Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Cd-recensies
Score 161, 10 05 2011



CD-RECENSIES


TRUE GRIT
Nonesuch Records 526752-2
20 tracks, 35:38

De remake van True Grit door de gebroeders Coen is misschien niet hun beste film, de bescheiden score die hun vaste muzikant Carter Burwell voor deze western schreef, is daarentegen de moeite zeker waard. Burwell schreef originele muziek die soms is verweven met bekende hymnes uit de tijd van het 19de eeuwse Amerikaanse Wilde Westen. De hymnes vormen de ruggegraat van deze score en kennen een opbeurende klankkleur. Dankzij deze benadering is het vanaf de beginbeelden alsof je je in John Ford-land waant. De score begint met piano als leidend instrument gedurende enkele hymnes en hoe verder Mattie (het jonge meisje dat op wraak zint vanwege de brute moord op haar vader) van huis geraakt, des te meer neemt een orkest het heft over en worden de composities Burwelliaanser alsmede spannender en ook een aantal keren onheilspellender. Tegen het einde, na gedane zaken, keren de hymneklanken terug en vormt de relatieve rust in film en op cd tegelijk een lofzang op vergane tijden met onverschrokken, eerlijke helden en heldinnen. Burwells spaarzame score drukt slechts het hoognodige uit en is daarmee een doeltreffende begeleiding voor deze Coen-western.

PS

LES PIANOS MÉCANIQUES
Quartet Records QRSCE020
21 tracks, 39:12

Een film uit 1965 met Melina Mercouri en James Mason in de hoofdrollen. Ik heb de film nooit gezien, maar de soundtrack als Frans ep-tje heb ik al jaren in huis. Het is een collector´s item. Het was met zes tracks het enige wat er was verschenen, tot nu toe dan. In Spanje heeft het soundtracklabel Quartet Records de complete score op cd uitgebracht. Dit keer horen we Delerue als jazzcomponist en dat gaat hem goed af, ook al zitten er andere thema´s in de score met (hoe kan het ook anders) piano. En daar horen we Delerue zoals we hem kennen, met prachtige orkestraties. Ook scoremuziek zit in de film, met mooie thema´s zoals alleen Georges dat kan. Ik weet zeker dat de Georges Delerue-fans hun vingers aflikken bij deze score. De cd is gevarieerd en ligt lekker in het gehoor. Het is dus niet alleen jazz wat er op staat. Maar af en toe een jazzy track maakt dit een interessante score die na 45 jaar nog steeds het beluisteren waard is. Nog verkrijgbaar bij onze sponsor www.intermezzomedia.com, maar wacht niet te lang, want 500 exemplaren zijn ook bij de speciaalzaken snel uitverkocht.                                                                                              

ST

TRON: LEGACY
Walt Disney Records 5099994728927
22 tracks, 58:48

Daft Punk bestaat uit Thomas Bangalter en Guy-Manuel de Homem-Christo. In 1997 brak het Franse duo door met de cd Homework die ook buiten Frankrijk hoge ogen gooide. In de jaren erna bleef het duo door hun shows en hun innovatieve composities toonaangevend in de house- en elektroscene. Voor TRON: Legacy schreven ze hun eerste score. Het merendeel der tracks bestaat uit symfonische orkestmuziek met een stevige elektronische beat. Slechts enkele nummers zoals Nocturne en Finale (dat de cd passend afsluit) zijn geheel klassiek, terwijl een nummer als Derezzed nagenoeg geheel elektro is. De ene na de andere fraaie compositie horen we na openingstrack Overture waarin het hoofdthema voor het eerst weerklinkt. Enkele hoogtepunten zijn het ingetogen Solar Sailer en Adagio for Tron dat na een symfonische eerste helft overgaat in onvervalste elektro wat geenszins stoort, zo vertrouwd klinkt het allemaal. Tijdens het kijken naar de film valt de rijkdom aan melodieën niet altijd even goed op, maar tijdens het luisteren naar de cd wordt des te meer duidelijk wat voor een overweldigende, vindingrijke score het duo heeft afgeleverd. Wie had gedacht dat elektropop en symfonische filmmuziek niet samen konden gaan, moet gauw deze score beluisteren. Daft Punk bewijst met dit muzikale huwelijk van oude en nieuwe stijlen een prachtige debututscore te hebben gecreëerd die met een gerust hart een van de filmmuzikale hoogtepunten van 2010 kan worden genoemd. En net als de destijds vernieuwende, geheel elektronische score van Wendy Carlos voor de eerste Tron (1982) zorgt Daft Punk ervoor dat een matige film dankzij de muziek allure krijgt.                                            

PS

JESUS OF NAZARETH
Legend CD 35 DLX
18 tracks, 52:04 

Het leven van Jezus is al vaak verfilmd. Toch is deze driedelige tv-serie een van mijn favorieten. Franco Zeffirelli is een regisseur die gevoel heeft voor kleur en licht. Ook de kostuums in zijn films zijn altijd boven de standaard. De muziek in deze verfilming is van Maurice Jarre. Er is destijds al een soundtrack uitgebracht met elf tracks. Legend heeft zeven nieuwe tracks toegevoegd en daarmee de score op cd verrijkt. De muziek is typisch Jarre. Hij dirigeert The National Philharmonic Orchestra. De score bevat grootse orkestraties en kleinschalige tracks. Nieuwe tracks zijn Herod´s Proclamation, een korte track van maar 52 seconden. Raising of Lazarus duurt 1:43 en bevat dialoog en geluidseffecten uit de film, net zoals de andere nieuwe tracks. Het is blijkbaar niet mogelijk geweest om de origi-nele tapes terug te vinden. Dat is wel jammer, maar al met al blijft het een mooie score. En ook de nieuwe tracks voegen wel iets toe. De geluidseffecten zijn minimaal. De eerste per-singen zijn al jaren uitverkocht en deze heruitgave is een mooie gelegenheid om de Jarre-collectie aan te vullen. Het 24 pagina´s tellende boekje staat vol foto´s uit de film, de complete credits en een nawoord van Zeffirelli over zijn samenwerking met Jarre voor deze serie.   

ST  

BLACK SWAN
Sony Classical 88697813562
16 tracks, 52:38

Als je naar een balletfilm gaat kijken met een zwaan in de titel, dan weet je dat je Tsjaikovski weldra zult horen. Dat is in deze beklemmende film van Darren Aronofsky niet anders. Zijn vaste componist Clint Mansell schreef een originele score die enkele stukken uit Tsjaikovski´s befaamde Zwanenmeer moet aanvullen. Dat is een moedige onderneming aangezien het een hele uitdaging is om tegen de ultieme balletmuziek op te moeten boksen. Maar Mansell heeft een dienstbare score geschreven die goed aansluit op de overrompelende balletmuziek van de Russische meester. Het is soms lastig uit elkaar te halen wat van wie is, zo passend en geloofwaardig is Mansells aandeel in deze score uiteindelijk geworden. Pas tegen het einde horen we steeds meer flarden Zwanenmeer in zijn composities om uiteindelijk uit te monden in de finale van de befaamde balletmuziek. Een hoogtepunt is het lange Night of Terror waarin om de zoveel minuten een uitbarsting van muzikaal geweld weerklinkt wat qua sfeer in lijn is met andere stukken die zich soms zwaarmoedig, dreigend en dan weer tergend langzaam ontvouwen en daarmee de onvermijdelijke ondergang van hoofdpersonage Nina in zich dragen. Mansell verliest zich niet in een kopie van Tsjaikovski maar behoudt zijn eigen stijl en inzet van afwisselend minimale klanken en composities in bredere orkestbezetting.                                                

PS

THE WAY BACK
Varèse Sarabande 3020670622
14 tracks, 42:34

The Way Back is de eerste film die de Australische regisseur Peter Weir maakte sinds 2003. De film is gebaseerd op het waar gebeurde verhaal van enkele gevangenen die een goelagkamp in Siberië ontvluchten en te voet naar India trekken anno 1940. Weir huurde de Duitse filmcomponist Burkhard Dallwitz in met wie hij al had samengewerkt bij The Truman Show (1998). De relatief korte score is een grotendeels elektronische aangelegenheid geworden. Dallwitz zelf is verantwoordelijk voor de elektronisch gegenereerde soundscapes die vaak als muur van geluid dienst doen waartegen enkele echte solo-instrumenten figureren. Deze overweldigend klinkende composities werken goed gedurende de scènes in nu eens desolate en dan weer weidse, onherbergzame landschappen waar deze oneindige ruimte de onverzettelijkheid van de groep ex-gevangenen zwaar op de proef stelt. Het tempo van de meeste tracks is langzaam. Na enkele dreigende stukken wordt dit trage tempo verbroken met Escape, een actiestuk met een snel ritme. Daarna trekt het gezelschap door Mongolië, China en de Himalaya en krijgt de muziek ondersteuning van een enkel etnisch instrument. Waarna het fraaie hoofdthema weerklinkt in onder meer Tibet, India en tijdens de lange Closing Credits. Wie lang uitwaaierende klanktapijten met een bescheiden melodische achtergrond kan waarderen, zal van deze beknopte score voor een film van ruim twee uur beslist genieten.                          

PS

LE PISTOLE NON DISCUTONO
GDM 4138
17 tracks, 40:38 

Het was de tijd dat Jolly films uit Rome en andere filmmaatschappijen hun heil zochten in spaghettiwesterns nadat een onbekende regisseur, Sergio Leone, ineens wereldfaam verwierf met lowbudgetwesterns met een tv-acteur uit Amerika genaamd Clint Eastwood. Rod Cameron speelt in deze western de hoofdrol. Hij was een grotere naam in westerns dan Eastwood destijds. Le pistole non discutono bleef echter een B-film. Ennio Morricone is toch nog steeds het meest bekend om zijn westerns. En daar zijn al veel soundtracks van verschenen, ook als verzamelalbums. Maar nu is er een complete score van Le pistole non discutono. Menigeen kent de titelsong Lonesome Billy gezongen door Peter Tevis. Deze score is een ware aanwinst. Morricone heeft Mexicaanse gitaarmuziek, suspense, actiethema´s en een paar typisch ritmische westernthema´s met trompetten geschreven. Het is duidelijk dat Ennio zich hier aan het vermaken is. Hij doet alle orkestraties altijd zelf en bij deze score heeft hij zich echt uitgeleefd. De gitaarsolo´s vind ik het mooist. Voor alle Morricone-westernfans een aanrader. www.intermezzomedia.com heeft nog een paar op voorraad.   

ST

LA TEMPESTA
Legend CD 33 DLX
19 tracks, 46:32

Een jonge officier in het leger van Catherina van Rusland is op weg naar zijn nieuwe standplaats op een afgelegen buitenpost. Tijdens een verblindende sneeuwstorm ontmoet hij een vreemdeling die door bevriezing dreigt te sterven. De officier redt de man en na afscheid van elkaar te hebben genomen, bereikt hij zijn nieuwe post, waar rebellerende Kozakken het fort belegeren. De jonge officier is verbaasd te ontdekken dat de leider van de opstandige Kozakken niemand anders is dan de vreemdeling wiens leven hij had gered tijdens de storm. Voor deze Poesjkin-verfilming met Silvana Mangano en Van Heflin in de hoofdrollen heeft Piero Piccioni een stevige score geschreven die gedirigeerd werd door de destijds befaamde dirigent Franco Ferrara. De muziek wordt uitgevoerd door een groot orkest en past goed in het tijdsbeeld van 1958 toen epische scores voor films klonken als Franz Waxman, Dimitri Tiomkin en Max Steiner. De eerste track op de cd heeft een matige geluidskwaliteit, maar ik denk dat de mastertapes er niet beter op werden in al die jaren. Toch is deze première als soundtrack een mooie aanwinst. We horen Piero Piccioni van een andere kant, namelijk als peplumcomponist. Eerder was van hem al Romolo e Remo uitgebracht waar we ook al kennis konden maken met deze kant van de veelzijdige componist. La tempesta heeft actiethema’s, romantiek, drama en ligt prettig in het gehoor als je er even voor gaat zitten.                                                                                                      

ST
 
FAMILY PLOT
Varèse Sarabande VCL 1110 1115
22 tracks, 63:36

Family Plot (1976) was Hitchcock´s laatste film. Vier jaar later overleed hij. De score is destijds nooit op elpee verschenen en ook nadien was er geen complete release op cd. Nu is het dan zover en kan worden genoten van de muziek die John Williams schreef vlak na zijn eerste grote succes Jaws en vlak vóór zijn definitieve doorbraak een jaar later met Star Wars. Williams schreef een zeer gevarieerde en vaak sinistere score waar het stempel van Hitchcock goed op zit. De componist zet enkele hoofdthema´s in om zowel het ritme van de film evenals de sfeer te benadrukken. Cruciaal element van deze thema´s is onder meer de instrumentkeuze. We horen veel klavecimbel en harp om de dromen en hallucinaties van nepmedium Barbara Harris te begeleiden. Tegenover de vaak humoristische scènes van dit ´betrouwbare´ persona-ge gebruikt Williams de ARP synthesizer voor de slechterik William Devane. Vooral de hal-lucinerende begintrack The First Séance is een briljant bewijs van Williams´ vroege vakman-schap. Echt angstaanjagend wordt het niet, maar de vele spanningverhogende tracks kennen vaak een ironische, onverhoedse kwinkslag die precies past bij deze onderhoudende thriller. Gebruikmakend van Hitchcock´s enorme ervaring met vooraanstaande componisten uit Hol-lywoods gouden jaren weet Williams muziek te creëren die weliswaar niet revolutionair is maar wel als een vertrekpunt voor zijn vele toekomstige grote scores kan worden gezien. Voor Hitchcock zou Family Plot echter zijn zwanenzang zijn. Tekenend is dat de laatste twee tracks op deze welkome uitgave in een popidioom zijn gegoten dat daarmee treffend Hitchcock´s behoefte naar moderne muziek illustreert, een muziekbehoefte die tien jaar eerder ten grondslag lag aan de beëindiging van zijn uiterst vruchtbare samenwerking met Bernard Herrmann.

PS


Gerelateerde links
 Startpagina

Score 161
Andere artikelen:
Cd-recensies
Dvd-recensie
Desplat - Over The King´s Speech
Hollywood´s Walk of Fame
Bride of Frankenstein - Concertverslag
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy