Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Meirmans/Snitker/Wiegel - Interview
Score 159, 14 10 2010



MEIRMANS/SNITKER/WIEGEL EN HUN OPMERKELIJKE SCORE VOOR SCHEMER

Vandaag gaat Schemer, de nieuwe film van Hanro Smitsman, in première. Voor deze film schreef het componistentrio Melcher Meirmans, Merlijn Snitker en Chrisnanne Wiegel een opmerkelijke score. Vorige maand kreeg het drietal de Vlaamse Filmprijs 2010 voor hun ook al bijzondere score voor de thriller Dossier K. Dat het trio niet op zijn lauweren rust, blijkt onder meer uit het feit dat vandaag nog een film met hun muziek in roulatie gaat: Briefgeheim van Anna van der Heijde. Twee films tegelijk in première, kom daar maar eens om in filmmuziekland Nederland.


V.l.n.r. Melcher Meirmans, Chrisnanne Wiegel, Merlijn Snitker en uiterst rechts Maartje van Weegen tijdens de uitreiking van de Vlaamse Filmprijs 2010.

Hypermajeur

Schemer is losjes gebaseerd op de geruchtmakende moord op de scholiere Maja Bradaric die werd gepleegd door een groep middelbare-schoolleerlingen die bevriend was met haar. Net als voor Dossier K. werkte het trio voor Schemer op basis van een van te voren bedacht concept. Merlijn Snitker licht deze aanpak toe: ʽWij wilden iets doen met de getallen zes en vijf. Dat heeft ermee te maken dat de vriendengroep uit de film bestaat uit zes tieners. Een van die zes wordt vermoord, en dus blijven er uiteindelijk vijf over.ʼ Om dit concept houvast te geven zochten de componisten een zestonige toonladder. Snitker vond uiteindelijk in zijn oude theorieboeken van het conservatorium een ladder die zich bij uitstek leende voor de getallen en die bovendien ook andere voordelen kende. ʽDie toonladder heet hypermajeur en bestaat uit zes tonen. Toen ik die ladder ging bestuderen bleek dat in die ladder zowel mineur- als majeurakkoorden op dezelde trap voorkomen. Deze ladder kan dus zowel vrolijk of droevig zijn binnen dezelfde tonen. En dat schept de mogelijkheid om met die ladder de muziek nauwelijks kleur te laten bekennen. We wilden net als Hanro Smitsman niet echt een uitspraak doen over het feit dat die jongeren fout zijn of slecht, maar meer aangeven: dit is wat er in het leven gebeurt.ʼ



Deze akkoordwisseling benadrukt ook het perspectief van de verteller. Snitker: ʽHet verhaal wordt vanuit een wisselend perspectief verteld: eerst wordt het verhaal vanuit de ene persoon verteld en dan ga je of naar voren of terug in de tijd en wordt het verhaal vanuit een ander personage verteld. Zo wilden we eigenlijk ook in die akkoordwisseling iets hebben waardoor er steeds één gemeenschappelijke toon is die een rol gaat spelen.ʼ Ook de gekozen maatsoort – een vijfkwartsmaat – past prima in concept en toonladder. ʽDoor die vijfkwartsmaat krijgt de ritmiek van de muziek iets ongrijpbaars. Het verhaal is eigenlijk ook ongrijpbaar want er is heel veel psychologisch onderzoek gedaan naar de beweegredenen van de jongeren en daar is niet echt heel duidelijk naar boven gekomen wat nou echt een reden was, dus of het met de achtergrond van hen had te maken of dat het meisje iets fouts had gedaan. En ergens wilden we in de muziek ook terug laten komen dat je er niet helemaal grip op kunt krijgen, zodat de muziek tegelijkertijd onschuldig en kinderlijk kan klinken, maar dat hij ergens ook een soort donkere variant moet hebben.ʼ

Half uur

Toen de drie de film voor het eerst zagen, vonden ze dat de film eigenlijk helemaal geen muziek moest hebben. Uiteindelijk wilde Hanro Smitsman dat toch wel graag. Snitker: ʽDe groep vrienden verplaatst zich de hele tijd in een auto en dan hoor je vrij veel source muziek. Wij hebben ons alleen maar gefocust op de score van de film en het is al met al toch nog een half uur aan muziek wat er in zit.ʼ De originele score begint met een pianoversie van het thema met voornoemde vijfkwartsmaatcadans. ʽVervolgens hebben we een variant gemaakt die wat losser is, veel minder duidelijk te grijpen. Uiteindelijk is vooral de gitaarversie in de film gekomen, die ontwikkelt zich eerst heel lang rustig en dan zit er een soort brug in waarin de gitaar heel heftig wordt. Het is eigenlijk dezelfde muziek, maar door de uitvoering is de sfeer heel anders. In de film komt deze compositie steeds in kleine stukjes van het begin tot het eind voor. Tegen het eind van de film wordt de compositie dan als een wat langer stuk gespeeld.ʼ



De score voor Schemer was een enorme uitdaging voor het trio, gezien het feit dat het hele concept van te voren werd bedacht en de muziek daarna vanuit dat concept werd gecomponeerd. Ook het werken met een spanningsboog vormde een uitdaging, een ervaring die ze bij Dossier K. al hadden opgedaan. Chrisnanne Wiegel: ʽJe leert er elke keer ontzettend veel bij. Volgens mij raak je nooit uitgeleerd.ʼ Of dat laatste het geval is en dat er inderdaad nieuwe muzikale paden worden bewandeld, horen we beslist bij hun nieuwe projecten die zich alweer aandienen. In Gent was Smoorverliefd van Hilde van Mieghem afgelopen dinsdag de openingsfilm van het Filmfestival van Vlaanderen en in Nederland zien we in februari van volgend jaar Ineke Houtmans Grace en Gerrit vol verwachting tegemoet. Voor die laatste film werkte het trio overigens samen met Vincent van Warmerdam, een buurtgenoot in Amsterdam.

PS

Foto´s Schemer: Independent Films.


Gerelateerde links
 Startpagina

Score 159
Andere artikelen:
Cd-recensies
Gamescores - Krijgen steeds meer aanzien
Gent 2010 - Verslag
Willem Breuker - In memoriam
Boekbespreking - Filmmuziek van de toekomst
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy