Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Cd-recensies
Score 157, 29 10 2010



CD-RECENSIES


DEMAIN DÈS L´AUBE
Colosseum CST 8131.2
20 tracks, 38:49

De Franse filmcomponist Jérôme Lemonnier leverde vier jaar geleden voor La tourneuse de pages een intrigerende score af. Regisseur van deze film was Denis Dercourt die voor zijn opvolger Demain dès l´aube weer een beroep deed op Lemonnier. De film over twee broers waarvan de ene het verschil tussen spel en realiteit steeds minder gaat zien heeft een relatief korte score. Die begint met een doffe dreun die een komend onheil lijkt aan te kondigen. Vele nummers later horen we aan het einde een pistoolschot, een prachtig voorbeeld van muziek als spanningverhogend element. In het cd-boekje lezen we dat volgens Dercourt spanning, vreugde en emotie door muziek moeten worden overgebracht op de kijker. Daar slaagt Lemonnier glansrijk in. Met een mengeling van vooral symfonische muziek en elektronica weet hij naast een fraai hoofdthema enkele meeslepende composities vorm te geven. Tegen deze achtergrond van klassiek en elektronica soleren enkele instrumenten als de piano en de viool. Enkele nummers met slechts de piano behoren tot een verzameling van vijf pianostukken die speciaal voor deze film zijn gemaakt en die worden gespeeld door de componist zelf. De score waaraan regisseur Dercourt op altviool ook heeft bijgedragen wordt dan ook – weinig verwonderlijk – afgesloten met het hoofdthema, ditmaal alleen gespeeld door piano. Van Lemonnier horen we hopelijk meer in de toekomst.

PS

WÜSTENBLUME
Sony Music 88697574812
22 tracks, 48:46

Wüstenblume (in Nederland uitgebracht onder de titel Desert Flower) is geen vrolijke film. De film is gebaseerd op het levensverhaal van Waris Dirie die opgroeide in Somalië en als jong meisje naar het Westen vluchtte om daar succes te vergaren als fotomodel en later als strijdster tegen vrouwenbesnijd-nis. De muziek die de Duitse filmcomponist Martin Todsharow schreef is dan ook overwegend serieus en een tikje weemoedig te noemen. De cd begint met het prachtige hoofdthema dat net als het leeuwendeel van de score een etnische klankkleur heeft. Behalve enkele hoofdthema´s, waaronder het prachtige The Embassy Years, bestaat de score vooral uit kleine stukjes muziek die net als de rest van de score door hun oosterse sound Waris´ heimwee naar Somalië lijken te benadrukken. De akoestische gitaar verrijkt enkele van de stukjes muziek in deze kleinschalige score van de componist die vorig jaar ook de muziek voor Hilde schreef.

PS

WHITE DOG
FSM Vol. 13, No. 3
34 tracks, 67:58

White Dog is niet alleen een film over een hond met een witte vacht, maar ook een hond die getraind is om mensen aan te vallen met een donkere huidskleur, namelijk Afro-Amerikanen. De film werd geregisseerd door Samuel Fuller. De film trok destijds weinig bezoekers en tot op de dag van vandaag zijn er weinig mensen die de film kennen. Toch is het een cultfilm geworden. Ennio Morricone had in 1981 al enige Amerikaanse hits op zijn naam staan: Don Siegels Two Mules for Sister Sara (1970), Edward Dmytryks Bluebeard (1972) en The Human Factor (1975), John Boormans Exorcist II: The Heretic (1977) en Michael Cimino’s Days of Heaven (1978), waarvoor hij zijn eerste Oscarnominatie kreeg. Fuller’s vrouw, Christa Lang, heeft Morricone aanbevolen om de score te schrijven. Paramount was eerst nog wat afwijzend maar gaf uiteindelijk toestemming. Ennio vierde zijn 53ste verjaardag op 10 november 1981 tijdens het schrijven van deze score en minder dan twee weken later begon de opnamesessie in Hollywood met een orkest van 40 personen. Toen de pers de film zag, schreef men lovend over de muziek, Variety had het zelfs over een “glorious” score. Maar ondanks dat bleef de geplande soundtrack-lp met veertien tracks uit. Morricone schreef vier thema’s voor de film, een hoofdthema in mineur met een leidende hobo, een repeterend drienotenmotief voor piano dat ook in het hoofdthema terugkeert, een optimistisch thema voor hobo, fluit en piano en een aanvalsthema waarbij de violen het meeste werk doen. Het is een goed in het gehoor liggende score waar de Morricone-fans jaren op hebben gewacht. Een aanrader dus.                       

ST

GREEN ZONE
Colosseum VSD 7011.2
14 tracks, 52:59

Voor The Bourne Ultimatum (2007) schreef de Britse filmcomponist John Powell een score die nadien trendsettend bleek te zijn. De pulserende mix van elektronische en symfonische muziek enerzijds en talloze samples anderzijds maakte de derde Bourne-film tot een opwindende, razendsnelle film. De vele vaak slappe imitaties ten spijt moet gesteld worden dat Powell nog steeds de meester op dit gebied is. Voor Green Zone maakte hij een soortgelijke score die de spannende belevenissen van enkele Amerikaanse soldaten die in Irak op zoek zijn naar massavernietigingswapens een enorme vaart geeft. De vele ritmische tracks worden – hoe kan het ook anders – vooral door beukende percussie geleid. Hoogtepunt is Evac Preps Part 1, een lange, opzwepende track die een wel heel snel ritme kent, waarna de orgie van muzikaal geweld in WTF een oase van rust en melodie vormt. De slottrack Chaos/Email vormt een mooie apotheose van deze score die lang niet zo verfrissend klinkt als The Bourne Ultimatum. Overigens kent Green Zone een kleine Nederlandse inbreng: Powell heeft gebruikgemaakt van de sampleverzameling van Maarten Spruijt.                                

PS

DIE PÄPSTIN
Königskinder KK 009
28 tracks, 68:47

Voor de in Nederland onder de titel Pope Joan uitgebrachte Duitse film Die Päpstin schreef Marcel Barsotti een epische score. In een interview dat afgedrukt staat in het cd-boekje legt de componist uit dat hij meteen maar twee hoofdthema´s schreef voor deze in de negende eeuw gesitueerde historische film over de opmerkelijke wederwaardigheden van de vrouwelijke paus Johanna. Beide gevoelige thema´s keren in verschillende gedaantes veelvuldig terug en drukken daarmee hun stempel op de score. Van een overweldigende score is evenwel geen sprake, daarvoor is het merendeel der tracks te rustig. In de eerste helft is er een enkele uitschieter, bijvoorbeeld wanneer de Noormannen aanvallen (Norman Assault). Naar het einde toe, als de handeling zich van Duitsland verplaatst naar Rome, worden de composities grootser uitgevoerd en neemt het epische gehalte aanmerkelijk toe. Praktisch de gehele score kent een symfonische aanpak, in een enkele track (zoals Carnival) horen we ook middeleeuwse instrumenten. Deze grotendeels rustige, zeer afwisselende score kent een veelheid aan melodieuze composities, sommige met Gregoriaans gezang, en moet dan ook meerdere malen worden beluisterd om van zijn kracht en rijkdom te kunnen genieten. Na Das Wunder von Bern (2003) en Deutschland: Ein Sommermärchen (2006) is dit de derde score die Barsotti schreef voor regisseur Sönke Wortmann. De componist beweert tien maanden te hebben gewerkt aan dit project en dat is te horen aan de perfectie, ambachtelijkheid en vooral inspiratie die uit de muziek spreken.  

PS

MUSIC FROM THE FILMS OF JAMES CAMERON
Silva Screen Records SILED4516
12 tracks, 51:38

Het megasucces van Avatar kan ook filmmuzikaal worden uitgemolken. Deze verzamelaar lijkt daarvan een voorbeeld: de cd begint met War, een van de sterkste nummers uit de 3D-film. We horen voorts nummers uit onder meer Titanic, True Lies, Terminator 2: Judgment Day, The Abyss en Aliens. Gespeeld wordt de muziek door het City of Prague Phil-harmonic Orchestra dat werd gedirigeerd door James Fitzpatrick, Nick Raine en Paul Bateman. In enkele nummers klinkt koorgezang. Veel nieuws is er niet onder de zon. We horen de voor de hand liggende nummers uit Camerons films zoals het onvermijdelijke My Heart Will Go On uit Titanic (in een instrumentale versie). Voor wie Avatar een eerste kennismaking was met regisseur Cameron is deze cd zeker de moeite waard. Op deze wijze kan men kennis maken met zijn eerdere werk en dan in het bijzonder de muzikale omlijsting ervan. Voor de kenner is dit wellicht allemaal bekend materiaal.                                   

PS

THE DAY OF THE LOCUST
Intrada Special Collection Volume 122
13 tracks, 31:56

The Day of the Locust (1975) betekende na Midnight Cowboy (1969) een hernieuwde samenwerking tussen regisseur John Schle-singer en filmcomponist John Barry. De verfilming van de roman van Nathanael West over de duistere kant van Hollywoods gouden jaren ´30 was een grote productie, maar had in tegenstelling tot Midnight Cowboy geen commercieel succes. De relatief korte score kent in de eerste plaats een romantisch hoofdthema dat een treffend voorbeeld is van Barry´s toenmalige weidse symfonische stijl met een hoofdrol voor de dwarsfluit. Het thema wordt afwisselend getoonzet in jaren ´30 dancebandstijl en dan weer heel sober georkestreerd met pianobegeleiding. Deze dancebandaanpak geldt voor de meeste tracks en dient daarmee de authenticiteit van de film extra te verhogen. Hoogtepunt is ongetwijfeld de track The Day of the Locust die de verbijsterende climax van de film muzikaal begeleidt: we horen huilende strijkers en andermaal de dwarsfluit die boven het pandemonium uit probeert te komen. Met deze aan horrormuziek grenzende klanken roept de componist een onaangename, dreigende sfeer op. Naast de ongeveer achttien minuten originele score van Barry horen we vijf evergreens die de jaren ´30 muzikaal dienen te benadrukken.                                   

PS

LAST TANGO IN PARIS
ICDISC.NL 10-02
16 tracks, 73:35

De jazzy tangoscore die Gato Barbieri schreef voor Last Tango in Paris is nieuw leven ingeblazen door I Compani uit Nijmegen. De prachtige arrangementen zijn van Loek Dikker. De sopraan en tenorsaxofoon worden gespeeld door Bo van de Graaf. De bandoneon door Michel Mulder. Het origineel dat al jaren geleden op een lp was uitgebracht, is nog altijd een prachtig aandenken aan deze zwoele film van Bernardo Bertolucci uit 1972. Toch is deze cd een verfrissende aanvulling. De variaties tussen de wilde en rustige thema’s geven deze cd de juiste balans. De track It’s Over vind ik zelf één van de mooiste. Op de achtergrond hoor je soms heel zacht wat dialogen uit de film van Marlon Brando. Voor wie van tango en jazz houdt, een absolute aanrader.

ST

CLASH OF THE TITANS
Sony Music 88697675342
23 tracks, 75:48

Clash of the Titans is een wat overbodige remake van de gelijknamige film uit 1981 waarvoor Laurence Rosenthal destijds een opmerkelijke score schreef. Nu is het de beurt aan de Duitse filmcomponist Ramin Djawadi om een heldhaftige score te schrij-ven. Na een niet in de film gebruikt liedje (The Storm That Brought Me to You) pakt Djawadi meteen stevig uit met enkele krachtige, melodieuze thema´s die dankzij zangstemmen soms een martiale indruk achterlaten. Ook de vele rustige nummers kennen eenzelfde kracht en melodieuze rijkdom, waardoor dit een aan thema´s rijke score is geworden die ook enkele intrigerende ritmische stukken zoals Scorpiox omvat. De veelvuldige muziek geeft de film extra gewicht maar komt op de cd nog beter tot zijn recht dan tijdens de luidruchtige actiescènes. Djawadi kreeg steun van enkele andere componisten waaronder Geoff Zanelli (Release the Kraken) en Neil Davidge die een lange track (Be My Weapon) voor zijn rekening nam. Dit laatste num-mer kent een synthrockuitvoering met pulserende beats terwijl de rest van de score een iets te dik opgelegde symfonische aanpak kent. De al met al traditionele score van Djawadi luistert ook buiten de film prettig weg en verraadt meer dan eens dat hij goed heeft geluisterd naar Hans Zimmer. 

PS 

WICKIE UND DIE STARKEN MÄNNER
Ministry of Sound Recordings 1013372MIN
39 tracks, 68:28

Wie denkt dat scores voor kinderfilms weinig voorstellen, moet eens naar deze score luisteren. Al gauw waan je je midden in een ouderwetse Hollywoodscore. Met veel vaart jaagt de Duitse componist Ralf Wengenmayr ruim dertig korte nummers erdoor, hierbij een scala aan emoties oproepend. Naast een flinke dosis spanning zijn er momenten waarin humor, liefde en sentiment domineren, waarna de score weer verder raast naar de zoveelste cliffhanger zonder dat de muziek ooit ergens onheilspellend, laat staan macaber wordt. Want Wickie und die starken Männer is toch vooral een voor kinderen bestemde film en dan moet het allemaal niet al te eng worden. De score werd uitgevoerd door het Deutsche Filmorchester Babelsberg dat in een brede bezetting uitstekend uit de verf komt en ruimte biedt aan praktisch alle instrumenten om eens op de voorgrond te treden. In sommige tracks zit het thema verwerkt dat Karel Svoboda in 1974 schreef voor de gelijknamige televisieserie. Wengenmayr ontving eerder dit jaar voor deze humoristische, avontuurlijke score in Duitsland een Lola-nominatie.

PS

OCÉANS
Columbia 88697642062
21 tracks, 60:56

Een nieuwe score van Bruno Coulais is altijd weer een belevenis. Vooral de scores die hij schrijft voor documentaires mogen zich steeds verheugen in een grote populariteit. Voor het indrukwekkende Océans schreef Coulais een score die overwegend serieus klinkt. Pas tegen het einde horen we meer hoopgevende muziek, maar dan heeft de film ons kijkers al gewaarschuwd dat we zorgvuldig moeten omgaan met de natuur. Met in de hoofdrollen viool en harp en op de achtergrond een symfonieorkest begeleidt Coulais de overweldigende, soms mysterieuze beelden praktisch van begin tot eind met soms onstuimige, dan weer verstilde klanken: van de levenslustige dolfijnen en roofvogels tot het diepste der oceanen, alwaar vreemdsoortige creaturen leven. De cd begint met het dromerige La fusée dat een muzikale link legt tussen het heelal boven ons en de wereld onder water. Hoogtepunten zijn vervolgens een gevoelig hoofdthema, het elegante Danses met een walsritme en ten slotte het sombere, door zang begeleide Les massacres. Deze lange track klinkt als een hymne voor het behoud van de natuur die de kijker/luisteraar extra waarschuwt voor rampen die ook de oceanen kunnen treffen. Bemoedigende  zang horen we van Lancelot Perrin (die samen met regisseur Jacques Perrin diverse malen in de film te zien is) in Étranges créatures. Océans is andermaal  een bewijs van Coulais´ meesterlijke beheersing van de muzikale omlijsting van een documentaire.

PS

THE CRAZIES
Varèse Sarabande 3020670092
15 tracks, 60:50

Mark Isham schreef voor de horrorfilm The Crazies een score die grofweg uit twee delen bestaat: angstaanjagende klanken enerzijds en serene stukken anderzijds. Met doffe elektronische beats, dreigende percussie en aanzwellende klanken die naar een climax snellen probeert Isham het publiek de stuipen op het lijf te jagen, hetgeen hem aardig lukt overigens. Diverse instrumenten klinken soms als krijsende geesten en zo af en toe levert de horrormuziek leuke geluidseffecten op die de kracht van de beelden aardig weten te ondersteunen. De rustige stukken worden in een minimaluitvoering gebracht en zorgen voor de broodnodige momenten van rust en het fysiek/mentaal opladen voor de volgende krachtmeting met de vijand. We horen hier zelfs enkele aanzetten tot hoofdthema´s die ondanks hun ingetogen karakter vooral ook dienst doen als stilte voor de volgende storm. Deze momenten zitten vooral in het midden van de score waarna tegen het einde de slotaanval wordt ondernomen. De afsluitende track Cedar Rapids klinkt dan zowaar als een meer traditionele compositie die gelaten voldoening uitstraalt. De elektronische score werd uitgevoerd door The Sodden Dog Electronic Arts Ensemble. Voor de fans van horrormuziek is dit een interessante score, anderen: beware!

PS


Gerelateerde links
 Startpagina

Score 157
Andere artikelen:
Cd-recensies
Dvd-recensie
Boek/cd-bespreking - Vladimir Cosma
Marc Streitenfeld - Portret
Minco Eggersman - Interview
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy