Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Cd-recensies
Score 159, 07 01 2011



CD-RECENSIES


SPARTACUS

Varèse Sarabande VCL 0610 1109

6 cd´s, 1 dvd, 1 gebonden boekje (169 pagina´s en in kleur) in een box

Speelduur muziek: 5 uur en 59 minuten, dvd: 1 uur en 36 minuten


Het alom bekende soundtracklabel Varèse Sarabande (expect the unexpected) is na jaren toe aan een bijzondere uitgave: de 1.000ste soundtrack die Robert Townson heeft geproduceerd. Dit moest iets bijzonders worden. De keuze viel op Spartacus van Alex North (1910-1991), een spektakelfilm uit 1960 van Stanley Kubrick. Het is dit jaar de 100ste verjaardag van Alex North en de 50ste verjaardag van de film. Een mooie reden dus om deze titel uit te kiezen.

Spartacus (109 v. Chr. – 71 v. Chr.) is het verhaal over een slaaf die verkocht werd aan een gladiatorenschool in Capua (Italië). Intelligent als hij was verwierf hij respect bij zijn mede slaven en organiseerde een uitbraak voor 78 gladiatoren om te eindigen met een leger van 90.000 ex-slaven die door Spartacus en zijn mensen bevrijd werden. Bijna had hij de machtig-ste militaire macht op aarde verslagen, het Romeinse leger. De legende was inspiratie voor schrijvers om er boeken over te schrijven. Boeken als The Gladiators (1939) van Arthur Koestler en Howard Fast´s Spartacus (1951) vormden inspiratie voor een ballet (1954 – Chatsjatoerjan) en onlangs een tv-serie. Maar de meest bekende is de film uit 1960 met Kirk Douglas in de hoofdrol. Stanley Kubrick was vrij om de film te regisseren omdat hij net door Marlon Brando was ontslagen voor One-Eyed Jacks.

De muziek was voor Alex North een lastige klus. De structuur van de film met een lengte van drie uur en vijf minuten moest veel muziek hebben. 36 tracks moesten geschreven worden waarvan 70 minuten muziek voor scènes waarin bijna geen dialoog zat, alleen beelden en mu-ziek dus. Toen de score klaar was, had North twee uur en een kwartier muziek voor de film (in een interview vlak na de scoring zei Alex North dat hij het equivalent van twee symfonieën had geschreven). Toen ging de film de montagekamer in en werd er geknipt. Daarna volgde nog de censuur, waarbij er weer geknipt werd. In de in 1991 gerestaureerde versie werd tien minuten teruggezet in de film. Dit had ook impact op de muziek, of zoals North het zei: ʽMeer zweet en bloed ging er in deze score, meer pagina´s werden weggegooid dan in welke score ik ooit gedaan had.ʼ Van een score voor kleine bezetting met 78 man tot een grote bezetting van 120 man met diverse thema´s voor de liefde, de dood, vechtscènes en andere.

De eerste cd bevat 72:40 minuten met alle teruggevonden tracks in stereo inclusief de plaatopnamen in chronologische volgorde. Cd 2 is de complete score in mono, 70:40 minuten. Cd 3 bevat de complete score in mono, 65:26 minuten. Cd 4 bevat alternatieve thema´s en onge-bruikte muziek, 43:17. Cd 5 en 6 bevatten love theme and variations bewerkt en uitgevoerd door 22 artiesten waaronder Dave Grusin, Patrick Doyle, Brian Tyler, Alexandre Desplat en John Debney. De dvd omvat gesprekken over Alex North en Spartacus met onder andere John Williams, Christopher Young, Alexandre Desplat, David Newman, Lalo Schifrin en Robert Townsend. Een beetje saai gefilmd met gezichten van de sprekers tegen een zwarte achtergrond. Ze vertellen wel interessant, maar het had ook in het boekwerk gekund. Om het kort samen te vatten, zoals Jerry Goldsmith ooit over Alex North zei: ʽHe was the greatest of us all.ʼ En Spartacus is het topstuk uit de werken van Alex North. Varèse heeft er een meesterwerk van gemaakt met deze uitgave. Het goedkoopst te verkrijgen bij www.varesesarabande.com voor $109,98 plus portokosten. Een pittige prijs, maar dan heb je ook wat.                                                                                                                                  

ST


LE REFUGE
Bonsaï Music
9 tracks, 27:15

Eigenlijk bestaat de score van Le refuge uit één enkele compositie, namelijk een liedje dat werd geschreven en in de film wordt uitgevoerd door Louis-Ronan Choisy. Hij speelt de broer van de vriend van Mousse, een hoogzwangere vrouw die zich in een luxe vakantiewoning aan zee terugtrekt om de geboorte van haar kind rustig af te wachten. Voor Choisy is het in alle opzichten een debuut: zowel als acteur als componist van het liedje dat hij halverwege de film op de piano speelt en ook zingt. De cd begint met een uitvoering die wordt gezongen door hoofdrolspeelster Isabelle Carré, waarna acht variaties op het hoofdthema volgen, de meeste met solo piano, maar in één versie slechts uitgevoerd door akoestische gitaar. De korte score begeleidt de film spaarzaam en doeltreffend, maar als score op cd is dit mogelijk wat al te karig.                                                                                               

PS


CHARLIE ST. CLOUD
Varèse Sarabande 3020670372
21 tracks, 60:15

De Engelse filmcomponist Rolfe Kent brak door met enkele scores voor regisseur Alexander Payne zoals About Schmidt (2002) en Sideways (2004). Kents luchtige, soms jazzy muziek zorgde voor een aangename, ontspannen sfeer in Sideways. Voor Charlie St. Cloud schreef hij epische muziek die door een groot orkest wordt gespeeld. Met Racing, de eerste track op de cd, pakt hij meteen stevig uit. Het nummer wordt gekenmerkt door een triomfantelijke klankkleur die de toon voor de rest van de score goeddeels zet. Die rest bestaat uit een veelheid aan composities die uiteenlopende emoties van verdriet tot vreugde verklanken. Hoewel er zeker enkele tragische momenten zijn in dit drama over een jongeman die zijn jonge broertje verliest en daar lange tijd niet over heen komt, biedt Kent steeds opbeurende, opgewekte klanken. Geheel in lijn met de stemming van de film zijn in de tweede helft van de score de actiestukken vrij beheerst. Geen overdaad dus en dat geldt evenzeer voor het hoofdthema van de twee broers, Sam and Charlie. Rolfe Kent heeft voor Charlie St. Cloud een hoopgevende, stimulerende score geschreven die in de meeste nummers boeiend klinkt en de film zo effectief weet te ondersteunen.                                                  

PS


TOOTSIE
FSM Vol. 13, No. 7
28 tracks, 61:13

Tootsie is een beroemde Hollywoodkomedie uit 1982 met Dustin Hoffman in de hoofdrol als werkloze acteur die als travestiet een vrouwenrol in een tv-serie krijgt aangeboden. Dave Grusin schreef de score. Er werd destijds een lp van uitgebracht met tien tracks. Stephen Bishop deed de hitsong It Might Be You waarvan de tekst geschreven werd door Alan en Marilyn Bergman. De Bergmans hadden eerder al de lyrics geschreven voor het titelnummer van Sydney Pollack’s The Way We Were met muziek van Marvin Hamlisch. Nu, jaren later, is de muziek op cd gezet. Men heeft gebruikgemaakt van de originele masters en daar stond de complete score op. De cd bevat de muziek van de lp, de eerste tien tracks met als bonus achttien tracks die nooit eerder verschenen waren. De muziek is jazzy zoals we dat gewend zijn van Grusin buiten zijn filmmuziek. Grusin bespeelt zelf de keyboards in de score. Het is een prettig in het gehoor liggende score met afwisselende thema’s. Een cd die je rustig als achtergrondmuziek kunt opzetten. Het boekwerkje is zestien pagina’s vol met informatie over de film en het tot stand komen van de score en met voetnoten bij iedere track.            

ST

 
THE AMERICAN
EMI 5099991837721
25 tracks, 51:29

Herbert Grönemeyer is in eigen land een erg grote ster, zowel als zanger als acteur. In Nederland is hij vooral bekend van zijn rol in Das Boot uit 1981. Dat Anton Corbijn Grönemeyer koos voor zijn tweede film was dan ook een verrassing, aangezien de Duit-se superster slechts voor een enkele film de muziek heeft geschreven (Frühlingssinfonie (1983) over het leven van Robert Schumann en Clara Wieck; Grönemeyer speelde ook Schumann). Het blijkt dat regisseur en componist goed bevriend zijn met elkaar en dat zal wel ten grondslag hebben gelegen aan deze samenwerking. Het resultaat is in ieder geval bevredigend te noemen. Grönemeyers korte, ingetogen score past goed bij de verstilde, dialoogarme beelden die Corbijn ons voorschotelt. De cd begint met het hoofdthema dat in diverse variaties de score beheerst en dat wordt afgewisseld door korte stukjes die spanning moeten opwekken. Nergens pakt Grönemeyer eens lekker stevig uit, ook niet tijdens de actiemomenten die de film toch kent. De score wordt grotendeels door piano bepaald en kent slechts sporadisch een bredere orkestbegeleiding. Af en toe is er een vleugje Morricone zoals in Car Chase en The Procession met zijn van de Italiaanse meester zo bekende zangstem. De link met Leone/Morricone is de kijker vast al tijdens het zien van de film opgevallen. Ook de setting van de film benadrukt dit Italiaanse nog eens extra door enkele liedjes van Patty Pravo, Renato Carosone en een aria uit Madama Butterfly, gezongen door Maria Callas. En dan is er nog een Nederlandse connection in de vorm van Window of My Eyes van Cuby & the Blizzards. Naast deze liedjes valt de 34 minuten durende score van Grönemeyer misschien wat dun uit, maar effectief is deze beslist.                                                                                 

PS

 
DIE FREMDE
Colosseum CST 8141.2
19 tracks, 41:08

Die Fremde won vorige week de hoofdprijs tijdens het Filmfestival van Vlaanderen in Gent. Regisseuse Feo Aladag schetst het verhaal van een Turkse vrouw die zich in Duitsland staande moet zien te houden tegenover haar familie. De relatief korte score werd geschreven door Max Richter en Stéphane Moucha. Richter brak twee jaar geleden door met zijn verfrissende score voor Waltz With Bashir, terwijl Moucha twee jaar eerder (in samenwerking met Gabriel Yared) de aandacht wist te trekken met zijn muziek voor Das Leben der Anderen. De score voor Die Fremde kent veelal korte stukjes muziek, soms niet meer dan enkele octaven die toch een zekere melodie aanstippen. Het aandeel van beide componisten is even groot op de cd. De stukken van Richter worden gespeeld door een klein ensemble waaronder het gevoelige hoofdthema Departure. Moucha´s composities worden gespeeld door een orkest met vooral strijkers op de voorgrond. Beide componisten vullen elkaar ondanks hun diverse stijl goed aan en daarmee klinkt deze kleinschalige, verstilde score uitnodigend.                      

PS


THE DESERTER
Legend CD 32 DLX Stereo
26 tracks, 61:14

De film gaat over een soldaat in de Amerikaanse Burgeroorlog. Hij raakt gefrustreerd door de dood van zijn vrouw en geeft de schuld aan het nalatige leger dat haar had moeten beschermen. Hij deserteert en voegt zich bij Apache indianen waar hij wordt toegelaten als hij een bende wil vormen tegen de Mexicanen. Woody Strode, John Huston en Slim Pickens zijn een paar namen uit de credits. In 1997 bracht het Italiaanse Legendlabel The Deserter (La spina dorsale del diavolo) uit met veertien tracks en ruim 50 minuten muziek. Nu is er een heruitgave met een klein half uur extra muziek. En deze keer niet dezelfde thema’s met een andere orkestratie, nee: nieuwe tracks en daarmee een ware aanvulling op de muziek. Piero Piccioni schreef deze westernscore uitbundig. Hij heeft verschillende thema’s in diverse stijlen gecomponeerd waardoor het een gevarieerde symfonische score is geworden met hier en daar wat jazzy stukjes. Piccioni was een veelzijdige componist met een reputatie van ruim 200 films in alle genres. Met The Deserter in deze lange versie is de score nog beter tot zijn recht gekomen. Voor de westernliefhebber een aanrader.

ST 

 
LIBERTÉ
Mercury Records 5325420
15 tracks, 51:02

Een van de handjevol hedendaagse regisseurs die steeds hun eigen muziek schrijven is Tony Gatlif. Voor zijn jongste film Liberté bundelde hij de krachten met componiste Delphine Mantoulet. Beiden componeerden grofweg evenveel nummers voor deze film die de vervolging van Romazigeuners in Frankrijk tijdens de Tweede Wereldoorlog weergeeft. Dit is zigeuenermuziek pur sang die wordt gedomineerd door violen die vaak een onderhuids vleugje weemoed dragen. De cd begint met het ontroerende La valse dat wordt gezongen door Catherine Ringer. De rest van de cd bestaat uit prachtige composities die veelal een uptempo ritme kennen. Naast het prachtig uitgevoerde titelthema zijn er diverse hoogtepunten zoals Le temps waarin muziek en (klok)geluid een feilloos huwelijk aangaan en Les poules waarin de opzwepende vioolmuziek soms kippengeluiden lijkt na te bootsen. Veel nummers monden rechtstreeks uit in feestmuziek waarmee deze cd niet louter een serieuze aangelegenheid is net als de film die ondanks het zware thema menig sprankje hoop overbrengt, iets wat in dit voor Roma woelige tijdsbestek beslist niet onwelkom mag worden genoemd. Gatlif leverde een boeiende film af en schreef hiervoor met Delphine Mantoulet een meesterlijke score.

PS

 
THE TREE
Colosseum CST 8149.2
13 tracks, 50:22

The Tree is na Depuis qu´Otar est parti … uit 2003 de tweede film van de Franse regisseuse Julie Bertuccelli. The Tree speelt zich geheel af in Australië en verhaalt over een gezin waarvan de vader op een dag plots overlijdt. Volgens de dochter leeft hij voort in een grote boom naast het huis. Voor de muziek tekende de Franse filmcomponist Grégoire Hetzel die vorig jaar met Un conte de Noël van Arnaud Desplechin enige bekendheid verwierf in ons land. The Tree is geen gemakkelijke score. In de film valt hij niet echt op en op cd is zijn pracht pas na enkele luistersessies te herkennen. Hetzel schreef namelijk een aantal langzame stukken zonder melodie die worden gespeeld door een klein ensemble, bestaande uit piano, viool, elektrische gitaar en fiddle, zeg maar een Ierse viool. Soms horen we soundscapes, nu eens gedomineerd door piano, dan weer door elektrische gitaar, maar altijd door een viool of fiddle. Dat laatste instrument klingt soms wat klagerig, waardoor het onzegbare dat de boom probeert uit te drukken enigszins wordt geaccentueerd. Het hoofdthema is meer een traditioneel nummer met een herkenbare melodie. Regisseuse Bertuccelli schrijft in het cd-boekje dat de score niet melodramatisch en alomtegenwoordig diende te zijn en daardoor is de inzet van de score beperkt, voornamelijk tijdens de momenten in en rondom de boom (op cd in totaal 25 minuten). Leuk is dat Bertuccelli in hetzelfde boekje ook een alinea wijdt aan bestaande nummers die ze in de film wilde hebben zoals een stuk van Bach, The Cinematic Orchestra en twee nummers van de Australische band The Slippers. Zanger en gitarist van deze band is Christian Byers die in de film Tim, de oudste zoon, speelt.                                                                                                                     

PS


EL SECRETO DE SUS OJOS
Jade 1136-99705-2
23 tracks, 46:58

Dit jaar won de Argentijnse film El secreto de sus ojos verrassend de Oscar voor beste niet-Engelstalige film. De muziek voor de thriller die deels in de politiek woelige jaren ´70 speelt, werd geschreven door de Argentijnse filmcomponisten Federico Jusid en Emilio Kauderer. Buiten eigen land zijn beiden nog nauwelijks bekend, maar dankzij het succes van El secreto de sus ojos zal daar ongetwijfeld verandering in komen. Hun score voor deze film is geen vrolijke aangelegenheid. Praktisch alle composities kennen een vorm van dreiging of tragiek. Dat is ook de bedoeling natuurlijk, want El secreto de sus ojos is spannend vanaf het begin tot het onthutsende einde. De gehele score is symfonisch met in enkele nummers enige koorzang op de achtergrond en hoofdrollen voor piano en cello. Fraai is het thema La duda dat halverwege een onstuimige uithaal kent. Een lange versie sluit deze cd af die een afwisseling van rustige en felle stukken omvat die alle melodieus te noemen zijn. Jusid en Kauderer geven met hun gezamenlijke score een prachtig visitekaartje af. We zullen zeker nog vaker van beiden horen.             

PS


ONE-EYED JACKS
Kritzerland KR 20016-6
Cd 1: 14 tracks (albumversie + 2 bonustracks), 50:21
Cd 2: 27 tracks (complete score), 70:46

Het verhaal in de film gaat over sheriff Patrick Garrett en Billy the Kid. Het oorspronkelijke script is van Sam Peckinpah, die later zelf het verhaal nog eens verfilmde (1973). Aanvankelijk was Stanley Kubrick aangesteld als regisseur, maar door onenigheid met Marlon Brando over hoe de film vorm moest krijgen, is Brando naast acteur zelf de film gaan regisseren. Karl Malden werd ingehuurd voor de rol van Dad Longworth. Maar zodat Karl geen andere rollen zou accepteren werd hem al een loon betaald ver voor het draaien van de film. Het was een vakantie met $ 300.000 zakgeld (een wetenswaardigheid uit het boekje). De mu-ziek is van Hugo Friedhofer die een eerdere Brando film The Young Lions ook had gescoord wat hem een Oscarnominatie opleverde. Friedhofer was al actief sinds de jaren ´20 en had grote films op zijn naam staan als The Best Years of Our Lives, Joan of Arc, Between Heaven and Hell en Boy on a Dolphin. Hij had zijn eigen stijl en schreef een elegante symfonische score voor deze western met hier en daar wat Mexicaanse thema´s. Doordat de veel te lange film flink ingekort werd door Paramount, ging veel van de muziek ook verloren in de film. De eerste schijf is de versie waar destijds een lp van verschenen is met twee bonustracks, name-lijk een alternatieve Main title en finale. De tweede schijf is een ware aanwinst. De score staat er in zijn geheel op waarvoor de mastertapes voor de filmversie zijn gebruikt. In het boekje staat een uitvoerig verslag over de filmproductie door Nick Redman. Kritzerland heeft deze dubbele cd op de markt gebracht voor de prijs van een enkele cd: $ 19,99 plus porto. Door de gelimiteerde oplage was deze cd al binnen een dag uitverkocht. Bij de speciaalzaken is de cd nog wel steeds verkrijgbaar.

ST


I AM LOVE
Nonesuch 7559-79788-1
9 tracks, 65:42

Io sono l´amore (I Am Love) van Luca Guadagnino werd aangekondigd met een score van niemand minder dan John Adams. We horen tijdens de begintitels en eerste beelden staccato klanken van de befaamde Amerikaanse componist. De gejaagde muzikale entree is overweldigend te noemen: dit belooft heel wat en inderdaad is de muziek in deze film imposant, groots en ongewoon. (Ook weten we nu waar Alexandre Desplat zijn inspiratie voor de beginmuziek van Birth vandaan heeft.) Een blik op de track listing van de cd laat zien dat we hier te maken hebben met reeds bestaande composities die in de meeste gevallen de nerveuze, staccato klankkleur van Adams verraden. Naast deze jachtige stukken zijn er enkele serene passages evenals een nummer met koorzang uit de opera The Death of Klinghoffer. De vaak onheilszwangere nummers verschaffen het stijlvolle drama een ongekend gewichtige allure zoals je dat ook van een Italiaanse opera mag verwachten. Wie zich toch wat bedrogen voelt met deze compilatie met muziek van Adams kan alleen maar hopen dat de componist eerdaags met een originele filmscore op de proppen komt.

PS 

 
EXTRAORDINARY MEASURES
Lakeshore Records LKS 341182
16 tracks, 35:55

Dit jaar verschenen twee Amerikaanse producties met muziek van de Italiaanse filmcomponist Andrea Guerra. Letters to Juliet was afgelopen zomer te zien en eerder dit jaar had het familiedrama Extraordinary Measures de Nederlandse bioscopen moeten aandoen. Die roulatie ging niet door, wel verscheen de film onlangs op dvd. Gelukkig maar, want de score van deze film met in de hoofdrollen Brendan Fraser en Harrison Ford is ondanks de korte duur de moeite waard. De cd begint met het boeiende hoofdthema: weelderige strijkers domineren nu eens gejaagd en dan weer ingehouden een blijmoedige melodie. Aangezien het hier een drama over een onoverwinnelijke ziekte betreft, sluipt in de volgende tracks zo nu en dan een tragische ondertoon in de muziek. De afwisseling tussen hoopgevende en pessimistische klanken in korte composities vormt het middendeel van de score. Een langdurige herhaling van het hoofdthema in de vorm van een suite sluit de cd af. Guerra laat het allemaal weldadig klinken in een rustig klassiek idioom met af en toe een kort popritme. Het resultaat is geen revolutionaire score, maar de prima geproduceerde muziek is zeker een streling voor het oor.

PS


Gerelateerde links
 Startpagina

Score 159
Andere artikelen:
Cd-recensies
Gamescores - Krijgen steeds meer aanzien
Gent 2010 - Verslag
Willem Breuker - In memoriam
Boekbespreking - Filmmuziek van de toekomst
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy