Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Cd-recensies
Score 158, 05 11 2010



CD-RECENSIES
LA VITA È UNA COSA MERAVIGLIOSA
Edel 02053021MA
19 tracks, 51:16

Dat Armando Trovajoli een doorzetter is, wordt nog maar eens benadrukt met deze score. De maestro is 92 jaar en heeft nog maar eens een film van muziek voorzien. Volgens de foto’s in de inlay van het doosje speelt hij nog steeds zelf de piano. Het geheel wordt gedirigeerd door Maurizio Abeni. Het moet gezegd, het is de mooiste score die ik dit jaar heb gehoord. Een heerlijke luchtige score voor een Italiaanse komedie van regisseur Carlo Vanzina. Carlo schrijft in het boekje dat hij zeer vereerd is dat Trovajoli op deze leeftijd nog een score voor zijn film wilde maken. En dat hij met deze score de snaar in je hart weet te raken. Er zitten ook een paar songs in die gezongen worden door Jenny B. Ook hiervoor schreef Armando de muziek. En Jenny B. kan mooi zingen. Maar de orkestrale score is ronduit prachtig. Als dit het laatste is wat Armando zou schrijven, dan sluit hij zijn muzikale carrière mooi af. Bravo Maestro!                                                                            

ST

IRON MAN 2
Sony Classical 88697746542
25 tracks, 72:32

Voor Iron Man 2 werden twee zwaargewichten aangetrokken: AC/DC en John Debney. Van beiden is er een score op cd: van AC/DC meteen bij de release van de film en van John Debney verschijnt binnenkort een schijfje. Het is natuurlijk geen sinecure om als filmcomponist te moeten opboksen tegen het overweldigende heavy-metal-gezelschap uit Australië, maar Debney heeft een meer dan verdienstelijke actiescore geschreven. Zijn muziek is luid, vet, stevig, spetterend, melodieus, rustig en veel meer. De cd opent met twee vrij lange nummers waar Debney ons een mix van heavy metal en symfonisch voorschotelt, zeg maar: AC/DC meets classic. Al gauw volgen rustige stukken die de romantische kant van de titelfiguur onderstrepen. Toch zijn het met name de (lange) actienummers die het meest imponeren zoals Mayhem in Monaco. Hier paart Debney opwindende energie aan een kristalheldere melodie. Iron Man 2 is geen meesterwerk, maar wel een pittige luisterervaring met een hoog adrenalinegehalte. En uiterst geschikt om in de auto te beluisteren.                                     

PS

AGORA
Warner Music Spain 5051865584728
18 tracks, 56:55

Na het succes van Atonement (2007) heeft Dario Marianelli vele nieuwe projecten ter hand genomen. Met Joe Wright, de regisseur van Atonement, werkte hij wederom samen voor The Soloist (2009, in Nederland helaas niet te zien geweest), voor Neil Jordan componeerde hij The Brave One (2007) en dan was er nog Everybody´s Fine (2009) van Kirk Jones. Ongetwijfeld de meest ambitieuze score schreef hij voor Agora, een intelligent epos van de Spaanse regisseur Alejandro Amenábar. Wie een traditionele, bombastische score verwacht, komt bedrogen uit. Marianelli vervalt nergens in overdadige composities, veeleer lijkt hij een serieuze symfonische score te hebben willen componeren voor dit serieuze epos. Het gebruik van elementen uit de wereldmuziek evenals etnische instrumenten is bij een hedendaagse film als Agora nauwelijks weg te denken. Die onvermijdelijke etnische muziek overheerst echter nergens, waardoor deze score met zijn sporadische koorzang en traag ritme tot een rijke compositie wordt. Naast enkele meeslepende thema´s zijn er sterke nummers als Aristarchus the Visionary en If I Could Just Unravel This die een epische allure hebben zonder overdrijving.

PS

NORDWAND
Milan 399240-2
15 tracks, 48:30

Voor het bergbeklimmersdrama Nordwand van Philipp Stölzl schreef Christian Kolonovits een score die monumentaal begint en afsluit alsof de muziek ons de reusachtige bergen wil laten voelen. De Oostenrijkse filmcomponist is in ons land nog onbekend, hoewel hij al vanaf 1982 voor een tiental (tv)films muziek heeft gecomponeerd. Nordwand is zijn eerste filmscore in ruim tien jaar. Het betreft hier een puur symfonische score die soms dichtbij klassieke muziek zit. De veelal trage, onheilszwangere composities zorgen voor een constante spanning en kennen een enkele keer heftige uithalen. Die momenten van enorme energie worden in de zeer gevarieerde, immer welluidende score vooral door koperinstrumenten gedragen zoals in het daverende Epilog. Het getik van de ijsbijl die het ritme van de klanken dicteert valt in enkele tracks op. Het luistergenot is hoe dan ook adembenemend, inderdaad: alsof je door een dal rijdt met aan weerszijden enorme bergen.

PS

BLACK SUNDAY
FSM Vol. 12, No. 19
29 tracks, 64:12 

Black Sunday is een film van John Frankenhei-mer uit 1977. Het verhaal gaat over een Palestijnse geflipte Vietnamveteraan (Bruce Dern) die een aanslag wil plegen op de Superbowl met een zeppelin teneinde in het stadion 85.000 mensen om te brengen met een bom. De Israëlische Mossadagent Kabakov (Robert Shaw) moet dit voorkomen. Het is een suspensefilm die ook vandaag nog actueel is. Voor deze rampenfilm was John Williams een voor de hand liggende keuze. Hij had rampenfilms als The Poseidon Adventure, The Towering Inferno en Earthquake evenals de politieke thriller The Eiger Sanction en zijn baanbrekende score voor Steven Spielbergs Jaws reeds op zijn naam staan. Voor Jaws had Williams juist zijn eerste Oscar voor original score te pakken. In 1976 had hij Alfred Hitchcocks laatste film Family Plot gedaan, vervolgens de western The Missouri Breaks met Marlon Brando en Jack Nicholson en het Tweede Wereldoorlog-docudrama Midway. In de laatste maanden van 1976 was John Williams aan het werk voor Black Sunday. Terwijl The Los Angeles Times aankondigde dat John Williams The Deep (net als Jaws gebaseerd op een roman van Peter Benchley) en The Sentinel (een horrorfilm van Michael Winner) zou doen, werd het volgende project voor Williams Star Wars. John Barry en Michael Small gingen respectievelijk The Deep en The Sentinel scoren. De spannende score van Williams voor Black Sunday is typerend voor die periode. Het is een suspensescore voor orkest met veel blazers, percussie en violen. Het ontbreekt Williams nooit aan een thema, het is filmmuziek zoals het hoort te zijn. Al moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat de muziek het bij de film beter doet dan los van de film op een schijfje. Maar FSM heeft wel alle muziek keurig op de cd gezet met een uitvoerig boekje waar menig label nog wat van kan leren. En voor de liefhebbers van Williams is het een must.    

ST

JE L´AIMAIS
Milan 399290-2
18 tracks, 30:04

Van de Franse filmcomponist Krishna Levy hebben we in Nederland alleen kunnen genieten van zijn muziek voor François Ozons 8 femmes (2002), wat jammer is want zijn scores voor films als Le dernier trappeur (2004) staan garant voor fraaie melodieën en solide vakmanschap. Voor Je l´aimais van Zabou Breitman schreef Levy een relatief kleine score die grotendeels bestaat uit korte stukjes die steevast worden gedomineerd door strijkers. Een mooi hoofdthema bepaalt het merendeel der tracks, vaak in een voorzichtig walsritme. De score klinkt al met al aantrekkelijk met hier en daar een vleugje Rota en Herrmann. Het zou mooi zijn als we meer van Levy zouden horen, want Je l´aimais bestaat toch teveel uit één enkel prachtig thema met daaromheen enkele losse, vrijblijvende stukjes.                 

PS

THE WONDERFUL WORLD OF THE BROTHERS GRIMM/THE HONEYMOON MACHINE

FSM Vol. 13, No. 4
CD 1: 39 tracks, 72:18
CD 2: 35 tracks, 73:42

Onlangs verscheen een dubbel-cd van de film The Wonderful World of the Brothers Grimm. De film vertelt de geschiedenis van de sprookjesschrijvers Jacob en Wilhelm Grimm met daarin verwerkt drie van hun sprookjes. Deze film was in 1962 de allereerste speelfilm die was opgenomen in het Cinerama-breedbeeldsysteem met drie camera’s en in het filmtheater op een enorm groot, sterk gebogen scherm (142°) geprojecteerd werd door middel van drie projectoren met het daarbijbehorend 7-kanaals stereosurroundgeluid. Ondanks zijn vier Oscarnominaties, waarvan er een gewonnen werd en vele andere filmprijzen, was de film niet echt succesvol. Één van de oorzaken was dat deze film alleen maar vertoond kon worden in de weinige daarvoor speciaal omgebouwde Cineramatheaters (in Nederland kon de film alleen maar gezien worden in het toenmalige Cineramatheater te Rotterdam).

De muziek uit de film, gecomponeerd door componist Leigh Harline in samenwerking met liedjesschrijver Bob Merrill, was wel een enorm succes. De eerste lp verscheen in 1963 in een speciale box met als extra bijgesloten een souvenirboek. Deze box was al snel uitverkocht. De platenmaatschappij MGM  bracht de lp direct opnieuw uit, maar nu als gewone uitgave en het thema was ook op een single verkrijgbaar. De muziek was zo populair dat ook andere Hollywoodcomponisten deze gingen arrangeren en vervolgens opnamen in hun muzikale repertoire, zoals bijvoorbeeld Henry Mancini en David Rose. Deze laatste bracht zelfs een eigen versie uit op lp, ep en single. Eind jaren ´70 verscheen de soundtrack nogmaals op vinyl op het label MCA Records. Daarna werd het stil. Maar gelukkig is de muziek na een lange periode van stilte weer te beluisteren en hoe! De eerste cd op deze uitgave van FSM bevat de complete score van The Wonderful World of the Brothers Grimm en die is nog nooit eerder te beluisteren geweest op plaat of cd. De score is opnieuw gemixt en geremastered van de originele zeven-kanaals Cinerama-masters. De tweede cd bevat de versie van David Rose van Merrill’s thema’s en heeft als bonus proefopnames van de originele soundtrack. De rest van de cd is aangevuld met Leigh Harline’s muziek voor de film The Honeymoon Machine.

RV

BONJOUR TRISTESSE
Disques Cinémusique DCM 119
21 tracks, 60:35

Het Canadese label Disques Cinémusique maakte vanaf de start in 1994 vooral naam met bijzondere uitgaven van Georges Delerue. Allengs werd ook overgegaan op het uitbrengen van (film)muziek van andere componisten. Een mooi voorbeeld is deze cd met drie scores van de Fransman Georges Auric (1899-1983), zij het dat alleen Bonjour tristesse compleet is, de andere twee scores – Gervaise (1956) en Christine (1958) – zijn afkomstig van ep´s uit de jaren ´50. Auric was naast een vooraanstaand klassiek componist ook veelvuldig als filmcomponist actief, niet alleen in zijn eigen land, maar ook voor vele Britse en Amerikaanse films. Bonjour tristesse begint met het weemoedige hoofdthema dat in vele variaties terugkeert: in een jazzuitvoering (Wicked People from Paris), een sterk ritmische versie (Dancing in the Streets) en met de onvermijdelijke accordeon in een kale versie (Baiting the Trap). Het thema keert ook in de vorm van een liedje terug, een genre waarin Auric ook excelleerde. Juliette Gréco zingt de Engelse tekst van Arthur Laurents. Het merendeel van de nummers is klassiek en ondanks een uitstapje naar cocktail lounge (With the Lombards) is uiteindelijk sprake van een samenhangende score. 

Minder interessant zijn de nummers uit de scores van Gervaise en Christine. De in totaal negen tracks uit beide scores geven een wat vertekend beeld van beide films. Wat we horen zijn vrolijke composities, terwijl beide films toch in wezen drama´s van de oude school zijn. Opvallendste track van Gervaise is Chanson de Gervaise, gezongen door titelrolspeelster Maria Schell, op tekst van Raymond Queneau. Ze brengt het er goed vanaf ondanks haar Duitstalige achtergrond. Voorts horen we een wals en een polka uit deze Zola-verfilming. Van de vijf tracks uit Christine vallen twee op door het gebruik dat wordt gemaakt van de citer, waarmee vooral de Weense achtergrond wordt benadrukt. De drie andere nummers, waaronder het titelthema, zijn walsen die in ieder geval uitnodigend klinken. Het is vooral de rijke score van Bonjour tristesse die de aanschaf van deze cd rechtvaardigt.

PS 

LEGEND OF THE LOST
Kritzerland KR20015-5
13 tracks, 28:06

Legend of the Lost (1957) neemt in de filmografie van zowel John Wayne als Sophia Loren een bescheiden plek in. De film van Henry Hathaway was destijds geen groot succes ondanks de twee sterren. Opgenomen werd de film in de Cinecittà studios in Rome en op locatie in Libië. Het camerawerk van Jack Cardiff is dan ook een plus. Hetzelfde geldt voor de score van de Italiaan Angelo Francesco Lavagnino (1909-1987). Deze wat vergeten meester van de Italiaanse filmmuziek werkte voor goed 200 films, vooral in eigen land. Voor Legend of the Lost schreef hij een relatief korte score die recentelijk in Italië werd teruggevonden. Niet de gehele score overigens, maar het leeuwendeel ervan. En dat horen we op deze bijzondere cd, aangevuld met enkele korte stukjes muziek die direct van de dvd zijn overgenomen om er toch een afgerond geheel van te maken. Lavagnino schreef een dromerige, romantische score die nu en dan het mysterie van de woestijn lijkt te verklanken, alsof je een fata morgana voor je ziet opdoemen. De beginnummers worden sterk door het ritme van drums gedragen en versterken hiermee het cliché van Arabische muziek zoals dat in de jaren ´50 gebruikelijk was. Een hoogtepunt is The Sahara: we horen mierzoete strijkers met af en toe een plukje harp waarmee Lavagnino de sfeer van de mysterieuze maar ook romantische woestijn moeiteloos oproept. De meeste andere nummers bestaan uit niet meer dan enkele akkoorden zonder echte structuur of zelfs melodie. Miracle in the Desert is een ander hoogtepunt waarin dankzij drums en een prachtige melodie de romance naar een climax wordt toegeleid. Het nummer wordt afgesloten met de onvermijdelijke gong. Legend of the Lost is een intrigerende score die helaas veel te kort duurt. Het had allemaal gerust veel langer mogen duren ……

PS


Gerelateerde links
 Startpagina

Score 158
Andere artikelen:
Cd-recensies
Boekbespreking - Multiculturele filmmuziekgeschiedenis
In memoriam - John Dankworth
Meirmans/Snitker/Wiegel - Interview
John Debney - Interview
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy