Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Cd-recensies
Score 162, 14 07 2011



CD-RECENSIES


BOCCACCIO ´70
GDM 4201
19 tracks, 56:12

Boccaccio ´70 is een Italiaans-Franse coproductie uit 1962 die een destijds populair filmgenre vertegenwoordigt, namelijk de episodenfilm. Laat een handvol topregisseurs een korte film draaien en bundel die dan tot een meesterlijk eindproduct, moet men indertijd wellicht hebben gedacht. Boccaccio ´70 slaagt in dit opzicht met vlag en wimpel, maar dat kan haast niet anders met vier topregisseurs, drie topcomponisten en topacteurs en vooral topactrices in de hoofdrollen. De regisseurs in kwestie waren Fellini, Visconti, De Sica en Monicelli die de jaren ervoor hun hoogtepunt hadden bereikt (De Sica had dat overigens in de jaren ´40 al eens meegemaakt). Nino Rota is verantwoordelijk voor de bijdragen van Fellini en Visconti. Voor Le tentazioni del Dottor Antonio (Fellini) schreef hij feestelijke muziek met af en toe een lach en een traan. Soms kent de muziek een vleugje circussfeer, maar vooral door zijn uitgekiende instrumentkeuze draagt hij bij aan het effect (droomwereld) en de humor (Anita Ekberg versus een nietig burgermannetje) van dit segment. Misschien schuilt Rota´s klasse wel in het simpele feit dat hij altijd weer weet te boeien met uit duizenden herkenbare filmmuziek. Voor Il lavoro (Visconti) tapte Rota uit een ander vaatje en schreef hij een lange jazzcompositie die op de cd in twee versies voorkomt. Hier is Rota´s aandeel vrij klein, maar dit segment is dan ook vooral een toneelmatige episode met een sterrol voor Romy Schneider. Typische kermismuziek tovert Armando Trovajoli voor La riffa (De Sica) uit de magische hoed. Een veelheid aan stijlen volgt: een walsnummer, een onweerstaanbare twist, een mars en zelfs rockmuziek avant la lettre. Het swingt alle kanten uit en in twee nummers wordt zelfs gezongen, eenmaal door de voluptueus in beeld verschijnende Sophia Loren. Tenslotte is er dan de episode die in 1962 uit de film werd gehaald en voor de door Homescreen fraai uitgegeven dvd in ere werd hersteld. Renzo e Luciana heet deze episode van Mario Monicelli die oorspronkelijk het vierluik begon. Relatieve nieuwkomer Piero Umiliani schreef een paar jazznummers die prima passen bij dit verhaal van twee jonggetrouwde werknemers van een bedrijf uit de grote stad die kampen met woningnood en strenge regels op hun werk. Rota´s muziek voor Il lavoro en de muziek van Umiliani staan door hun geringe omvang wat in de schaduw van de muziek voor de episoden van Fellini en De Sica. Maar dat kan niet verhullen dat deze welkome heruitgave ons muziek voorschotelt die aanstekelijk, meestentijds ronduit vrolijk en (vooral gedurende Sophia´s belevenissen) zeer aards klinkt. Drie extra tracks maken dit Italiaanse feest compleet en zowel film, acteurs en muziek bewijzen andermaal dat de Italiaanse cinema rond 1960 tot de absolute filmtop behoorde. Enige minpuntje aan deze uitgave is dat in het begeleidende boekje weinig informatie staat. De vele kleurrijke afbeeldingen maken gelukkig weer heel veel goed.

PS

IN A BETTER WORLD
MovieScore Media MMS10022
23 tracks, 47:12

Hævnen – beter bekend onder de Engelse titel In a Better World – is een Deense film van Susanne Bier die eind februari de Oscar won voor beste buitenlandse film. Net als bij de vorige films van Bier zorgde de Zweedse filmcomponist Johan Söderqvist voor de muziek bij dit soms loodzware drama over verlies en wraak. Het gevoelige, omineuze hoofdthema opent de cd en wordt uitgevoerd door een vol orkest. Wat volgt is een reeks min of meer korte nummers zonder echte melodie die nu eens een accent zet en dan weer de sfeer beklemtoont. Daarnaast zijn er kleine aanzetten tot thema´s voor enkele hoofdpersonages en cruciale situaties. Tenslotte weerklinkt een klaagzang in een etnische klankkleur, hiermee de Afrikaanse locatie van enkele cruciale scènes aanstippend. Slechts twee composities, waaronder de end titles, kennen een meer melodische opbouw en zijn daardoor toegankelijker dan de rest. Het middengedeelte verraadt terstond de bekende Söderqvist-sound: zweverige, langzame elektronische klanken in een voornamelijk exotisch muziekidioom en soms uitgevoerd door ongebruikelijke instrumenten die nu en dan geluiden (ditmaal gelijkend op geluiden dan wel muziek uit een muziekdoos) nabootsen. In a Better World voegt niet echt iets nieuws toe aan het inmiddels imposante œuvre van de Zweedse componist. Wel bewijst hij wederom een meeslepend drama vol levensvragen treffend te kunnen begeleiden.

PS

HOP
Varèse Sarabande 3020670822
35 tracks, 53:51

De Amerikaanse filmcomponist Christopher Lennertz gaat op deze cd wervelend van start met een tweetal sprookjesachtige nummers die worden ondersteund door bescheiden zang. Hop is een hilarische paasfilm voor het hele gezin en na de vliegende start volgen veelal korte muziekstukjes die nauwelijks een melodie kennen, maar wel luchtig, onderhoudend en zonder angstaanjagende bijbedoeling zijn. Ideaal dus voor een humoristische animatiefilm over paashaas jr. die allerlei avonturen beleeft. Talloze instrumenten krijgen in de vele nummers een korte hoofdrol. In de tweede helft overweegt het grote orkest en verdwijnen de solerende instrumenten wat naar de achtergrond. Lennertz houdt de vaart er goed in en dat helpt de film zeker, maar los van de film komt deze vrolijke score niet echt tot zijn recht. Niet vernieuwend, maar wel functioneel.

PS

TRAIL OF THE PINK PANTHER
Intrada Special Collection Volume 163
23 tracks, 44:13

Over de Pink Panther-films is veel te vertellen. Vast staat dat Peter Sellers als inspecteur Clouseau, Herbert Lom als Dreyfuss, Blake Edwards als regisseur en de muziek van Henry Mancini de hoofdingrediënten zijn voor een vermakelijke komedie. Toen deze zevende Pink Panther-film werd gemaakt, was Peter Sellers al overleden. Daarom heeft Blake Edwards archiefmateriaal gebruikt om hem toch in de film te plaatsen. Dit ging ten koste van de film. Het is niet de beste film uit de reeks, maar de score is prachtig. Pink Panther-films hebben allemaal een soundtrack, dit was de ontbrekende score. Omdat de film flopte heeft men de soundtrack destijds niet uitgebracht. Je weet met Mancini wat je kunt verwachten: een nieuwe bewerking van het Pink Panther-thema, typische Mancini-thema’s die als geen ander klinken. Het thema The Bagman is een bewerking van het Inspector Clouseau theme uit The Pink Panther Strikes Again. Veel violen, hobo, harp en dwarsfluit typeren de scores van Henry Mancini. Maar bovenal zijn vaardigheid om telkens weer met leuke melodietjes te komen. Het is een heel gevarieerde score die erg prettig in het gehoor ligt. De cd was dan ook met een beperkte oplage van 1200 exemplaren binnen een dag uitverkocht op de Intradasite. Bij de speciaalzaken op het net is hij nog verkrijgbaar.

ST

THE LINCOLN LAWYER
Lakeshore Records LKS 342112
19 tracks, 41:12

Een nieuwe score van Cliff Martinez op cd. Voor Steven Soderbergh deed Martinez vanaf diens veelbesproken debuut Sex, Lies, and Videotape (1989) tot en met Solaris (2002) – waarvan onlangs een nieuwe uitgave op cd verscheen – veelal de muziek. De voormalige drummer van Captain Beefheart en The Red Hot Chili Peppers schreef voor The Lincoln Lawyer een geheel elektronische score die af en toe wordt begeleid door de gitaar die als het ware een hoofdrol speelt net zoals de louche advocaat die in de film amusant wordt gespeeld door Matthew McConaughey. Een hoofdthema wordt door enkele gitaarakkoorden steeds herkenbaarder. De klanktapijten die Martinez ons voorschotelt moeten in de film eerst nog wat opboksen tegen enkele liedjes, maar gaandeweg de film nemen ze steeds meer de overhand. De desolate klanken weten de isolatie van de advocaat treffend te versterken. Niet iedereen zal met deze score raad weten, daarvoor is dit allemaal erg elektronisch. Voor de een saai, voor de ander aangenaam en in combinatie met de film toch intrigerend.                 

PS

DREI
Colosseum CST 8151.2
19 tracks, 54:41

Drei is een moderne komedie over dolende veertigplussers in hedendaags Berlijn. De titel verwijst naar de driehoeksverhouding die op een vernuftige wijze gestalte krijgt. Regisseur Tom Tykwer was ditmaal wederom mede verantwoordelijk voor de score. Samen met zijn muzikale maatjes Johnny Klimek en Reinhold Heil, voor deze gelegenheid aangevuld door Gabriel Mounsey, schreef Tykwer een afwisselende score die moeiteloos aansluit bij de muziek voor zijn vroegere film Der Krieger und die Kaiserin (2000). We horen enkele thema´s die veelal bestaan uit langgerekte composities die soms uitmonden in soundscapes, regelmatig ondersteund door de gitaar en soms de piano. Sommige nummers kennen een melodische uitwerking. De muzikale stukken tekenen vooral de sfeer van de film; hoofdzakelijk begeleiden ze de dialoogloze scènes en door hun repetitieve akkoorden bouwen ze langzaam ook enige spanning op, wat de plotontwikkeling geenszins schaadt. Daarnaast drukken ze vaak verwachtingen uit of kondigen ze een wending in het verhaal aan. De scores voor Tykwers voorgaande films waren klassiek (Das Parfum, 2006) en techno (The International, 2009). Daarvan is hier geen sprake. Drei wordt gekenmerkt door minimalistische stukken, rockachtige tracks en soundscapes die alle hoopgevend en verwachtingsvol klinken. De goed in het gehoor liggende score wordt op deze cd afgesloten door twee nummers die de eindstreep niet haalden.                                                                                                             

PS

L´UOMO CHE RIDE
GDM/Legend 4202
22 tracks, 71:20

De film is een slechte remake van het origineel uit 1928. Het is een drama over een zekere Gwynplaine die een permanente grijns op zijn gezicht gesneden heeft gekregen door de koning uit wraak voor zijn vader, een lord die de koning bedrogen heeft. De muziek is van Carlo Savina en is vrij rustig en symfonisch. Hier en daar zijn er ook wat zwaardere tracks die me iets aan Wagner doen denken. De aardigheid van deze cd is dat de afgewezen score van Piero Piccioni er ook op staat. Hij geeft wat meer drama aan de muziek. Met ruim een uur muziek is deze soundtrack toch een interessante uitgave. Het boekje staat vol met mooie kleurenfoto’s uit de film. De Italianen doen wel hun best op het artwork van de soundtracks. De film is regelmatig op het televisiekanaal TCM te zien. De oplage van de soundtrack is slechts 500 exemplaren. En op is op.

ST

PAUL
Universal 5333009
22 tracks, 59:21

Het wachten is nog steeds op een nieuwe James Bond en dus heeft David Arnold tijd voor andere projecten. Zoals Paul, een melige komedie over twee Britten die in het Amerikaanse westen alien Paul tegenkomen en met hem allerlei avonturen beleven. Op de cd staat de originele score van Arnold met een bescheiden aandeel van 22 minuten wat weggedrukt tussen de vele hits. Toch weet de Britse filmcomponist een aardig hoofdthema te presenteren naast enkele actiestukken en muziek voor de meer romantische momenten. Maar bovenal heeft Arnold sciencefictionmuziek gecomponeerd wat in de openingstrack al duidelijk wordt door met name de inzet van de ondes-Martenot, die Cynthia Miller ook in enkele andere tracks bespeelt. Door zijn onnadrukkelijke plaats in de film is Arnolds score best prettig om naar te luisteren, want zijn vakmanschap wordt ook in dit tussendoortje andermaal bewezen.       

PS

LA NOTTE
Quartet Records QRSCE021
18 tracks, 55:41

La notte (1961) was het tweede deel uit de befaamde vervreemdingstrilogie van de Italiaanse filmregisseur Michelangelo Antonioni. Jeanne Moreau en Marcello Mastroianni spelen een jong echtpaar dat na een lange nacht tot de slotsom komt dat hun huwelijk gestrand is. Voor de muziek koos Antonioni de destijds jonge jazzpianist en componist Giorgio Gaslini (1929) die een score schreef die van A tot Z uit jazzmuziek bestond. Een klein combo bestaande uit piano (bespeeld door Gaslini zelf), tenorsaxofoon, basgitaar en slagwerk voert de muziek uit. Geregeld treedt de tenorsaxofoon prominent op de voorgrond, maar nooit klinkt het instrument allesoverheersend. Daarvoor is deze score te low-key, wat weer goed past bij de trage film. Gaslini´s muziek kleurt vooral de sfeer en doet dat steeds op onnadrukkelijke wijze. Wellicht heeft Antonioni het modernistische aanzien van zijn film door deze destijds even moderne muziek willen benadrukken. Ongewild doet de geïmproviseerd klinkende score denken aan Miles Davis en zijn muziek voor Ascenseur pour l´échafaud (1958) van Louis Malle; ook Jeanne Moreau speelde mee in deze film. Gaslini arrangeerde en dirigeerde de score ook, zijn eerste overigens. In 1961 verscheen een ep´tje met vier nummers. Op de cd staat de complete score, aangevuld met acht bonustracks. Het bijbehorende informatieve boekje bevat onder meer een interview met de componist.     

PS

COME UN DELFINO
Sony Music 88697887602
12 tracks, 45:10

Een tv-serie over een man die moet stoppen met wedstrijdzwemmen in verband met hartproblemen. Regisseur Stefano Reali heeft voor zijn tv-films Il quarto re (1997) en Ultimo (1998) al eerder met Ennio Morricone samengewerkt. Een nieuwe soundtrack van Ennio Morricone! En de maestro (82) laat weer horen dat hij het nog kan. De eerste track heeft een mooi koor dat we in track 6 nog weer eens horen. Iets nieuws heeft deze score ook: een thema voor twee mondharmonica’s was nog niet eerder door Morricone gedaan. De harmonica in enkelvoud wel: Once Upon a Time in the West is daar het beste voorbeeld van. De score is goed in het gehoor liggend, track 7 is echter iets moeilijker. Het is herkenbaar Morricone, hier en daar heeft het iets weg van La piovra. Een rustig thema met solo elektrische gitaar en strijkers op de achtergrond horen we bij track 9. Het is al met al een gevarieerde score die ondanks de korte speelduur de moeite waard is. Bijzonder is dat Ennio Morricone nog steeds interessant blijft. Ook na al die honderden scores. Hij blijft me fascineren …..

ST

GUENDALINA / NATA DI MARZO / LA PARMIGIANA
Legend CD 36 DLX
24 tracks, 50:39

Deze soundtrack is een leuke verrassing. Hij bevat drie scores van Piero Piccioni waar nog geen soundtracks van waren verschenen, op een singletje na. De muziek van de komedie Guendalina (1957) met zeven tracks doet soms een beetje denken aan Max Steiner. De muziek geeft het tijdsbeeld van de film goed weer. Ook Nino Rota uit die periode schreef in deze stijl. Het is Piccioni zoals we hem bijna nooit horen, maar wel erg mooi. Track 4 uit deze score is later hergebruikt in Fumo di Londra (1966). Nata di Marzo (1958) is ook een komedie, met een andere stijl muziek, maar toch wel typerend voor deze periode met vrolijke riedeltjes. En ook Piccioni’s jazzachtergrond komt bij sommige tracks naar voren. De soundtrack maakt me nieuwsgierig naar de films die we hier helaas niet kunnen vinden op dvd. La Parmigiana (1963) is een komedie met Catherine Spaak en Nino Manfredi. Spaak is uit haar dorp verdreven door roddels over haar liefdesleven. Ze wordt verliefd op de criminele Nino. Met acht tracks muziek begint Piccioni met een bossa nova-thema waarna de samba-achtige thema’s blijven komen. Een ritmische score die goed bij de jaren ´60 past. De soundtrack is geperst in een beperkte oplage van 1500 stuks en onder meer verkrijgbaar bij onze sponsor Intermezzomedia.                   

ST


Gerelateerde links
 Startpagina

Score 162
Andere artikelen:
Cd-recensies
Boekbespreking - Verhalen uit de oude doos
Christopher Lennertz - Miniportret
Rogier van Otterloo - Hommageconcert
Philip Miller - Interview
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy