Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Cd-recensies
Score 160, 05 05 2011



POTICHE
Naïve NS91672
28 tracks, 64:24

Voor de laatste film van François Ozon schreef Philippe Rombi een vrolijke score met zo nu en dan een lach en een traan. Deze zevende samenwerking tussen Rombi en Ozon resulteerde in een film en een score waar je opgewekt van wordt. De hilarische komedie met oudgedienden Catherine Deneuve en Gérard Depardieu in de hoofdrollen speelt zich af in 1977 en – zoals dat inmiddels gemeengoed is geworden – de soundtrack is dan ook gevuld met hits uit die tijd. Aldus horen we naast enkele foute hits van Baccara en Boney M populaire evergreens van onder meer Michèle Torr, Johnny Hallyday en Catherine Ferry. Op de cd moet de luisteraar zich eerst door deze tien hitliedjes ploegen voordat de originele score een echte aanvang neemt. Dertig minuten lang kunnen we dan genieten van zorgeloze, welluidende filmmuziek zoals Franse filmcomponisten als Vladimir Cosma en Michel Magne die in die wervelende jaren ´70 moeiteloos uit de mouw wisten te schudden. Rombi schreef veelal korte stukjes met regelmatige kwinkslagen door diverse solo-instrumenten. Veel nummers zijn in een aangenaam walsritme gevat en door hun luchtige, soms ironische klankkleur zijn ze alle een streling voor het oor. Deneuve zingt overigens zelf een sleutellied, getiteld C´est beau la vie (geschreven door Jean Ferrat) en daarmee wordt deze onschuldige score feestelijk afgesloten.                                              

PS

THE DEEP
Intrada Special Collection Volume 143
Cd 1: 14 tracks, 58:46
Cd 2: 5 tracks, 44:43 

In de zomer van 1975 verscheen de film Jaws, de eerste kaskraker van Steven Spielberg die hij regisseerde naar het boek van Peter Benchley. Het volgende boek van Benchley was The Deep, alweer een zee-avontuur. Het gaat over twee duikers Gail en David (Jacqueline Bisset en Nick Nolte) die een wrak vinden van een bevoorradingsschip uit de Tweede Wereldoorlog met een lading morfine aan boord. Tevens ontdekken ze een ouder Spaans wrak uit de 18de eeuw met een schat aan boord. John Barry schreef de muziek en Donna Summer deed het nummer Down Deep Inside. Op het Casablancalabel verscheen destijds een lp met blauw vinyl en een poster bij de plaat in de hoes. De plaat had op één kant een ballet gebaseerd op de score door John Barry, op de andere zijde de liedjes van Donna Summer en Disco Calypso dat niet van Barry was. Nu, jaren later, heeft Intrada de complete score uitgebracht. Op cd 1 staan allemaal nieuwe tracks en op cd 2 de lp-versie. Als fan van Barry ben ik zeer verguld met deze uitgave. Eindelijk de score zoals we hem al jaren wilden hebben. John Barry in zijn gloriejaren.                                            

ST

LET ME IN
Varèse Sarabande 3020670532
28 tracks, 78:43

Let Me In is de Amerikaanse remake van de Zweedse horrorfilm Låt den rätte komma in uit 2008. Johan Söderqvist schreef een indrukwekkende score voor deze verrassende filmhit. Je moet wel van goeden huize ko-men om een dergelijk wonder aan eenvoud en effect in een nieuw jasje te mogen hijsen. Aan Michael Giacchino, de kersverse Oscarwinnaar van vorig jaar, de lastige taak om een nieuwe score te schrijven. Giacchino begint met een minuut lang zachte muziek waarna hij met Los Alamos daverend binnenkomt: huiveringwekkende uithalen met ijzingwekkende, soms jankende strijkers. Dit is horrormuziek pur sang waarbij de componist goed heeft geluisterd naar György Ligeti. Na dit overweldigende begin horen we een afwisseling van verstilde composities en angstaanjagende stukken waarbij een jongenskoor voor de zang zorgt, een enkele keer voorgegaan door een solostem. Dit grote middenstuk van de score bestaat evenals de rest uit trage composities die soms wel en soms niet een sinistere klankkleur kennen en gespeeld worden door een klein ensemble. Slechts bij een handvol nummers zoals het hoofdthema en de End Credits horen we een vol orkest. Dit is vanaf begin tot eind creepy muziek waarvan we pas op 13 januari aanstaande weten of zij ef-fectief werkt als de film in ons land gaat draaien. Op cd klinkt het in ieder geval eng en nieuwsgierigmakend naar de film. Meer nog dan Söderqvist legt Giacchino de nadruk op de onheilspellende kant van de film.                                                                                             

PS

FAIR GAME
Lakeshore Records LKS 341942
13 tracks, 40:19

Voor deze op ware gebeurtenissen gebaseerde thriller van Doug Liman schreef John Powell een voor zijn doen bescheiden, sprankelende score. Tijdens het kijken naar de film valt de score vaak nauwelijks op, zo zacht klinkt hij op de achtergrond. Fair Game is een paranoiathriller annex huwelijksdrama en om de bedreiging van dit op het eerste oog prima huwelijk tussen Naomi Watts en Sean Penn te accentueren horen we een kort gevoelig leidmotief met enige regelmaat langskomen. Voor de rest is er de spanningsmuziek à la Bourne die we van Powell inmiddels genoegzaam kennen: een mix van symfonisch en rock die telkens stevig wordt ondersteund door diverse percussie-instrumenten. Een fraai voorbeeld van deze mix is de track The White House. In andere tracks horen we flarden etnische muziek want de film speelt behalve in Washington in diverse exotische locaties zoals Irak, Maleisië en Egypte. Blijft de score zoals gezegd wat verborgen tijdens het kijken, op cd valt pas op hoe uitgekiend hij is en ook dat het prettig luisteren is naar deze vakkundig gemaakte score.

PS

HOME ALONE
La-La Land Records LLLCD 1158
34 tracks, 78:48 

Toen de film uitgebracht werd in 1990 was het de kerstfilm van het jaar. Met Macaulay Culkin als negenjarig jochie in de hoofdrol. Deze rol is tot op heden nog steeds zijn grootste hit. John Williams deed de muziek. Dit resulteerde in een van de mooiste kerstsoundtracks. Want we weten het, met Williams haal je kwaliteit in huis. In de film blijft Kevin (Culkin) alleen achter in huis omdat zijn ouders hem “vergeten” zijn toen ze op kerstvakantie gingen met het hele gezin. Weinig later duiken er twee inbrekers (Joe Pesci en Daniel Stern) op die voortdurend achter het joch aanzitten. Dat alles was voor John Williams – die als eerste voorspelde dat deze film een blockbuster zou worden – de gelegenheid er schitterende achtervolgingsthema’s voor te schrijven. Kortom: spannende muziek en kerstmuziek. Dat laatste in de vorm van een heel nieuwe kerstsong met tekst van Leslie Bricusse, getiteld Somewhere in my Memory. De score kent vijf thema’s die in verschillende variaties voorbij komen. Score en song kregen een Oscarnominatie, maar wonnen niet. John Barry’s Dances with Wolves en Stephen Sondheim’s Sooner or Later uit Dick Tracy waren de winnaars. Destijds is er bij CBS een cd verschenen met 19 tracks en bijna 57 minuten muziek. Nu, voor de kerst, heeft La-La Land Records deze muziek opnieuw uitgebracht met bijna 21 minuten extra muziek. Ik vond de CBS-versie al prachtig, maar deze is helemaal prachtig. Dat Chris Columbus ook blij was met Williams bewees hij door hierna weer met hem samen te werken: Stepmom en de eerste twee Harry Potter-films.                                                    

ST

THE SOCIAL NETWORK
Null Corporation NULL01
19 tracks, 66:20

David Fincher koos voor de muzikale omlijsting van zijn film over Facebook-uitvinder Mark Zuckerberg twee artiesten die afkomstig zijn uit de wereld van de industrial rock: de Amerikaan Trent Reznor, frontman van Nine Inch Nails en de Engelsman Atticus Ross. Reznor heeft onder meer bijgedragen aan de score van Lost Highway (1997) terwijl Ross verleden jaar opviel met zijn score voor The Book of Eli. Ross produceerde enkele cd´s van Nine Inch Nails zodat de samenwerking voor deze score geen verrassing is. De cd begint met een langgerekt klanktapijt (Hand Covers Bruise) waarna het pompende ritme van In Motion de film echt in beweging zet en zo de toon dicteert voor de verdere gebeurtenissen in de film. De stuwende klanken van het duo geven de film uiteindelijk een enerverende vaart wat sterk bijdraagt aan het succes dat de film inmiddels heeft genoten. Opvallende tracks zijn de vernuftige Grieg-bewerking In the Hall of the Mountain King en The Gentle Hum of Anxiety, een etherische, sfeervolle compositie die net als de openingstrack uit een langgerekte toon lijkt te bestaan. The Social Network lijkt in eerste instantie de nieuwe cd van Nine Inch Nails, maar zodra de beelden erbij komen verrijkt de muziek de film op een soms dynamische wijze.                                                             

PS

WAITING FOR SUPERMAN
Lakeshore Records LKS341962
21 tracks, 38:28

Het komt niet vaak voor dat de score voor een docu-mentaire op cd of als download verschijnt. Waiting for Superman is echter geen doorsneeproductie maar de opvolger van regisseur Davis Guggenheims spraakmakende An Inconvenient Truth (2006). Voor dergelijke superdocumentaires wordt gewoonlijk een gevestigde componist in dienst genomen en dat gebeurde bij deze onthutsende documentaire over het zieltogende Amerikaanse onderwijs dan ook. De Canadese filmcomponist Christophe Beck is vooral bekend om zijn scores voor komedies. Waiting for Superman is zijn eerste documentaire en hij kwijt zich zeer verdienstelijk van deze voor hem nieuwe taak. Het merendeel der tracks wordt uitgevoerd in een minimale bezetting van een of meer solo-instrumenten als de piano en de (elektrische) viool. Slechts tegen het einde horen we ook op de achtergrond een breder orkest. Eenvoud overheerst echter deze score die bestaat uit korte stukjes muziek die overigens nergens een weemoedige indruk achterlaten. Beck schreef veeleer serieuze stukjes waaronder het pakkende, makkelijk in het gehoor liggende titelthema dat deze cd afsluit: speels maar zeker ook hoopvol.                                             

PS

AVANTI!
Quartet Records QRSCE013
26 tracks, 55:22

Toen ik jaren geleden de film Avanti! zag, was ik op slag onder de indruk van de vrolijke score. Ik vond twee singles op het internet. Dit bleek alles te zijn wat er was. In Italië heb ik nog navraag gedaan, maar daar heet de film geen Avanti! (Kom binnen in het Italiaans) maar hebben de Italianen er de titel Che cosa è successo tra mio padre e tua madre? (Wat is er gaande tussen mijn vader en jouw moeder?) aan gegeven. Onlangs is in Spanje op het nieuwe label Quartet Records de soundtrack verschenen. Carlo Rustichelli heeft een paar typisch Italiaanse thema’s geschreven en een paar reeds bestaande songs gearrangeerd, waaronder tarantella’s met een orkestratie waar hier en daar mandolines aan een orkest zijn toegevoegd. Het orkest wordt gedirigeerd door Gianfranco Plenizio. Rustichelli speelt waarschijnlijk zelf het hammondorgel. Ook horen we af en toe de stem van Edda dell’Orso en de harmonica van Franco de Gemini (beide beroemd uit Once Upon a Time in the West). De film van Billy Wilder is een Amerikaanse komedie die zich in Italië afspeelt met Jack Lemmon in de hoofdrol. Hij werkte ook al met Wilder in Irma la Douce en Some Like It Hot. Avanti! was destijds geen groot succes, vandaar dat de sound-track toen achterwege bleef. De mastertapes werden in de MGM-archieven teruggevonden en terug naar Rome gestuurd waar Claudio Fuiano de score geremastered en gedigitaliseerd heeft voor cd. Het boekwerkje van zestien pagina’s is in het Engels en staat vol informatie over de film en de muziek. Een mooie uitgave.

ST 

TANGLED
Walt Disney Records D000650802
20 tracks, 55:49

In Nederland werd deze film onlangs uitgebracht onder de titel Rapunzel. De cd van deze sprookjesfilm uit de Disneystal bestaat enerzijds uit een reeks liedjes en anderzijds uit de originele score. Alan Menken schreef de muziek en de teksten zijn van Glenn Slater. Van de liedjes springen vooral Mother Knows Best (prachtig gezongen door Donna Murphy), I´ve Got a Dream en I See the Light (Mandy Moore op haar best) eruit. Na de liedjes gaat de score in vliegende vaart van start met het martiale Flynn Wanted. Waarna Menken verder snelt met een staalkaart aan gedegen actiemuziek waarin de accenten door enkele soloinstrumenten worden gelegd, de sax voor een komi-sche noot zorgt, de romance bloeit in Campfire en de dreigende muziek nooit echt eng wordt, want dit is per slot van rekening een Disneyfilm voor alle leeftijden. Sommige scoretracks lijken qua structuur op een liedje, wat zeker geldt voor Kingdom Dance dat een van de scorehoogtepunten vormt. Daarna komt de score min of meer tot stilstand in bespiegelend vaarwater zoals in Realization and Escape. Menkens vakmanschap zorgt voor aanstekelijke muziek die nergens echt nieuwe ontdekkingen doet. De cd eindigt met een hippe, eigentijdse popsong, geschreven en gezongen door Grace Potter. Want ook daar ontkomt een moderne Disneyfilm niet aan: een met de haren erbij gesleept liedje voor de end credits.                 
PS

CARRIE
Kritzerland KR20017-5
Cd 1 (complete score): 22 tracks, 58:20
Cd 2 (albumversie): 13 tracks, 33:17

In 1976 had Brian De Palma al een reputatie als regisseur met films als Sisters, Hi, Mom! en Obsession, maar het was Stephen King’s eerste bestseller Carrie die De Palma tot een groot regisseur maakte. Hij had alles goed voor elkaar: de casting met onder andere Sissy Spacek als Carrie, John Travolta, Amy Irving en Nancy Allen. Het werd niet alleen horror, maar ook een hoop emotie en wat gevoel voor humor. En de film had een klassiek spring-uit-je-stoel horrorschrikeffect wat nog vaak in andere films herhaald is. De film kostte minder dan twee miljoen dollar (toen was dat nog een hoop geld) en leverde bijna 34 miljoen dollar op. De Palma had Bernard Herrmann voor twee recente films gehad, maar de componist was in 1975 overleden. De keuze viel toen op Pino Donaggio die nog maar één hit had gescoord, namelijk Don´t Look Now van Nicolas Roeg. Donaggio´s score raakt alle noten. Het leek wel een perfect huwelijk tussen de film en de componist. Hij schreef een emotierijke score vol horror en suspense. Maar ook gevoelige muziek voor het karakter van Carrie plus twee songs voor de Promscène (met teksten van Merritt Malloy) wat de scène magisch en gedenkwaardig maakt. United Artists had een lp van de soundtrack van Carrie uitgebracht met muziek uit de tweede helft van de film. Toen onlangs de rechten vrijkwamen van de muziek stelde Bruce Kimmel van Kritzerland vast dat er al cd-versies van de plaatuitgave waren. Hij vond bij MGM de complete masters en dit is het resultaat: een dubbele cd met voor het eerst de complete prachtige score.                                                                       

ST

THE NEXT THREE DAYS
Silva Screen Records SILCD 1352
25 tracks, 71:38

The Next Three Days is een spannende thriller van Paul Haggis. Na twee films met Mark Isham koos Haggis dit keer Danny Elfman als componist. Vanaf de eerste tonen laat Elfman flitsende spanning horen die tot het einde van de film zal duren. Het nerveuze ritme bepaalt de voortgang van het verhaal van John Brennan (Russell Crowe) die koste wat kost zijn gevangen zittende vrouw wil bevrijden. Dominerend instrument is van begin tot eind de piano. Die neemt, vaak begeleid door zware strijkers, de kijker mee naar de onafwendbare bevrijdingsscène. Breakout heet de ruim acht minuten durende track die deze bloedstollende gebeurtenissen muzikaal voortstuwt. De spanning is hier tot een kookpunt gekomen en de nerveuze, beukende strijkers werken steevast naar een climax, halverwege een korte adempauze inlassend. Elfman wisselt dergelijke adrenalineverhogende muzikale fragmenten af met meer contemplatieve composities die vooral de hersenspinsels van John Brennan accentueren. Na de bevrijding van Brennans vrouw duikt het glorieuze hoofdthema in alle eenvoud enkele malen op. Twee door Moby geschreven en uitgevoerde liedjes passen naadloos bij de score en sluiten de cd af. The Next Three Days is een verrassend melodieuze actiescore die – wars van oorverdovende muziek – Elfmans vakmanschap bestendigt.                                                                                       

PS

FRÄULEIN DOKTOR
Legend CD 34 DLX
15 tracks, 35:52

Van M° Ennio Morricone is al bijna alles verschenen, toch was deze filmmuziek tot dusver nooit uitgebracht. 1968 was een druk jaar voor Ennio, hij schreef maar liefst 23 filmscores waaronder Het gebeurde in het westen en Guns for San Sebastian. Fräulein Doktor is een oorlogsfilm. De muziek heeft enkele atonale oorlogsthema’s, maar er zitten ook een paar prachtige romantische thema’s bij voor strijkers waarbij je direct hoort dat het van de hand van Ennio Morricone is. Het geheel wordt gedirigeerd door Bruno Nicolai, die in die periode vaak dirigeerde voor Morricone. Al met al een afwisselende score in een gelimiteerde oplage van 1500 cd´s. Alleen al voor de romantische thema’s is deze cd zeer de moeite waard. Het boekwerkje met zestien pagina’s in full colour staat vol met foto’s en prachtige posters van de film, maar helaas heeft niemand de moeite genomen een tekst over de film/muziek te schrijven. Ik heb de producent daarom benaderd en gevraagd naar het tot stand komen van deze cd. Het probleem lag al die jaren bij Dino de Laurentiis Films dat de film geproduceerd heeft. Daar zijn ze nogal koppig en geven ze niet graag licenties uit handen. Veel filmmuzieklabels proberen al jaren de mu-ziek uit te brengen van deze filmproducent, maar allemaal zonder resultaat. Het is Intermezzo Media gelukt om goede contacten op te bouwen met deze studio en vandaar dat deze muziek nu mag worden uitgebracht. Men heeft de film bekeken en kwam tot de conclusie dat er niet veel muziek in zat, maar wel een interessante score. Vandaar de korte speelduur. En er staat nog veel meer op stapel ….                                                           

ST

FOEKSIA DE MINIHEKS
Cloudmusic CLM2010091
8 tracks, 21:51

Een Nederlandse soundtrack in de schappen zie je niet zo vaak meer, maar hier is er toch nog één. Het is een mini-uitgave met alleen de songs uit de film, maar toch. De liedjes uit de film zijn Als je een heks bent, De heksenhik, Als je goed kunt toveren en Heksen nieuwjaar. Van deze songs staan ook nog de meezingversies op het schijfje. Ik kan zeggen dat de orkestratie van de toch leuke liedjes erg uitbundig is en er niet bezuinigd is op het orkest. Een complete score van de getalenteerde Martijn Schimmer was nog mooier geweest, maar hier moeten we het mee doen. Erg leuk voor kinderen.

ST


Gerelateerde links
 Startpagina

Score 160
Andere artikelen:
Cd-recensies
Boekbespreking - Duitse filmcomponisten vertellen
Christophe Beck - Interview
Robert Townson - Interview
Wolfram de Marco - Interview
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy