Website
 Startpagina
 Over Score
 Contact
 Zoeken
Abonnees
Gebruikersnaam

Wachtwoord
 Aanmelden
Cinemusica Database
Zoeken  
  Componisten  
A-Z  
  Albums  
  Tracks  
Bernard Herrmann - 100 jaar geleden geboren
Score 163, 29 10 2011



              FILMMUZIEKICOON 1911 – 2011
 

Op 29 juni jongstleden was het precies honderd jaar geleden dat Bernard Herrmann werd geboren. Tijdens zijn relatief korte leven (hij werd 64 jaar oud) vergaarde hij al veel roem, maar wellicht nog meer na zijn overlijden in 1975. En nu, bij zijn honderdste geboortedag, is zijn positie in de filmmuziekgeschiedenis nog steeds onbetwist. 
In de introductie van het in 2000 verschenen boek Film Music van Mark Russell en James Young wordt Herrmann de meest invloedrijke filmcomponist aller tijden genoemd, een kwalificatie die criticus Mervyn Cooke in zijn portret van Herrmann in hetzelfde boek automatisch overneemt. Herrmanns eerste score was voor Citizen Kane (1941) van Orson Welles (op de foto links, Herrmann staat rechts). De macabere klanken bij de eerste beelden verraadden terstond een unieke benadering van het scoren, hetgeen in de navolgende bijna twee uur met sterke regelmaat viel te beluisteren middels modernistische klanken die soms grensden aan het atonale en een experimenteel samengaan van beeld en muziek. Frappant is Herrmanns plek op de aftiteling van de film: direct na de acteurs en nog vóór alle andere medewerkers, dus ook vóór scenarist Herman J. Mankiewicz, Welles en cameraman Gregg Toland.

 

Belang

Het belang van de 50 scores die Herrmann vervolgens zou componeren valt anno 2011 nog steeds niet te overschatten. Weinig filmcomponisten kunnen bogen op een onaantastbare reputatie als Herrmann. Praktisch geen filmcomponist uit de vorige eeuw heeft zoveel invloed gehad op komende generaties. Een vooraanstaande hedendaagse filmcomponist als Alexandre Desplat liet onomwonden weten diverse malen in zijn carrière schatplichtig te zijn geweest aan Herrmann, getuige onder meer zijn score voor Roman Polanski´s The Ghost Writer (2010). Die score werd in de pers steevast Herrmannesque genoemd, een predikaat dat zowel op voorbeeldfunctie als onsterfelijkheid duidt.

Over Herrmann is in de afgelopen decennia genoegzaam geschreven. Over zijn veelzijdigheid, zijn experimenteerlust, zijn iconoclastische optreden, zijn aversie tegen Hollywood en haar onbenullige filmdienaren, zijn exemplarische samenwerking met Alfred Hitchcock, zijn pionierswerk op het gebied van angstaanjagende thrillermuziek, zijn vlucht naar Engeland en zijn langzame wederopstanding in het jaar van zijn overlijden en veel meer. Een biografie getiteld A Heart at Fire´s Center verscheen in 1991 en probeerde de mythe te ontrafelen, wat bij een dwarse vernieuwer als Herrmann bij voorbaat moest stranden. Net zoals Herrmannesque een term is die wellicht altijd in nevelen gehuld zal blijven. Of misschien moet blijven.

Concerten

Herrmannjaar 2011 staat bol van de activiteiten en publicaties. Een hele reeks concerten zal in de Verenigde Staten en Europa plaatsvinden gedurende 2011 en daarna tot ver in 2012. Dichtbij huis kan worden genoten van het concert dat Dirk Brossé op 12 oktober aanstaande tijdens het Filmfestival van Vlaanderen in Gent zal dirigeren (onder de titel Maestros of Suspense; de andere maestro is Franz Waxman). Een maand later zal het Fine Arts Quartet tijdens een korte tournee door Nederland optreden met werken van onder meer Herrmann. Bijna alle scores van Herrmann zijn op cd verschenen. Dit jaar waren er enkele releases die inspeelden op het eeuwfeest van de componist zoals de heruitgave op cd van de elpee Citizen Kane: The Classic Film Scores of Bernard Herrmann uit 1974 en vorige maand de dubbel-cd met muziek voor acht afleveringen uit de televisieserie The Alfred Hitchcock Hour. Het betreft hier Volume 1, dus we kunnen in de toekomst nog meer verwachten. 

Voor jongere generaties toeschouwers zijn de dreigende klanken uit Psycho net zo bekend als de muziekgeluiden die John Williams voor Jaws componeerde. Een enorme stimulans leverde Quentin Tarantino met het fluitthema uit de Engelse film Twisted Nerve (1968) dat in diens Kill Bill: Vol. 1 (2003) een grote indruk maakte op het merendeels jonge publiek. Het thema werd indertijd veel gebruikt als ringtone, een feilloze graadmeter voor hedendaagse populariteit. Maar ook aanstormende filmcomponisten in binnen- en buitenland noemen Herrmann nog steeds als grote voorbeeld.

Een leuk eerbetoon aan het genie gaf producent George Martin in een documentaire over zijn carrière die in april van dit jaar werd uitgezonden door de BBC. Sprekend over het ritme van het Beatles nummer Eleanor Rigby vertelde Martin dat Paul McCartney vanaf het begin strijkers wilde voor het liedje. Martin: ʽToen ik het liedje hoorde deed het me denken aan Bernard Herrmann en zijn muziek voor de films van Hitchcock. Ik herinnerde me dat zijn strijkers erg kort en krachtig klonken zoals het slaan op een piano wat het syncopische karakter van het liedje ook sterk benadrukt. Het is dus voor de ene helft Paul McCartney en voor de andere helft Bernard Herrmann.ʼ                 

PS


Gerelateerde links
 Startpagina

Score 163
Andere artikelen:
Cd-recensies
Boekbespreking - Filmmuziek door een filosofisch oor
50 jaar soundtracks van Morricone
Filmmuziekfestival Kraków - Verslag
StreamingSoundtracks - Portret
Opties
Printer VersiePrinter Versie
VersturenVersturen

Login: Redactie | Abonnees | Top Pagina


© 2005 Stichting Cinemusica | Website by RISQ Consultancy