Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Cd-recensies
Score 156, 12 07 2010



CD-RECENSIES


MIKLÓS RÓZSA TREASURY (1949-1968)
Film Score Monthly FSM BOX 04

Soms verschijnt er iets waar we alleen maar van konden dromen. Voor de Miklós Rózsa liefhebbers is deze box een must. En hier is waarom: alles is origineel uit de films overgenomen. De bedoeling van de makers was om de box al in 2007 klaar te hebben in verband met de 100ste verjaardag van Miklós Rózsa, maar het duurde allemaal wat langer. En het was het wachten waard. Wat staat er precies op de in totaal vijftien cd´s?

Disc 1: Madame Bovary (1949) voor het eerst compleet met bonustracks. Totale speelduur: 77:11.

Disc 2: The Red Danube (1949): 8 tracks, speelduur: 13:54. Dit zijn alle tracks die de tand des tijds hebben doorstaan. Dit geldt ook voor The Miniver Story (1950): 5 tracks, speelduur: 9:19. De track The Girl That I Marry is van Irving Berlin, thema’s voor Mrs Miniver zijn van Herbert Stothart. The Asphalt Jungle heeft alleen maar het begin- en eindthema van Rózsa, de rest is van André Previn en Johnny Green en die staat ook op de disc. East Side West Side (1949): 2 tracks, speelduur: 3:43. The Light Touch (1952) is compleet (met 20 tracks, speelduur: 41:29) en voor het eerst uitgebracht.

Disc 3 en 4: Quo Vadis (1951) – de score is verloren gegaan in een brand. De acetaatplaten zijn ook verloren, de mastertapes waarop de single en de 10” lp destijds zijn verschenen zijn ook weg. Op de schijven 3 en 4 staat de best mogelijke reconstructie van de score die uit bronnen als commerciële lp´s, cd’s en filmfragmenten is gehaald. Op schijf 3 de filmfragmenten, op 4 de plaatversies. Het resultaat is verbluffend. Het staat er allemaal compleet op.

Disc 5: The Story of Three Loves (1953) heeft thema’s van Rachmaninov, Paganini en Franz von Suppé. De score zelf is van Rózsa: 35 tracks en een speelduur van 77:56. Een dramatische score die voor het eerst compleet is.

Disc 6: Young Bess (1953): 41 tracks, speelduur: 77:08. Een prachtige pompeuze score met mooie thema’s zoals alleen Rózsa het kan.

Disc 7: All the Brothers Were Valiant (1953) werd eerder al door Luc van de Ven uitgebracht, maar is nu completer dan ooit en met een betere geluidskwaliteit. We gaan namelijk van 48 naar 78 minuten.

Disc 8: Knights of the Round Table (1953). Wacht eens even, FSM heeft hier toch al een dubbel-cd van uitgebracht? Inderdaad, maar hier zijn de nog ontbrekende tracks. De score is in de Verenigde Staten opgenomen voor de film (de dubbel-cd) en contractueel nog eens in Londen omdat het een Engelse film is. Deze Engelse opname (gedirigeerd door Muir Mathieson) die al op lp en cd is uitgebracht door Varčse Sarabande in een verkorte versie is nu met 27 tracks en een speelduur van 78:36 compleet.

Disc 9: Crest of the Wave (1954): 11 tracks, speelduur: 14:40. Beau Brummel (1954) heeft slechts drie tracks van Rózsa, de rest is van Richard Addinsell. Alle muziek staat op de cd, inclusief outtakes en source music.

Disc 10: Something of Value (1957) heeft 23 tracks en een speelduur van 49:26. De muziek is nooit eerder verschenen, net zoals Crisis (1950): 17 tracks, speelduur 28:38 met gitaarbegeleiding door Vincente Gómez, José Barosso en Jack Marshall.

Disc 11: Tip on a Dead Jockey (1957) heeft 17 tracks en een speelduur van 41:54 en wordt opgevuld met bonustracks uit Madame Bovary. Tracks die al eens op lp zijn verschenen plus dansmuziek van onder andere Chopin en Johann Strauss jr. (26:48). Rogue´s March (1953) is maar één track van 0:43. Desperate Search (1952) heeft vijf tracks en duurt 4:59. Code Two (1953) heeft één track van 3:19, getiteld Chase (Rózsa-Webb), een bewerking van Dix Demise uit The Asphalt Jungle en Left Alone uit Cass Timberlane. Deze tracks uit de laatste drie films waren heropgenomen door MGM als Library Music.

Disc 12: King of Kings (1961). Hiervan is de complete score al eens op een dubbel-cd gezet door Rhino (R2 78348). Deze disc geeft de stereo-opnames weer van de heropnames in Rome voor de plaat. 34 tracks met een speelduur van 79:02.

Disc 13: El Cid (1961). Ook hier weer de plaatopnames. De originele masters zijn zoek evenals die van Ivanhoe (1952). Verder op deze disc nog een suite uit Knights of the Round Table (1953), vijf bonustracks uit Lust for Life (1956) en nog een lp-outtake uit King of Kings. Totale speelduur van de disc is 74:00.

Disc 14: The V.I.P.s. (1963): de lp-rerecording met twaalf tracks. Opgevuld met de verzamelplaat Great Movie Themes by Miklós Rózsa (1963), samen goed voor 74:30.

Disc 15: op de valreep vóór het verschijnen van deze box vond men de complete opnames voor de film The Power (1968): 31 tracks en 73:34 lang. Alweer een premičre.


Al met al een geweldige box met ontzettend veel nieuwe muziek voor de liefhebbers. Let wel, de oplage is beperkt tot 2.000 stuks. Onder andere verkrijgbaar bij www.intrada.com voor $ 179,00 plus porto. Maar wees er snel bij, want op is op, en daarna gaan ze voor woekerprijzen op eBay over de toonbank. Het is een hoop geld, maar ook een hoop muziek. En het is het waard. Ik heb in 38 jaar veel soundtracks verzameld, maar deze box is een hoogtepunt in de verzameling.

ST


THE IMAGINARIUM OF DOCTOR PARNASSUS
Silva Screen Records SILCD 1303
22 tracks, 47:44

De broers Jeff en Mychael Danna slaan andermaal de handen ineen voor een film van Terry Gilliam. Na Tideland uit 2005 schreven ze gebroederlijk de score voor Gilliams laatste film The Imaginarium of Doctor Parnassus. De veelal wonderlijke klanken die de Danna´s ons voorschotelen moeten natuurlijk het mysterie van de wonderspiegel accentueren en daarin slagen de broers. Hun score houdt steeds het midden tussen mysterie en dreiging. De meeste nummers beginnen rustig met violen en ontaarden dan in hevige erupties. Een aangename afwisseling is halverwege Tango Amongst the Lilies dat kundig het hoofdthema verweeft in deze opzwepende dans. Eigenlijk is deze score voor Mychael atypisch te noemen, want de voor hem zo kenmerkende instrumentkeuze ontbreekt hier. In plaats daarvan horen we traditionele instrumenten zoals een veelvoud aan strijkers. In enkele tracks wordt gezongen. Dit is geen sterke of opvallende score, maar de film wordt er beslist niet minder door.                                                                                                                   

PS


A SINGLE MAN
Relativity Music Group 1006-1
19 tracks, 52:02

Met zijn score voor A Single Man levert de Poolse filmcomponist Abel Korzeniowski een prachtig visitekaartje af. Meteen met Stillness of the Mind valt hij met de deur in huis en zet hij meesterlijk de toon middels weemoedige klanken die praktisch de gehele score voortduren. Ook met de volgende nummers weet Korzeniowski op geniale wijze de tragische omstandigheden van de eenzame titelfiguur George voelbaar te maken. Na de weelderige, zwierige begintrack wordt de score snel kleinschaliger qua orkestbezetting. We horen veelal minimal music met hoofdrollen voor viool en cello. Korzeniowski heeft goed geluisterd naar Michael Nyman. Naast de goed een half uur durende originele score van Korzeniowski staan op de cd enkele composities van de Japanner Shigeru Umebayashi, waaronder George´s Waltz dat sterk doet denken aan zijn bekende Yumeji´s Theme dat zo prominent voorkwam in In the Mood for Love (2000) van Wong Kar-Wai. Umebayashi componeerde ook een variatie op Bernard Herrmanns Vertigo, getiteld Scotty Tails Madeleine. Naast de originel score staat verder een handvol oude hits – de film speelt in 1962 – op deze cd.                                   

PS

UN TRENO PER DURANGO
GDM 4129
24 tracks, 59:40

Het is niet alleen Morricone die westerns voorzag van muziek in de jaren ´60 in Italië. Carlo Rustichelli heeft ook een leuk rijtje op zijn naam staan. Het heeft tot 2010 moeten duren voordat we een soundtrack van deze film mochten beluisteren. M°. Rustichelli’s muziek is altijd herkenbaar aan het hammondorgel in de scores. Ook hier ontbreekt die niet en het zet de sfeer neer die alleen Carlo Rustichelli typeert. Het orkest wordt gedirigeerd door Bruno Nicolai die ook menige Morricone-western dirigeerde. Ook het koor van “I Cantori Moderni di Alessandroni” is van de partij. Carlo Rustichelli houdt zijn eigen stijl aan en kopieert geen Morricone zoals dat door velen wel werd gedaan. Met wat knipogen naar Rossini is een achtervolgingsthema gecomponeerd. Het hoofdthema heeft een wat Mexicaans karakter en keert in de muziek regelmatig terug in diverse stijlen. Spanning wordt ook duidelijk opgebouwd in de muziek evenals enkele luchtige thema’s, waardoor de indruk wordt gewekt dat het een aardige film moet zijn. Helaas ontbreekt in het prachtig geďllustreerde boekje met acht pagina’s informatie over de film. Naast een serie foto’s uit de film staat er nog een serie posters in. Claudio Fuiano is verantwoordelijk voor deze uitgave en hij heeft weer iets moois afgeleverd. De score is divers, ligt lekker in het gehoor en de kwaliteit van deze muziek die lang op de plank heeft gelegen is goed. Al met al een aardige score van Carlo Rustichelli. Te koop bij onder andere www.intermezzomedia.com, maar wees er snel bij, er zijn er slechts 500 van gemaakt.

ST


DAYBREAKERS
Silva Screen Records SILCD 1306
16 tracks, 69:47

Christopher Gordon is een Australische componist die voor het eerst internationaal de aandacht trok met de score die hij samen met Iva Davies en Richard Tognetti schreef voor Peter Weir´s Master and Commander: The Far Side of the World (2003). Afgelopen jaar verschenen twee films met muziek van Gordon. Naast Mao´s Last Dancer was dat voor de opmerkelijke horrorfilm Daybreakers. Voor deze film schreef Gordon een lange score die vaak eng klinkt en op enkele momenten zelfs ronduit angstaanjagend. Op het eerste gehoor lijken we van doen te hebben met een grotendeels elektronische score, maar niets is minder waar. De score werd opgenomen met The Sydney Scoring Orchestra and Cantillation. Vanaf de eerste tonen spreekt er een toenemende dreiging uit de muziek die in sommige tracks wordt begeleid door een grote groep zangstemmen (de vampiers uit de film?). De meeste nummers zijn dromerige, trage klanktapijten die een enkele keer ontaarden in een kakofonie aan klank en geluid. Maar Gordon kan meer wat blijkt uit On the Run met een sterk percussieve ondersteuning en een inventief gebruik van instrumenten die onheilspellende geluiden weergeven. Minstens zo krachtig evenals aangrijpend is de laatste track, getiteld Daybreak. Dit is een score die niet iedereen zal aanspreken, maar wie van horror en van muziek houdt, is dit een interessante, effectieve score.

PS

 
THE LAST STATION
Colosseum VSD 6998.2
21 tracks, 46:25

The Last Station gaat over het laatste levensjaar van de grote Russische schrijver Leo Tolstoj die na een echtelijke ruzie zijn landgoed ontvluchtte en belandde op een station in zuidelijk Rusland alwaar hij na een kort ziekbed kwam te overlijden. Dit alles gebeurde in 1910, nu precies honderd jaar geleden. Voor de muziek werd een beroep gedaan op de vermaarde Russische componist en dirigent Sergei Yevtushenko. De in St. Petersburg woonachtige en werkende Yevtushenko heeft slechts een paar films van muziek voorzien, waaronder Russian Ark (2002) van Aleksandr Sokurov. Wie van klassieke muziek houdt, zal zeker genieten van The Last Station. Yevtushenko heeft een aan thema´s rijke score geschreven die het grote gebaar en de overdaad schuwt. Hij excelleert juist in ingehouden en soms zelfs luchtige composities die het dramatische verhaal van de film uitstekend van sfeer en begeleiding voorzien. Voorbeelden van deze beheerste aanpak zijn Morning Sun, Among the Birches en The Pond. De verstilde nummers kennen begeleiding door piano en cello en verraden terstond Yevtushenko´s klassieke achtergrond. Maar ook met een grootse compositie als The Last Station waarin het Hermitage Music Academy Orchestra een voller geluid speelt, weet de componist moeiteloos raad. Deze stemmige, welluidende en gevarieerde score is een welkome verrassing van een nog relatief nieuwe ster aan het filmmuziekfirmament.

PS


UN PROPHČTE
Naďve KL60006
22 tracks, 57:17

U vraagt zich misschien af waarom er weer een cd-recensie verschijnt van Alexandre Desplat na vier besprekingen in het afgelopen jaar. Het antwoord luidt: omdat we hier te maken hebben met de wellicht meest veelzijdige filmcomponist van dit moment. En zijn score voor Un prophčte is vergeleken met zijn andere recente werken misschien wel zijn meest bijzondere. En ook wel zijn meest ontoegankelijke sinds De battre mon cśur s´est arręté uit 2005. Die laatste film werd ook geregisseerd door Jacques Audiard wiens films alle door Desplat van muziek werden voorzien. Kende De battre mon cśur s´est arręté nog één langgerekte compositie die pas na menige beluistering zijn geheimen en pracht prijsgaf, bij Un prophčte is sprake van een twaalftal tracks die veelal een paar minuten duren en een langzame opbouw kennen naar een niet nader te benoemen climax. Aanvankelijk zijn er weer de trage, wat sombere, door hoge strijkers gedomineerde composities met af en toe een solo-instrument op de voorgrond zoals de hoorn of de piano of zelfs eenmaal de harp. Hier en daar zijn er echter nummers waar het ritme allesbepalend is en hier is zelfs sprake van een haastige sfeer. Twee nummers springen eruit en zij vormen het hart van de score bij dit drama dat zich grotendeels in een louche gevangenis afspeelt. Allereerst horen we Le pouvoir, een vijf minuten lange track die kaal, minimal klinkt en waarbij de piano en de elektrische viool voor de muzikale accenten zorgen. Gunfight, het nummer dat direct hierna volgt, is echter het tegendeel en komt nog het dichtst bij de mainstream Desplat zoals we die inmiddels goed kennen. Deze herhaling van het hoofdthema kent ook een sneller ritme dat als het tikken van de klok wordt verklankt. Het is jammer dat Audiard eens per vier jaar een film maakt, anders konden we vaker genieten van idiosyncratische filmmuziek van de hedendaagse meester. Overigens wordt de originele score voorafgegaan door enkele nummers van onder meer Talk Talk, NAS, Turner Cody en enkele flarden dialoog uit de film.

PS


Gerelateerde links
 Startpagina

Score 156
Andere artikelen:
Cd-recensies
Blu-ray-recensies
Boekbespreking - In gesprek met jong talent
Oscar 2010 - Up naar de digitale scores
Alexandre Desplat - Interview
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy