, Goldsmith en andere componisten zoals John Adams. Jacques wilde dat ik hem zou verrassen en dat we samen een nieuwe richting in zouden slaan wat bij onze eerste gezamenlijke productie reeds te merken is. Later kristalleerde deze aanpak zich verder uit en daarvan profiteerde ik ook bij andere regisseurs. Maar met Jacques heb ik gaandeweg mijn eigen stem gevonden.ʼ 

De muziek voor de eerste twee films van Audiard (Regarde les hommes tomber (1994) en Un héros très discret (1996)) wordt nog grotendeels gekenmerkt door een minimalistische aanpak: korte, afgeronde composities die worden gespeeld door een paar snaarinstrumenten. Qua klankkleur horen we afwisselende stukjes: soms sober, dan weer vrolijk en speels. Met de derde film Sur mes lèvres (2001) tapt Desplat uit een ander vaatje: nu zijn er langgerekte composities die keer op keer worden onderbroken door de handeling of de dialoog van de film. De veelal omineuze symfonische klanken zijn traag en werken langzaam toe naar een fatale ontknoping. Met De battre mon cœur s´est arrête (2005) vervolgt de componist deze aanpak en deze lijn wordt doorgetrokken naar Un prophète, de film die momenteel ook buiten Frankrijk veel succes oogst, niet in de laatste plaats door talrijke prijzen binnen te slepen. Over deze nieuwe aan-pak, in het bijzonder bij Un prophète, merkt Desplat op: ʽHet was niet gemakkelijk om voor deze film muziek te schrijven aangezien hij zich in een gevangenis afspeelt waar nauwelijks ruimte is. Je hebt hier geen uitgestrekt landschap zoals in The Queen waar ik de muziek op kon afstemmen. Nee, de muziek diende hier te verklanken wat er in het hoofd van de jonge gevangene omgaat, zoals zijn dromen maar ook wat zich buiten de gevangenis afspeelt. Deze lastige klus moest ik binnen enkele weken klaren, maar over het resultaat was ik uiteindelijk erg tevreden.ʼ 

Vermeer

Zijn internationale doorbraak beleefde de Fransman met Girl with a Pearl Earring in 2003. De vergeleken met de experimentele muziek voor de films van Audiard traditioneel klinkende score gaf deze film over Vermeer en zijn ideale muze de broodnodige esprit. ʽVermeer is altijd al mijn favoriete schilder geweest. Eigenlijk gebeurt er niets op zijn schilderijen. De personages lijken niet te leven, het lijkt erop alsof hun ziel op het doek is afgebeeld. Deze merkwaardige taferelen, die je alleen bij Vermeer ziet, hebben mijn muziek erg beïnvloed en dan met name de stilte en de lichtval. Een van de nummers van de score heet dan ook Silence and Light.ʼ Van het zeventiende eeuwse Delft ging het vervolgens naar New York anno 2004 voor de film Birth. Met de overdonderende begintrack bij de al even overweldigende beginscène stond Desplat voortaan stevig op de internationale filmmuziekkaart. Minstens zo indrukwekkend waren zijn scores voor Syriana (2005) en The Painted Veil (2006), twee films die zich op exotische locaties afspelen. Over het gebruik van wereldmuziek in deze films is Desplat stellig: ʽIk probeer juist geen Chinese muziek te schrijven voor een film die zich afspeelt in China of typisch Arabische muziek. Die muziek is er al, je kunt het zelfs in de film zien (imiteert Chinese klanken). Daarom gebruik ik folkloristische elementen en instrumenten in de muziek zelf, alleen valt dat nauwelijks op. Als je aandachtig luistert naar Birth, dan hoor je dat de strijkers op de voorgrond een samba spelen, een Braziliaans ritme dus. Op deze wijze maak ik gebruik van wereldmuziek, en dus niet zozeer als een kunstje.ʼ  

Niet alleen is Desplat een onbetwist componeertalent, hij is ook een veelzijdig man die niet voor één enkel genre te vangen is. Neem nu de films van verleden jaar: een biografische film (Coco avant Chanel), een pikante komedie (Chéri), een gevangenis-drama (Un prophète), een horrorfilm (New Moon), een animatiefilm (Fantastic Mr. Fox), om maar enkele voorbeelden te noemen. Gevraagd of hij elke opdracht accepteert: ʽEr zijn verschillende factoren die dit bepalen: waar gaat de film over, bevalt het verhaal me, de goede band met de regisseur, de producent of de studio, wie spelen er mee in de film, wanneer wordt de film uitgebracht, wat is de deadline en natuurlijk: wat verdien ik eraan? Dat laatste is niet eens zo belangrijk, wel of ik plezier beleef aan de opdracht. Cruciaal bij dit alles is steeds een zeker verlangen, zowel in het leven als in de filmmuziek, anders zou ik zeggen: blijf thuis en kijk tv …..ʼ Misschien is het wel deze brede inzetbaarheid die de Fransman overal zo geliefd maakt: in eigen land, in Europa, maar bovenal in Hollywood. En al klinken zijn scores soms ietwat identiek, ze werken in ieder geval goed als begeleiding bij de films. Desplat levert steevast vakwerk af in de vorm van melodieuze en doorwrochte composities. Een film met zijn muziek is een plus in de hedendaagse filmwereld. Grootheden als Roman Polanski en Terrence Malick hebben dat goed begrepen en hem gevraagd voor hun laatste film. Naar verluidt is de score van Polanski´s The Ghost Writer (in mei te zien) erg Hermannesque en voor Malicks nieuwe productie The Tree of Life, die later dit jaar in première gaat, moest Desplat een groot deel van de muziek opnemen voordat aan de montage kon worden begonnen. ʽMalick wilde de film monteren op de muziek. Hij is waanzinnig, een echte kluizenaar. En hij weet ontzettend veel, dus als je met hem in gesprek bent, dan zeg je zelf niet zoveel. Je moet naar hem luisteren!ʼ

Jarre

Getuige de vele prijzen die hem ten deel zijn gevallen, kan gerust worden gesteld dat Desplats muziek alom gewaardeerd wordt. In 2007 won hij in Gent de World Soundtrack Award voor filmcomponist van het jaar. Veteraan en landgenoot Maurice Jarre nam de prijs voor de afwezige Desplat in ontvangst waarop de laatste beloofde naar Gent te zullen komen. Verleden jaar was het zover en kon het filmmuziekminnende publiek genieten van een prachtig concert dat een dwarsdoorsnede van Desplats inmiddels imposante œuvre omvatte. En passant kaapte hij die avond eerst nog de twee belangrijkste filmprijzen (filmcomponist van het jaar en beste score) weg. Over Jarre: ʽMet Maurice heb ik altijd een nauwe band gehad. Iedere keer als ik hem ontmoette was hij de aardigheid zelve. Ik had het geluk in de jaren ´80 een optreden van hem bij CBS te mogen bijwonen. Bij die gelegenheid stelde ik hem duizenden vragen waarvan de antwoorden als een soort leidraad door mijn verdere carrière zouden voeren. Na-dien ontmoetten we elkaar weer tijdens het festival van Auxerre en toen ik voor The Queen mijn eerste Oscarnominatie kreeg, werd ik op mijn vakantieadres in Spanje door hem gebeld. Dat was wederom heel aardig van hem en bij mijn tweede nominatie belde hij weer om me te vertellen dat er maar één Franse filmcomponist is ……ʼ Aan hun laatste ontmoeting heeft Desplat goede herinneringen: ʽDat was zo ontroerend dat me de tranen nu nog in de ogen springen als ik eraan terugdenk.ʼ 

Veel tijd voor overpeinzingen lijkt Desplat momenteel niet te hebben. Tot zijn toekomstige projecten behoren onder meer de nieuwe Harry Potter en Tamara Drewe, de nieuwe film van Stephen Frears. Vooral Harry Potter is andermaal een bevestiging van zijn huidige welhaast onaantastbare status. Zijn enorme werkdrift beaamt hij meteen: ʽInderdaad, enorm! Maar ik heb nu eenmaal geen andere baan en het is mijn absolute passie en daarom bof ik dat ik fantastische opdrachten heb gekregen en dat ik met befaamde regisseurs heb mogen werken, niet alleen voor films, maar ook voor televisie en theater. Je raakt bevriend met deze regisseurs en als ze je nodig hebben, kun je eigenlijk niet nee zeggen, hoewel het tijdschema soms erg strak is. Het grootste probleem van Amerikaanse films is dat ze in een laat stadium worden gemonteerd zodat je als componist altijd vastgeklemd zit tussen twee of zelfs drie films. Vandaag de dag doe ik geen theater of televisie meer, ik doe nu alleen maar films.ʼ

Dat het vele werken de ogenschijnlijke workaholic Desplat niet tot een wereldvreemde artiest heeft gemaakt, blijkt al gauw uit de scherpe waarnemingen en de relativerende opmerkingen tijdens ons gesprek. ʽAls filmcomponist ben je altijd alleen, opgesloten in je studio. Mijn leven bestaat eruit dat ik van ´s morgens vroeg tot ´s avonds laat in mijn studio aan het werk ben. Als de opdracht erop zit, neem ik de trein of het vliegtuig en reis ik naar een studio waar ik opnieuw opgesloten zit, nu om met muzikanten mijn muziek op te nemen. En daarna neem ik de trein of het vliegtuig om weer terug te keren naar mijn eigen studio. Het is dan ook een zegening om hier in Gent grappen te maken met mijn collegacomponisten.ʼ

PS

Gerelateerde links
 Startpagina

Score 156
Andere artikelen:
Cd-recensies
Blu-ray-recensies
Boekbespreking - In gesprek met jong talent
Oscar 2010 - Up naar de digitale scores
Alexandre Desplat - Interview
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy